Κομψός χώρος με βλέμμα στη θάλασσα και μεγάλες τζαμαρίες που ανοίγουν για να κάνουν όλο το μαγαζί μια άνετη και φιλική αυλή, λουσμένη στο παρεΐστικο φως των αδερφών Μπέλμπα, που διευθύνουν το χώρο με μπαγκέτα τους την πολύχρονη εμπειρία στο οικογενειακό τιμόνι του catering Amalthia, το «Mano d’ Oro» είναι ιδανικό spot για late lunch ή early dinner μιας τεμπέλικης Κυριακής, με τον ήλιο να δύει και το φως του να τρυπώνει απ’ τα παχιά φυλλώματα των πεύκων της Λεωφόρου Βουλιαγμένης, χαράσσοντας μια χρυσαφιά γραμή από τη θάλασσα ως το βάθος της μινιμαλιστικής, μοντέρνας σάλας.
Ένα τέτοιο απόγευμα το επισκεφτήκαμε, για να χαζέψουμε ένα μενού ιταλικό, ιδωμένο όμως από σκοπιά ελληνική και μάλιστα με βλέμμα ρωμέικο περισσότερο, παρά ρωμαϊκό: εδώ, για παράδειγμα, βλέπουμε όχι την πολυθρύλητη «αυθεντική καρμπονάρα», αλλά την μαμαδίστικη ελληνική παραλλαγή της, με τη οικεία θαλπωρή της κρέμας και του μπέικον. Αυτές τις μέρες, βέβαια, στα τραπέζια κυκλοφορεί και το νηστίσιμο μενού, με healthy επιλογές όπως η ήπια και γήινη σαλάτα με μαυρομάτικα, γαρίδες, ραπανάκι και δροσερή ντρέσινγκ πορτοκαλιού, αλλά και ταρτάρ σολωμού, μύδια αχνιστά, ή λιγκουίνι με σοτέ καλαμάρι και μελάνι σουπιάς.
Απ’ τα της κυρίως κάρτας, την οποία και κυρίως τιμήσαμε, ίσως η πιο μερακλίδικη λιχουδιά, εντυπωσιακή στην όψη και γενναιόδωρη στις γεύσεις είναι η Bufala al Caramello: ένα ολόκληρο κεφάλι από βουβαλίσια μοτσαρέλα, που έρχεται θρονιασμένο σε μια αγκαλιά από τοματίνια και στεφανωμένο από μια αδραξιά φυλλαράκια baby ρόκας. Εδώ, η τρυφεράδα του τυριού έρχεται σε απολαυστική αντίθεση με το τραγανό καραμέλωμα, κι οι νοστιμότατοι χυμοί του στρογγυλεύουν την οξύτητα της ντομάτας και την ελαφρά πικράδα της ρόκας, συνθέτοντας γεμάτη μπουκιά με όμορφα παιχνίδια ανάμεσα στις υφές και τα γευστικά προφίλ των υλικών.
Περνώντας στα φλέγοντα ιταλικά ζητήματα, η πίτσα του «Mano D’ Oro», φρεσκοφουρνισμένη μια μοσχομυριστή, είναι φίνα, λεπτή και τραγανή – βέρα ιταλιάνικη. Δοκιμάσαμε την Bianca (με βάση από λευκή σάλτσα) κι απολαύσαμε την μετρημένη αναλογία των toppings, με το αφράτο Portobello να δένει όμορφα με τα αρώματα του θυμαριού, ενώ η τραχιά υφή και η πικάντικη «κλωτσιά» των salciccia «γράφουν» ωραία στην βουτυράτη μοτσαρέλα. Ίσως το λάδι τρούφας να προσθέτει μια δόση λιπαρότητας πιο κοντινή στο ελληνικό ταμπεραμέντο απ’ ότι στο ιταλικό, αλλά το αποτέλεσμα παραμένει απολαυστικό.
Όσο για τα ζυμαρικά, το al dente στη φρέσκια pasta όπως αυτή του «Mano D’ Oro», είναι πάντα μια ιστορία δύσκολη, εδώ όμως επιτυγχάνεται σε επίπεδο ικανοποιητικό, με πιάτα που αναδεικνύουν το ζυμαρικό ως πρωταγωνιστή τους, χωρίς να το στριμώχνουν με πληθωρικές γεύσεις. Οι Tagliatele «Mano D’ Oro», με μανιτάρια, μπέικον, θυμάρι και λάδι τρούφας τόσο-όσο, είναι μια φινετσάτη, καλοδεμένη μακαρονάδα, που βρίσκει ισορροπία στις γευστικές φούγκες των υλικών της, ενώ οι Papardele Bolognez με ψιλοκομμένο Black Angus είναι μια πρόταση πιο comfort, που μπορεί να μην αναδεικνύει τη γρεντζάδα του μοσχαριού της όπως του πρέπει, κρύβει όμως στη σάλτσα της νοστιμάδα σπιτική και με διάρκεια.
Για επίλογο, παραμερίζοντας την τάρτα μήλου και την σοκολατόπιτα με παγωτό, υποκύψαμε στη χυμώδη σαγήνη της Tiramisu. Αφράτη και σπιτική, αφού ξεπεράσαμε το σοκ της πληθωρικής της ποσότητας (σερβίρεται σε πυρεξάκι αρκετά μεγάλο για να χορτάσει ακόμη και τέσσερα άτομα με μια μερίδα), μας τύλιξε στην μυρωδάτη και αρμονική φρεσκάδα της για να γράψει ιδανικό ιταλικό φινάλε.
