Καθισμένος στο "Musique Café and More" νοιώθω γρήγορα τα vibes της πλατείας Προσκόπων με την οποία συμπλέει πλήρως: Mix & match κοινό κάθε ηλικίας και κοινωνικού status (από πιτσιρικάδες με skates και επαγγελματίες που κάνουν τα ραντεβού τους μέχρι ζευγάρια ή παρέες που έρχονται εδώ για ένα χαλαρό ποτό), ξεκάθαρο urban feeling, pet friendly λογική και ένα γενικότερο περιβάλλον όπου αργά ή γρήγορα ο καθένας νιώθει οικεία, ακόμη κι αν είναι η πρώτη φορά που επισκέπτεται την περιοχή.
Από το τραπέζι μου στο ψιλοτάβανο σκούρο με industrial essence εσωτερικό (εκεί, όπου οι μεγάλες τζαμαρίες διατηρούν ζωντανή τη γενικότερη "δράση" της περιοχής), εισπράτω πλήρως όλα τα παραπάνω ενώ το πολύ ευγενικό και ενημερωμένο προσωπικό του Musique, αεικίνητο, έχει πάντοτε μάτια σε όλο τον χώρο ώστε να ανταποκριθεί αμέσως. Η μουσική διατηρείται στα σωστά επίπεδα. Ακόμη κι αν μιλάμε για ένα συνηθισμένο απόγευμα Δευτέρας η δυσκολία στο πάρκινγκ παραμένει οπότε υπολογίστε έξτρα χρόνο για να βρείτε λύση.
Τοποθετημένο στο στρατηγικό τρίγωνο που σχηματίζουν η Αρχελάου με την Αρριανού και την Αμύντα, το "Musique Café and More" αποτελεί ένα από τα πιο εξωστρεφή spots της γειτονιάς του Παγκρατίου, γεμάτο ζωντάνια -χωρίς αυτή να γίνεται παρεμβατική- κάθε στιγμή της ημέρας, υπηρετώντας ένα προσεγμένο all day concept, που φροντίζει να ικανοποιήσει πολλές ανάγκες του επισκέπτη: Μία όμορφη λύση για καφέ, ποτό και φαγητό.
Στην τελευταία περίπτωση, οι γεύσεις του ακολουθούν τις προσταγές της μοντέρνας μεσογειακής και ελληνικής γαστρονομίας, με την πρώτη ύλη να προέρχεται σε μεγάλο βαθμό από την Νάξο. Σε αυτά, μπορείς να προσθέσεις και τις κοπές κρέατος που είναι πάντοτε διαθέσιμες, σε μία μεγάλη είναι η αλήθεια κάρτα (35+ προτάσεις, συν κάποια πιάτα ημέρας) που έχει δημιουργήσει ο σεφ Δημήτρης Βλάχος.
H άψογα ψημένη (medium rare) ταλιάτα, στην οποία τόσο το σπανάκι όσο και τα μανιτάρια λειτουργούν σαν ιδανικά συνοδευτικά, όπως επίσης και το γεμάτο νοστιμιά και αψάδα φιλεταρισμένο μπούτι κοτόπουλο που σερβίρεται σε ρολάκια, έχοντας μαριναριστεί σε πιπεριά χαλαπένιο, ήταν δύο επιλογές που με κέρδισαν, για όλους τους σωστούς προφανώς λόγους. Γενικότερα, η προσοχή που έχει δοθεί στα κυρίως πιάτα είναι κάτι που προκαλεί ευχάριστη έκπληξη, καθώς ξεπερνά κατά πολύ τον μέσο όρο της κουζίνας που θα περίμενε κανείς σε ένα all day spot.
Άλλα πιάτα, όπως η ανάμεικτη κινόα με τηγανητές γαρίδες, αβοκάντο, τοματίνια και κρύα κρέμα λεμονιού με βότανα ή το μοσχαρίσιο καρπάτσιο με baby σαλατικά, τοματίνια, λάδι μαύρης τρούφας και καπνιστό αλάτι, θα μπορούσαν με ελάχιστες τροποποιήσεις να σταθούν και αυτά σε ένα εξίσου υψηλό level, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν είναι ικανοποιητικά. Στην πρώτη περίπτωση, το κουρκούτι έκρυβε κάπως τη γεύση των γαρίδων, ενώ στη δεύτερη το λάδι τρούφας "σκέπαζε" ελαφρώς το κατά τα άλλα εξαιρετικής ποιότητας κρέας.
Παράλληλα και συμπληρωματικά με όλα τα παραπάνω, τρέχει και μία ενδιαφέρουσα κάρτα cocktails, από την οποία ξεχωρίζει το -τρομερά fit στην εποχή- Black Pearl (με ουίσκι, σιρόπι μαύρης μπύρας και bitters σοκολάτας).
Φωτογραφίες: Λεωνίδας Τούμπανος
