Ουφ σκάσαμε! Είμαστε ακόμη εντός των τειχών κι επειδή η πόλη θέλει καλοπέραση, είπαμε να δροσιστούμε σε καταπράσινες αυλές που έχουν τα προσόντα να νοστιμίσουν τη ζωή μας. Από Γλυφάδα μέχρι Ζούμπερι και από Φάληρο μέχρι Χαλάνδρι, διαλέγουμε ονομαστές ταβέρνες και τις χαιρόμαστε με την παρέα μας.
Το κομψό και χαλαρό Χειμώνα - Καλοκαίρι στο Ζούμπερι έχει ως ατού μια δροσερή αυλή με γκαζόν, χαλίκι και λουλούδια, που στο κέντρο της δεσπόζει ένα ολόλευκο ξύλινο περίπτερο. Είναι γαστρο-ταβέρνα με άποψη, αλλά θα μπορούσες άνετα να το πεις και ζαχαροπλαστείο! Βλέπετε, στον κατάλογο υπάρχουν όχι ένα και δύο, αλλά δεκάξι γλυκά του Στέλιου Παρλιάρου και του ανιψιού του Φώτη Χρυσανθίδη, που είναι από μόνα τους λόγος επίσκεψης. Στην κουζίνα η Νίκη Παρλιάρου ετοιμάζει ψαγμένο comfort food με πολλές κωνσταντινουπολίτικες τσαχπινιές (γλυκοφάγωτα γιαλαντζί ντολμαδάκια, ερεθιστική παστουρμαδόπιτα, λιλιπούτεια μαντί, καπνιστός πουρές μελιτζάνας) και όχι μόνο... Τα αχνιστά μύδια με φέτα και πιπεριά είναι ζημιά.
Είναι τόσο γοητευτική η ποπ νοσταλγία της παλιάς μονοκατοικίας (δύο για την ακρίβεια) όπου στεγάζεται η Μπεμπέκα στο Χαλάνδρι, ώστε αφού γεμίσουν οι αυλές της, ο κόσμος κάθεται ακόμη και μέσα, στις σάλες με τις παιδικές ζωγραφιές. Όμως έξω η αίσθηση γειτονιάς είναι πολύ όμορφη. Τα τηγανητά κολοκυθάκια είναι ζημιά (πεντατράγανα, τρυφερά και γλυκά), η σκορδάτη σπλήνα μεζές σπάνιος κι εξαιρετικός, ωραίο το φρυγανισμένο ζυμωτό ψωμί με γαλλικό κατσικίσιο τυρί και καραμελωμένα κρεμμύδια, ενώ αβγά μάτια περιμένουν να σπάσουν πάνω σε μαμαδίστικες τηγανητές πατάτες.
Ωραία μους λεμονιού με μπισκότο για το τέλος και «πρέπει» η σπιτική βιολογική βυσσινάδα. Στο Βραστό στο Χαλάνδρι η αυλή είναι πνιγμένη στο πράσινο, μυρίζει γιασεμί κι έχει κρεμασμένα κομψά φωτιστικά, γέφυρα με τη σαν-σαλόνι-σπιτιού σάλα του όπου καθόμαστε το χειμώνα. Εκεί πηγαίνουμε για το φανταστικό μπιφτέκι (εκ των καλύτερων στην Αθήνα) και τα εναλλασσόμενα μερακλίδικα μαγειρευτά: αρνάκι φρικασέ, μοσχαροκεφαλή σιγοψημένη για έξι ώρες, κλέφτικο αρνί και χοιρινό στη λαδόκολλα, κοκκινιστό μοσχαρίσιο κότσι και, φυσικά, το περίφημο βραστό μοσχάρι. Από το άψογο τηγάνι του βγαίνουν νόστιμα, τραγανά κεφτεδάκια και homemade τυροπιτάκια με τουλουμοτύρι Καρύστου, ανθότυρο και φέτα.
Ατμόσφαιρα γειτονιάς του ’50 γύρω από μια μονοκατοικία με μωσαϊκά των αρχών του 20ού αιώνα, όμορφη σκεπαστή αυλή, μαγγανοπήγαδο, πλεξούδες με σκόρδα και καυτερές πιπεριές: καλοφτιαγμένο νοσταλγικό σκηνικό. Ο Πρόεδρος της Γλυφάδας, όπως και τα αδέλφια του σε άλλες γειτονιές, στηρίζουν την επιτυχία τους στο κεμπάπ. Πέρα από το κλασικό, ιδιαίτερα ενδιαφέρον είναι το ζουμερό καϊσερλί με μοσχοβολιστό τυρί στο εσωτερικό καθώς και οι νόστιμες σούβλες (μαριναρισμένα σις κοτόπουλο, μοσχάρι και χοιρινό), άψογα τραγανά φαλάφελ, λαχματζούν με μυρωδάτο κιμά και παστουρμαλί τραγανιστό.
