© Λεωνίδας Τούμπανος
Ο χώρος του πάλαι ποτέ μαγειρείου 'Αθήναιον', σε ένα μικρό δρομάκι στις παρυφές της Ομόνοιας, έχει γίνει εδώ και λιγότερο από δύο μήνες το πιο busy στίγμα στον εστιατορικό χάρτη της Αθήνας. Ένα ανοιχτόκαρδο μέρος με αισθητική που πατά στο πρότερο παρελθόν του σημείου, μπολιάζοντάς το με στοιχεία κοσμοπολιτισμού και παλιού πασοκισμού, η "Ζιγκοάλα" είναι, χωρίς αμφιβολία, το σουξέ της σεζόν. Κι έχει πολλούς λόγους που δικαιολογούν τη θέση του στο γευστικό μας zeitgeist.
Πρώτη πρώτη είναι αυτή η συνθετική του απλότητα: μια νοσταλγία που μοιάζει να βρέθηκε in situ, στην πραγματικότητα όμως συναρμολογήθηκε με πολύ περισσότερη επιμέλεια απ’ όση της φαίνεται: για το μωσαϊκό έγινε "εκταφή" κάτω από χοντρό πλακάκι, οι τοίχοι "ανεσκάφθησαν" πίσω από γυψοσανίδα με τεχνοτροπίες σπαστής πέτρας, η τζαμαρία ξηλώθηκε και φτιάχτηκε απ’ την αρχή, η δε ταμπέλα, το πιο ρετρό απ’ τα στοιχεία του μαγαζιού, που πρωταγωνιστεί σε πλείστα όσα post στα social media, σχεδιάστηκε επί τούτου για να δείχνει βγαλμένη απ’ τα 70s.
Σε αυτό το ωραία κουρδισμένο, ακραιφνώς παλαιο-αθηναϊκό σκηνικό με τις καρέκλες που μοιάζουν να βγήκαν απ’ την Εφορία του Ψυρρή, το φαγητό του Βασίλη Χαμάμ είναι, αν θέλετε, η μόνη… "παραφωνία". Κι αυτό, με κάποιο τρόπο, το λέμε με την καλύτερη δυνατή έννοια. Γιατί μέσα στην επιδημία της καρμπόν νέο-νοσταλγικότητας, που έχει γεμίσει την Αθήνα με γαστροταβέρνες, νεοκαφενέδες και élevé μαγέρικα, βγαλμένα λες από την ίδια ρετρομοντέρνα μήτρα, η "Ζιγκοάλα", χάρη στην κουζίνα του Χαμάμ, έχει πράγματι κάτι καινούριο να πει. Έχει φαγητό με ταυτότητα, έχει ιστορική και πολιτισμική αφετηρία, έχει προσωπικότητα, που εκφράζεται μέσα από την προσπάθεια του σεφ, με ρίζες από την Ιορδανία, την Παλαιστίνη και τον Λίβανο, να βρει το μίτο που ενώνει τη σύγχρονη ελληνική γεύση με τις ανατολίτικες επιρροές της ιστορίας της.
Έτσι, μπορεί ο χώρος να χωράει σε πολλά απ’ τα σύγχρονα εστιατορικά καλούπια, το φαγητό όμως τα αποφεύγει. Αν, πάντως, θέλετε ντε και σώνει μια ταμπέλα, κρατήστε αυτήν: ο Βασίλης Χαμάμ, με γευστική διάλεκτο εν γένει ελεύθερη και τολμηρή – άρα ικανή να εκπλήξει – είναι σε ρότα να κάνει στη "Ζιγκοάλα" αυτό που είχε κάνει ο Λουκάς Μάιλερ στο "Λινού Σουμπάσης & ΣΙΑ" πριν από λίγα χρόνια. Απλώς, με καρέκλες στις οποίες μπορείς όντως να καθίσεις.
> Διαβάστε τι δοκιμάσαμε και πώς μας φάνηκε, στην πλήρη κριτική μας.
Διαβάστε Επίσης
