Αυτό το χαρούμενο υβρίδιο καφενείου/μεζεδοπωλείου που έστησαν πριν από μερικά χρόνια δύο φίλοι πάνω σε μία από τις πιο πολύβουες αρτηρίες της πόλης κάτι κάνει καλά...
Περνώντας απέξω, δεν μπορώ να πω ότι κάνει εντύπωση. Λίγο η τζαμαρία πάνω στη Μεσογείων, λίγο οι ζαρντινιέρες με τα φυτά, σχεδόν κρύβουν το πόσο γουστόζικη είναι η «Φυσαρμόνικα». Για να δεις καλύτερα την πρασιά/αυλή με τις γλάστρες και τα φαναράκια και το εσωτερικό με τα διακοσμητικά παραθυρόφυλλα και τα ρετρό καδράκια στους τοίχους, που είναι βαμμένοι σε ανοιχτό πράσινο και κεραμιδί, πρέπει να μπεις. Δεν θα είναι άσχημο να έχεις κάνεις κράτηση. τα τραπέζια ακόμη και μεσοβδόμαδα είναι γεμάτα και τα παιδιά του σέρβις κάνουν μπόλικα πηγαινέλα στην υπερπαραγωγική κουζίνα, που δεν δείχνει να πτοείται από το μέγεθος του καταλόγου.
Κάπως έτσι, με τα έντεχνα να μπλέκουν με τη βαβούρα του κόσμου, στο τραπέζι πέφτουν μεζεδάκια με ποικίλα υλικά από διάφορα σημεία της Ελλάδας, που και πιάνουν το κοινό αίσθημα (aka οικειότητα), και παίζουν πού και πού με μερικές πιο σύγχρονες ιδέες, όπως ο πολύ γευστικός βουβαλίσιος καβουρμάς από τις Σέρρες, που έρχεται με τραγανή, χοντρούτσικη, σχεδόν μπισκοτένια κρούστα, κρέμα μουστάρδας και πίκλες σιναπόσπορου ή η γραβιέρα Αμφιλοχίας σε κανταΐφι με χαρουπόμελο, θυμάρι και ξύσμα λεμονιού, που έχει έξτρα λεμονάκια πάνω της για να ισορροπήσεις σύμφωνα με τα γούστα σου τη γλυκύτητα. Τα καλοκαρυκευμένα μπιφτεκάκια, γεμιστά με κασέρι Σοχού, κρατάνε την αίσθηση του κιμά κι έχουν ταιριαστή συνοδεία: πυκνή σάλτσα ντομάτας, γιαούρτι και γλυκό μπούκοβο. Στη δημοφιλή απ’ ό,τι είδα φωλιά πατάτας με τα τηγανητά αβγά και τη γραβιέρα Ηπείρου, η πατάτα είναι στην ουσία μια τραγανή κρούστα, που τελικά σου αφήνει υπερβολική αίσθηση τηγανιού στο στόμα, και ακριβώς λόγω αυτής της υφής δεν μπορεί να ποτίσει από το αβγό. Είναι δύο ξεχωριστά πράγματα.
Το κρέας και τα τυριά κατέχουν τη μερίδα του λέοντος, αλλά αυτές τις ημέρες θα βρεις και σαρακοστιανά, όπως το σκορδάτο χούμους με το αβοκάντο και μια παρτίδα καλαμαράκια που τηγανίζονται σε κρούστα από σιμιγδάλι (εδώ το τηγάνι αποδεικνύεται πιο τρυφερό) και συνοδεύονται από γλυκό τσίλι και λάιμ. Το αφράτο μηλόφι, σαν μπανόφι με μήλο, είναι λίγο γλυκό για τα γούστα μου, είναι όμως καλοφτιαγμένο, μέρος και αυτό μιας ωραίας προσπάθειας, πάντα σε user-friendly τέμπο, που φαίνεται και στις επιλογές σε αποστάγματα, κρασιά και μπίρες.
