Το ούζο είναι το απόλυτο καλοκαιρινό ποτό για κάθε ώρα της ημέρας. Εμείς σας δίνουμε χρήσιμα tips για να το χαρείτε στο μέγιστο, με τα συνοδευτικά και το σκηνικό που του ταιριάζουν.
Αυτό το καθαρόαιμο ελληνικό ποτό με το ακαταμάχητο άρωμα είναι τώρα το καλοκαίρι το καλύτερο «αντικαταθλιπτικό», αφού πίνοντάς το μας μεταφέρει σε μια κατάσταση χαλάρωσης και κεφιού, που ταιριάζει απόλυτα με τη διάθεση που θέλουμε να έχουμε στις διακοπές μας. Απαραίτητη προϋπόθεση, η καλή παρέα, που θα έρθει όλη μαζί στην ίδια ευχάριστη διάθεση, είτε πρόκειται για ένα ζευγάρι, δυο φίλους – φίλες ή μια ολόκληρη παρέα, οπότε εκεί το κέφι θα λειτουργήσει συσσωρευτικά και θα ‘ναι ακόμη πιο δυνατό.
Το κατάλληλο σκηνικό
Μικρός καφενές ή ουζερί οπουδήποτε στην Ελλάδα, ακόμα και μια αυλή ή βεράντα. Το ούζο θα λειτουργήσει παντού με τον ίδιο τρόπο, θα σου φέρει κέφι, φτάνει να σεβαστείς τους κανόνες του. Θέλει παρέα, χαλαρή διάθεση, το χρόνο του και αγαπά το φως της ημέρας. Η, είναι η αφορμή για να μαζέψεις την παρέα, στο σπίτι ή το εξοχικό, αφού εκεί ξετυλίγει τις επικοινωνιακές του ιδιότητες. Η όλη τελετουργία θέλει το χρόνο της για να λειτουργήσει: το ούζο πίνεται σιγά-σιγά, ο μεζές συνοδεύει με τσιμπολόγημα. Το κανονικό τραπέζι δεν ταιριάζει ούτε με το ποτό, ούτε με την περίσταση. Η ελαφριά ζαλάδα φέρνει ευφορία. Ο χρόνος που σου δίνει σε χαλαρώνει και τα βλέπεις όλα με άλλη ματιά. Αν δεν σεβαστείς τους κανόνες του θα καταλήξεις με το πιο άσχημο hangover και θα ορκιστείς να μην ξαναπιείς. Και είναι κρίμα…
Τι μεζέ θέλει το ούζο;
Ο μεζές μπορεί να είναι λιτός, ποτέ όμως δεν είναι τυχαίος. Ο υψηλός αλκοολικός βαθμός, η γλυκιά και έντονα αρωματική φύση του ούζου, ο επιθετικός του χαρακτήρας αποζητούν ίδιας έντασης μεζέδες. Τηγανητά, αλμυρά, πικάντικα, ξιδάτα, ιωδιούχα, αλίπαστα. Αδρές και έντονες γεύσεις, απλούς και δυνατούς συνδυασμούς. Σάλτσες, μαγειρευτά, κρέατα δεν δένουν με τη γεύση του. Οι πατρίδες του δεν είναι τυχαίες, έχουν να κάνουν με το προσφυγικό στοιχείο, τα προϊόντα και τις γαστρονομικές συνήθειες του τόπου. Η ιωδιούχα, αλμυρή γεύση των θαλασσινών είναι το κατ' εξοχήν γευστικό ταίριασμα του ούζου. Αλλαντικά ανατολίτικης προέλευσης, που συνηθίζονται στο βορρά, σαν το σουτζούκι και τον παστουρμά με την πικάντικη σκορδάτη γεύση, του πάνε επίσης. Αν, πάντως, έπρεπε να επιλέξω ένα και μόνο μεζέ για το ούζο μου, δεν θα δίσταζα καθόλου: το λιασμένο χταπόδι στα κάρβουνα εφευρέθηκε για το ούζο ή το ούζο γι' αυτό. Ο τέλειος συνδυασμός! Πριν ανακατέψεις τις γεύσεις, έχεις φύγει με το αρωματικό τους ταίριασμα…
