Ευτυχώς που το κεφάλαιο της ψαροφαγίας σε μια χώρα όπως η δική μας δεν έχει απλώς αμέτρητες σελίδες, αλλά συνεχίζει να γράφεται σπαρταριστό, συναρπαστικό και με καλά αντανακλαστικά στις επιταγές των καιρών. Σίγουρα μια βόλτα στις εμβληματικές μας ψαροπιάτσες πάνω στη ραχοκοκαλιά της αθηναϊκής ριβιέρας αλλά και στο Μικρολίμανο –με την πολυπόθητη ανάπλαση επιτέλους σε καλό δρόμο– ούτε έχασε ούτε και θα χάσει ποτέ τη χάρη της, προσφέροντας την πεμπτουσία μιας θαλασσινής εξόδου όπως την εγγυώνται μαγαζιά-θεσμοί και ονόματα βαριά σαν ιστορία.
Τα τελευταία χρόνια, βέβαια, έχει αποδειχτεί πως θάλασσα (ή έστω τα εκλεκτά της καλούδια) βρίσκουμε ακόμη κι εκεί που δεν το περιμένουμε. Από τα βόρεια προάστια και τις πλαγιές της Πεντέλης μέχρι τις πιο κεντρικές περιοχές –από το Ιστορικό Κέντρο και το Παγκράτι μέχρι το Κολωνάκι και το Γκάζι–, υφαίνονται πλέον θαλασσινά σενάρια προς πολλές και διαφορετικές κατευθύνσεις. Ναι, οι κάθε λογής ταπεινοί ιχθύες και τα πολύ όμορφα μαγαζιά που επενδύουν σε αυτούς, κάνοντας την ψαρο-έξοδό μας εύκολη υπόθεση, παραμένουν τάση δυνατή, όμως το πράγμα δεν μένει εκεί. Μας αρέσει λ.χ. που από τα μικρά μέχρι τα μεγάλα μαγαζιά βλέπουμε τους μαγείρους να πειραματίζονται δημιουργικά και να προτείνουν πρωτότυπες συνταγές θαλασσινής κουζίνας με δυνατό ελληνικό χρώμα. Μας αρέσει ακόμη που όλο και πιο συχνά πλέον κόβουν και ράβουν το φρέσκο ψάρι στα μέτρα μας, δίνοντάς μας τη δυνατότητα να το απολαύσουμε από ωμό (ταρτάρ, καρπάτσιο και λοιπές εκφάνσεις της rare κουλτούρας) μέχρι μαγειρεμένο με πολλούς τρόπους.
Δεν θα πούμε επίσης ποτέ «όχι» σε εκείνους τους μερακλήδες που καπνίζουν και παστώνουν οι ίδιοι, για να δημιουργήσουν εκλεκτούς και προχωρημένους τσιπουρομεζέδες. Ναι, η συναρπαστική γεύση της θάλασσας, εκείνη που μας παίρνει μακριά από τη στεριά, έχει πολλά πρόσωπα, πράγμα που θα διαπιστώσετε και στο αφιέρωμα που ετοιμάσαμε και θα βρείτε εδώ.
