Το μπάρμπεκιου δεν είναι μόνο μπρίσκετ. Σίγουρα, είναι και μπρίσκετ αλλά δε θα μπορούσε να περιοριστεί αποκλειστικά εκεί. Το "Fine Mess", έχοντας μπει πια στο 6ο έτος της ύπαρξής του βρίσκεται σε ένα από τα καλύτερα φεγγάρια του, έχοντας σταθεροποιήσει βασικές πτυχές και ολοκληρώνοντας πολλούς από τους πειραματισμούς του. Δείχνει να έχει κατασταλάξει στο γευστικό του κόνσεπτ - δεν αρκείται απλά στο να σιγοκαπνίζει και να σιγοψήνει κρέατα όπως το συνηθίζουν στον αμερικανικό Νότο. Αυτό αποτυπώνεται σε αρκετά από τα πιάτα του, δίχως ασφαλώς αυτό να αποκλείει την προοπτική περαιτέρω πεδίου εξέλιξης.
Πλέον το κοινό γνωρίζει -σίγουρα αρκετά καλύτερα από το 2019- τι ακριβώς υπηρετεί ένα smokehouse και πώς (περίπου) είναι το σωστό μπάρμπεκιου, κάτι που βοηθά αρκετά και τους ίδιους τους ανθρώπους του "Fine Mess" στη διαδρομή τους.
Η τελευταία δείχνει να περνά πια από 'σταθμούς' που είναι στη σωστή κατεύθυνση, με γεύσεις έντονες αλλά όχι μονοδιάστατες όπως πολύ συχνά συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις. Με τον καπνό σαν πρωταγωνιστή αλλά όχι σαν παράγοντα που σκεπάζει τα πάντα. Συν τη 'γέφυρα' σε μία elevated γαστρονομία που αγαπά αληθινά και άνευ όρων -τι άλλο;- το μπάρμπεκιου.
Η σεφ 'Έλενα Καπέρδα μεριμνά για οτιδήποτε μπαίνει στο πιάτο, έχοντας ως ατού το custom made καπνιστήριο, που μάλιστα βρίσκεται σε ορατό, ειδικό δωμάτιο στο dining area, σε ένα κόντρα με τη φροντισμένη και ανοιχτόχρωμη σάλα σετάπ, που όμως έχει απόλυτη σύνδεση με όλα όσα συμβαίνουν εδώ.
Έχει τόλμη το μενού του "Fine Mess", δίχως να παρεκκλίνει από βασικές αρχές της γευστικής διεργασίας που υπηρετεί, χωρισμένο σε main event και around the table επιλογές: Σαν να λέμε τα κυρίως και τα συνοδευτικά τους. Οι δυνατές γεύσεις είναι πάντοτε εδώ, το ίδιο όμως και οι ντελικάτες υφές. Το κρέας πρωταγωνιστεί αλλά δεν είναι το μόνο. Το γλυκό συνυπάρχει με το αλμυρό, με ισορροπία ζηλευτή, όπως επίσης και το τραγανό με το ζουμερό.
Δεν περιορίζεται στο βασικό "όχημα", βλέπε μπρίσκετ και short rib. Η κουλτούρα του μπάρμπεκιου μπορεί να περάσει και σε επιπλέον εδέσματα όπως τα μύδια με καπνιστό τσορίθο και sourdough μπριός, όλα homemade, που σηματοδοτεί μία επιλογή-έκπληξη, έχοντας σπιρτάδα και νεύρο. Τα διαδέχεται το λουκάνικο κουνελιού με gravy κρεμμυδιού, κράνμπερι και breadcrumbs, που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μια shabby chic πρόταση αλλά άκρως ενδεικτική της φιλοσοφίας του μαγαζιού.
Στο ύψος των περιστάσεων τόσο το καπνισμένο ‘Texas low & slow way’ Black Angus brisket που έχει στο πλάι του έναν βελούδινο πουρέ τοπιναμπούρ και gravy όσο και το πληθωρικό pork belly με την κρατσανιστή πέτσα, μαζί με μία ενδιαφέρουσα κρέμα καραμελωμένης σελινόριζας, τζελ μήλου και jus με rye whiskey. Αξιόλογη η δουλειά στα γλυκά, κρίνοντας από τα κεράσια και βύσσινα ψημένα μαζί με κραμπλ αμυγδάλου, που δροσίζονται από παγωτό.
Αναπόσπαστο πεδίο του project το πάντρεμα του φαγητού -αλλά και στη συνολικότερης εμπειρίας- το pairing με το αμερικάνικο, κυρίως, ουίσκι. Εδώ θα βρεις μία έξοχη συλλογή (περίπου 65 ετικέτες σε μία διαδικασία που εμπλουτίζεται διαρκώς, πολύ πιο μακριά από τα bourbons και τα rye), αποτέλεσμα του πάθους και της επιμονής του ιδιοκτήτη Κωστή Μπαστιά - μερικές ετικέτες σπάνιες, όπως εκείνη του Westland, ενός αμερικάνικου single malt (!) που παράγεται στο Σιάτλ και στέκεται θαυμάσια σόλο αλλά και σε Old Fashioned. Το μάλλον κλασικότερο κοκτέιλ συναντάται στο "Fine Mess" σε μπόλικες εκδοχές ενώ για τους οινόφιλους υπάρχουν προσεκτικά διαλεγμένα κρασιά του Νέου Κόσμου και μερικές ετικέτες από τον ελληνικό αμπελώνα.
Διαβάστε Επίσης
Ακολούθησε το Αθηνόραμα στο Facebook και το Instagram.