Τι θα σερβίρουμε σ’ ένα κλασικό τραπέζι για ούζο: νόστιμη ντομάτα με χοντρό αλάτι, κάππαρη και καππαρόφυλλα. Αγγούρι με χοντρό αλάτι και ξύδι. Ελιές μαύρες. Κρίταμο και καυτερές πιπεριές τουρσί. Τυριά πικάντικα και με έντονη γεύση σαν το κεφαλοτύρι, τη φέτα, το λαδοτύρι Μυτιλήνης, το ζακυνθινό λαδοτύρι, την κοπανιστή. Κεφαλοτύρι ή φέτα σαγανάκι. Τηγανητά κολοκυθάκια, μελιτζάνες και πιπεριές. Σαρδέλες παστές και αντζούγιες. Τσιροσαλάτα, ρέγγα, γαύρο μαρινάτο. Ταραμοσαλάτα, μελιτζανοσαλάτα, τυροσαλάτα, τυροκαυτερή -όλα με τις παλιές, ατόφιες συνταγές. Λακέρδα και άλλα αλίπαστα. Χταπόδι στα κάρβουνα (ιδανικά) ή βραστό με λαδόξυδο. Λιόκαυτο ψάρι στα κάρβουνα (γούνα). Σαρδέλα, κολιό ή και καμιά ζαργάνα στα κάρβουνα ή έστω στο γκριλ. Καλαμάρι και σουπιά στα κάρβουνα, σκέτα ή με γέμιση αλμυρού τυριού. Τηγανητό μικρό ψαράκι: αθερίνα, γαβράκι, μαρίδα. Τηγανητό καλαμαράκι και γαριδάκι. Ωμά όστρακα με λεμόνι. Αχινό. Φούσκες με λάδι και λεμόνι. Τηγανητά μύδια με σκορδαλιά, αλλά και αχνιστά, με λεμόνι. Διάφορους κεφτέδες: από κιμά, κολοκυθοκεφτέδες, χορτοκεφτέδες, ταραμοκεφτέδες, ντοματοκεφτέδες. Σουτζούκι τηγανητό ή σε σαγανάκι με τυρί, παστουρμά, ανατολίτικο λουκάνικο. Σαγανάκι με όστρακα ή με γαρίδες και ούζο. Αβγοτάραχο.
Πώς το πίνουμε
Το κοντό και φαρδύ ποτήρι έχει ένα ελάττωμα: φέρνει τη μύτη κοντά στις αναθυμιάσεις της αλκοόλης που τις εισπνέεις αναγκαστικά, όταν πλησιάζεις το ποτήρι στα χείλη σου. Προτιμότερο είναι, λοιπόν, το ψιλόλιγνο ποτήρι, που σου δίνει και τη δυνατότητα να προσθέσεις με άνεση νερό ή πάγο ή και τα δύο.
Πολλοί το προτιμούν σκέτο. Η αρωματική και γευστική ταυτότητα του ούζου μπορεί να αλλάξει χαρακτηριστικά με την προσθήκη νερού, γιατί η αραίωση της αλκοόλης διαφοροποιεί τα αρώματα. Ένα ούζο που σας άρεσε σκέτο, μπορεί να μη σας λέει τίποτα αραιωμένο ή το αντίθετο. Η προσθήκη κρύου νερού -σε μικρή ποσότητα- ανοίγει την αρωματική βεντάλια του ούζου. Η προσθήκη πάγου λειτουργεί μάλλον αντίστροφα, με τη μεγάλη και απότομη ψύξη να μπλοκάρει τα αρώματα. Κάνει και κάτι άλλο ο πάγος: η μεγάλη ψύξη συγκεντρώνει σε "κρυστάλλους" τα αιθέρια έλαια της ανηθόλης -θα τα έχετε παρατηρήσει στο ποτήρι-. Με αυτό τον τρόπο επιτείνονται οι καούρες στο στομάχι και ο πονοκέφαλος, λίγη ώρα μετά την κατανάλωση. Για τον ίδιο λόγο δεν βάζουμε ποτέ το μπουκάλι του ούζου στο ψυγείο. Η δική μας πρόταση είναι να προσθέτετε στο ούζο μικρή ποσότητα κρύου νερού, τόσο όσο να μην νερώνει πολύ το ποτό. Το γαλακτώδες χρώμα που παίρνει το ούζο μετά την προσθήκη νερού οφείλεται στην ανηθόλη, το αιθέριο έλαιο του γλυκάνισου. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πρόκειται για ένα ποτό υψηλού αλκοολικού βαθμού, που δεν πίνεται σαν το κρασί, αλλά αργά και μετρημένα. Σ’ ένα τραπέζι μεζέδων, βέβαια, είναι δύσκολο να τηρηθεί αυτό…
