Ο Δημήτρης Παντελεάκης, ο Φίλιππος Δημόπουλος και ο Βασίλης Ακρίβος έστησαν μια κουζίνα στο δρόμο και βάλθηκαν να χαρτογραφήσουν το τοπίο του αμερικάνικου street food.
Με μια πρόσοψη ντυμένη με λευκό πλακάκι, ένα γουρουνάκι από ροζ νέον να λαμπυρίζει σε μαύρο-γκρι φόντο και μερικούς πάγκους για φαγητό στα γρήγορα, αυτό το καινούργιο, μικρό το δέμας self service στέκι στην Ιπποκράτους είναι στην ουσία μια πλήρης κουζίνα... δρόμου σε μόλις 24 τ.μ. Κοινό project του Δημήτρη Παντελεάκη (φωτό), του Φίλιππου Δημόπουλου και του Βασίλη Ακρίβου –όλοι με πολυετή εστιατορικη εμπειρία–, το «Salty Pig» έχει ανοιχτή σχάρα-ροτισερί, γκριλ, ξυλόφουρνο και καπνιστήριο – και μια γευστική πυξίδα που δείχνει προς διάφορα μήκη και πλάτη της Αμερικής.
Το (χάρτινο) μενού είναι κανονικό Pan Am μωσαϊκό: πουτίν από το Κεμπέκ, πατατοσαλάτα με μαγιονέζα, αβγά, κρεμμύδια και σέλινο από τη Νέα Αγγλία, χοτ ντογκ σε στιλ Κόνι Άιλαντ –το προτιμάνε τραγανό, «να κάνει κρακ»–, muffuletta (γεμιστό χωριάτικο ψωμί) όπως τη φτιάχνουν στη Νέα Ορλεάνη, καπνιστά κρέατα που ακολουθούν την παράδοση των Μεσοδυτικών και των Νότιων Πολιτειών, tacos αλά Μεξικό και asados αλά Αργεντινή/Χιλή.
«Τώρα, με την έξαρση του streetfood, πολλοί έχουν τη λάθος αντίληψη ότι, για να πουλήσεις στο ευρύ κοινό, πρέπει να προσαρμόσεις τη γεύση κι έτσι βλέπουμε συχνά διάφορα κακέκτυπα», σημειώνει ο Δημήτρης Παντελεάκης, με θητεία σε οικογενειακά εστιατόρια στο Πουκίπσι και το Σπρίνγκφιλντ και στην Αθήνα δίπλα στον Ζαν ντε Γκριγιό, εξηγώντας ότι θέλησαν να κινηθούν στον άξονα της ορίτζιναλ/κλασικής αμερικανικής streetfood κουλτούρας χωρίς να την πειράξουν. Πατώντας στη γευστική μποεμία του φαγητού δρόμου με σοβαρότητα, αμαρτωλές τόσο... όσο, οι γεύσεις της μαγειρικής τριανδρίας του «Salty Pig» όντως δεν χάνονται στη μετάφραση.
Οι σάλτσες (κέτσαπ, BBQ, Carolina με μέλι-μουστάρδα κ.ά.) και τα τουρσάκια (tomatillos, μανιτάρι, αγγουράκι, μελιτζάνα κ.ά.) που φιγουράρουν στα μεγάλα βάζα μπροστά στην κουζίνα είναι χειροποίητα, όπως και το παστράμι, τα μοσχαρίσια λουκάνικα – και όχι μόνο. Το chili con carne, γλυκοφάγωτο, με spicy φινάλε, είναι από τα πιο νόστιμα που έχω φάει στην Αθήνα, τo taco με τορτίγια από μπλε αλεύρι, λεπτές ίνες ξεψαχνισμένου κοτόπουλου, ντομάτα, ένα kick από τσίλι και φρέσκο κόλιαντρο ωραία ισορροπημένο και το κρέας του σιδηρόδρομου τρυφερό. Για να τα δοκιμάσεις όλα, θα χρειαστεί να επιστρέψεις πολλές φορές...
ΔΩΣΕ ΒΑΣΗ
Μπέργκερ
Παίζει το (αρχε)τυπικό αμερικάνικο diner burger (100 γρ.), με «μπιφτέκι» χωρίς κρεμμύδια κι αρτύματα, που το ψήνουν στην πλάκα, πιέζοντάς το με τη σπάτουλα ώστε να γίνει ένα λεπτό δισκάκι –εξ ου και δεν παίζει σε rare– και το βάζουν στο ψωμάκι με σπιτική κέτσαπ, πίκλες και καραμελωμένο κρεμμύδι. Υπάρχει όμως κι άλλη πιο τροφαντή εκδοχή (150 γρ.) στο grill που μπορείς να τη «χτίσεις» όπως θέλεις.
Πουτίν
Αυτές οι τηγανητές πατάτες που περιχύνονται με gravy, σάλτσα από βοδινό κρέας δηλαδή, κεντημένες με cheese curds (κομματάκια τυριού με μαστιχωτή υφή, που το φτιάχνουν μόνοι τους) είναι ένα από τα εθνικά πιάτα του Καναδά. Μπορείς να τις «εμπλουτίσεις» με μπέικον, κοτόπουλο ή brisket (βοδινό στήθος).
Λαχανικά
Το κρέας μπορεί να είναι ο πρωταγωνιστής, υπάρχουν όμως και προτάσεις άνευ αυτού. Αν θέλεις να το αποφύγεις μπορείς να διαλέξεις κάποια από τις σαλάτες, κεμπάπ μανιταριών, μπέργκερ από μαύρα φασόλια καθώς και «steaks» λαχανικών: από κουνουπίδι με τσιμιτσούρι ή από μελιτζάνα με σιτσιλιάνικη καπονάτα.
