Ένα «γήινο» cafe-restaurant με απλή μεσογειακή κουζίνα ανάμεσα σε ψηλά κτίρια γραφείων και… ανθισμένες μανόλιες.
Στο συγκεκριμένο κομμάτι του Αμαρουσίου (γύρω από τον ΟΤΕ) η πόλη θαρρείς θέλει να φτάσει τον ουρανό (ένας ποιητικός τρόπος για να πεις ότι προσαρμόζεται κάπως άβολα σε περιορισμένο χώρο). Σαν το City της Αθήνας ένα πράγμα. Κάτω από ένα τέτοιο κτίριο πολλαπλών ορόφων γεμάτων γραφεία, στη… σκιά του Τειρεσία (όχι του μάντη, της διατραπεζικής εταιρείας), βρίσκεται το «Mauzac». Το οποίο πατάει, τόσο κυριολεκτικά όσο και ως concept, γερά στη γη.
Το εσωτερικό είναι λιτά κομψό, σε τόνους του μπεζ και του καφέ, και εκτός από τα στοιχισμένα τραπέζια και τα καναπεδάκια, έχει κι ένα μοναστηριακό τραπέζι απομονωμένο, ιδανικό για business lunch – το μεσημέρι είναι γεμάτο σφιχτοδεμένες γραβάτες. Αλλά το «έξω» μυρίζει καλοκαίρι με ξύλινα έπιπλα, stands που στήνονται μέσα στο πράσινο και μαξιλαράκια στα πεζούλια – για να πίνεις το βραδινό ποτό σου χαλαρός, ανάμεσα στα φαναράκια και στις μανόλιες του κήπου.
Η κουζίνα είναι απλή, με βάση μεσογειακή. Ευχάριστη, χωρίς ιδιαιτερότητα ωστόσο, η τάρτα με ανθότυρο και λαχανικά (€ 7), πλούσια η ανάμεικτη σαλάτα με καρύδι, μήλο, πορτοκάλι, γραβιέρα και ένα dressing που γλυκίζει απαλά με λίγο μέλι, ζουμερά κι απέριττα τα αχνιστά μύδια (€ 8) με λευκό κρασί και λίγο σκόρδο – και φρυγανισμένο ψωμί για τοστ που περιμένει να… βουτήξει. Δοκίμασα επίσης σωστά βρασμένες ταλιατέλες (€ 11) με μπρικ, καπνιστό σολομό, κρέμα γάλακτος και λίγο τζίντζερ, και spicy αρμένικο κεμπάπ (€ 10) με πιτούλες και φοβερές τηγανητές πατάτες, σούπερ τραγανές, με τη φλούδα τους. Στα γλυκά, το όμορφο κουπάκι σοκολάτας (€ 5) με μους γιαουρτιού και γλυκό κουταλιού πορτοκάλι ήταν ανάλαφρο και δροσερό. όχι τόσο πετυχημένο το τιραμισού (€ 5), αλλά το χαμογελαστό σέρβις δεν με άφησε να γκρινιάξω. Το ίδιο κι ο λογαριασμός.
Up: To προσεγμένο σύνολο, κομψό και έντιμο. Η αίσθηση «ανάσας». Down: Παρότι άνετοι οι εξωτερικοί καναπέδες, είναι τόσο κοντά στο τραπέζι που ζορίζεσαι λίγο στο μπες-βγες.