Αρωματικό, ωραία σιροπιασμένο κιουνεφέ και μαστιχωτό καζάν ντιπί στο φινάλε και σορμπέ λεμόνι για να καθαρίσει η γεύση ανάμεσα στα ψητά και τα επιδόρπια. Έχει κάτι από παλιά Αθήνα η φαληριώτικη αυλή του Ο Τζίτζιρας κι ο Μίτζιρας με τις πέργκολες, τα δεντράκια και τα φωτάκια σε γιρλάντες. Με φόντο τα φιστικί παραθυρόφυλλα της μονοκατοικίας της οδού Αλκυόνης στην Παναγίτσα και τις νοσταλγικές ρετρό διαφημίσεις στους τοίχους έρχονται τηγανητό ανθότυρο με μέλι, «γουρούνι στο σακί» (που μεταφράζεται σε χοιρινό στη λαδόκολλα), κρητικοί χοχλιοί μπουμπουριστοί, στάκα με αβγά και γαμοπίλαφο –ο μάγειράς τους είναι από τη Σητεία– το κλασικό τους κεμπάπ αλλά και μαγειρευτά ημέρας: μουσακάς, λαχανοντολμάδες, κολοκυθάκια γεμιστά αβγολέμονο, μοσχαράκι κοκκινιστό.
Εκτός από τα τραπέζια στην «περαντζάδα» της οδού Περσεφόνης, απέναντι από την Τεχνόπολη και στην ταράτσα, το Butcher & Sardelles, η ντουμπλ φας μοντέρνα ταβέρνα του Φάνη Μαλασπίνα στρώνει τη νόστιμη πραμάτεια της και σε μια πίσω αυλή με μουριές, πλατάνια, τρεχούμενα νερά κι επιδαπέδιους ανεμιστήρες για μια έξτρα δόση δροσιάς. Ένας στεριανός κι ένας θαλασσινός κατάλογος σε καλούν να διαλέξεις γευστική πορεία: μπορεί να είναι ταραμοσαλάτα, τηγανητό γαριδάκι και σαρδέλες, μπορεί να είναι λουκανικάκια, κεφτεδάκια και παϊδάκια προβατίνας. Στην κουζίνα βρίσκεται ο Γιώργος Τσελεμεντές, εγγονός του αείμνηστου αρχιμάγειρα Νικόλαου Τσελεμεντέ.
Αυτή η ευρύχωρη, πράσινη εξαρχειώτικη αυλή με τις λεμονιές και τις νεραντζιές, που κάποτε ήταν σχολικό προαύλιο, είναι θαρρείς προικισμένη με ανεμελιά. Μπαίνεις από την Καλλιδρομίου στο Άμα Λάχει στης Νεφέλης, πιάνεις τη γωνιά σου και διαλέγεις ανάμεσα σε καπνιστή μελιτζάνα με γαλοτύρι, φάβα με λεμονάτη μαραθόριζα και ξηρούς καρπούς, ταλαγάνι ψητό στη σχάρα με σπιτική μαρμελάδα ντομάτας, κεφτεδάκια με ούζο και δυόσμο, κουσκουσάκι Θεσσαλονίκης με κοτόπουλο, μανιτάρια και καπνιστό χοιρινό –στα ημέρας θα βρεις το θαλασσινό του alter ego με μύδια και θαλασσινά–, μια τηγανιά χοιρινή με δεντρολίβανο ή μανιταριών (μείξη σαμπινιόν, πορτομπέλο και πλευρότους) με θυμάρι.
Το δεύτερο κατά σειρά εμφανίσεως μαγαζί του κουαρτέτου Τζίτζικας και Μέρμηγκας –άνοιξε το 1998– δίνει τα καλοκαιρινά του ραντεβού σε μια χαλανδριώτικη αυλή κλεισμένη με φυτικό φράχτη. Φωτιστικά-πλεκτά καλάθια, παλιές διαφημίσεις ανάμεσα στις φυλλωσιές και πολλές παρτίδες μεζέδες δένουν σε ένα σύνολο γλυκό και γλυκοφάγωτο. Στον κατάλογο σας περιμένουν ντοματοκεφτέδες με σος γιαουρτιού αρωματισμένη με μαστίχα, μυζηθροπιτάκια, βλιτοκορφές σαγανάκι, δροσερό μιλφέιγ μελιτζάνας, μοσχαρίσιο συκώτι στη σχάρα με πουρέ πατάτας και καραμελωμένα κρεμμύδια, χοιρινά μπριζολάκια, πικάντικα σουβλάκια με baby πατάτες και αρωματικό βούτυρο και άλλα πολλά.
