Κάπου στις αρχές της δεκαετίας του ’80, ο δημοσιογράφος Μάριος Κάλφογλου ζήτησε μια συνάντηση μαζί μου στα γραφεία του "αθηνοράματος". Θυμάμαι ότι αναρωτήθηκα τότε τι μπορεί να θέλει από εμένα και το "αθηνόραμα" ένας πολιτικός συντάκτης και περίμενα με ενδιαφέρον τη συνάντησή μας. Ο άντρας που μπήκε στο γραφείο μου ήταν γύρω στα 50, κι αυτό που τον χαρακτήριζε περισσότερο απ’ όλα ήταν το συχνό, ανοιχτό, σχεδόν παιδικό χαμόγελό του. Μου δήλωσε αμέσως το λόγο της επίσκεψής του. Επιθυμούσε διακαώς να αναλάβει την κριτική των εστιατορίων στο "αθηνόραμα".
Έχοντας ζήσει πολλά χρόνια στην Ουάσιγκτον όπου εργαζόταν ως δημοσιογράφος στο ελεύθερο ρεπορτάζ, αλλά διατηρώντας παράλληλα στην ίδια εφημερίδα τη στήλη της κριτικής εστιατορίων, ήταν ήδη έμπειρος στον τομέα και έτοιμος να εφαρμόσει και στην Ελλάδα με τις ίδιες προδιαγραφές τη δημοσιογραφία της γαστρονομικής κριτικής.
Συζητήσαμε για πολλή ώρα τις εμπειρίες του, τον τρόπο με τον οποίο προσέγγιζε το θέμα, τη γνώμη του για το εστιατορικό status της Αθήνας, αλλά και τον αντίκτυπο που θα είχε στο κοινό η δημιουργία αυτής της νέας δημοσιογραφικής στήλης. Οι απόψεις μας ταίριαζαν απολύτως θεωρητικά, έμενε να διαπιστώσω αν ταίριαζαν και στην πράξη. Ήταν άψογος. Αγγλοσαξονική προσέγγιση στα κείμενά του, έμπειρος, ψύχραιμος, με ήθος, με σωστή κρίση και με κατανοητό λόγο για τους μη επαΐοντες. Συμφωνήσαμε να υπογράφει με ψευδώνυμο ώστε εστιάτορες και σεφ να μην έχουν τη δυνατότητα να ταυτοποιούν τον "πελάτη" Μάριο Κάλφογλου με τον κριτικό Κρίτωνα Παπαδόπουλο, όπως υπέγραφε τις κριτικές του καθ’ όλη τη διάρκεια της μακράς συνεργασίας μας.
Κάπως έτσι δημιουργήθηκε ο "θρύλος" του πρώτου κριτικού εστιατορίων της Ελλάδας, του Κρίτωνα Παπαδόπουλου. Ο ίδιος, ωστόσο, λυπόταν κάθε φορά που η κριτική του ήταν αρνητική (και ήταν συχνό το φαινόμενο). Τον απασχολούσε συναισθηματικά η δυσαρέσκεια ή η στενοχώρια που θα προξενούσε η κριτική του στους κρινόμενους και συχνά στο κλείσιμο του κειμένου του έβρισκε τρόπο να δώσει –σε επιχειρηματίες και σεφ– ελπίδα για το μέλλον.
Ο Μάριος άφησε εποχή. Ήταν το άγνωστο πρόσωπο που όλα τα εστιατόρια και οι άνθρωποί τους έψαχναν αγωνιωδώς να ανακαλύψουν ποιος ήταν και ταυτόχρονα ήταν ο αγαπημένος Κρίτωνας του κοινού, το οποίο παρακολουθούσε τις κριτικές του και έσπευδε να δοκιμάσει το νέο "διαμαντάκι" που είχε ανακαλύψει.
Γεια σου Μάριε. Σε ευχαριστώ για όλα τα χρόνια που περάσαμε μαζί, για όσα πέτυχες με την παρέμβασή σου στην εστιατορική σκηνή, για το λιθαράκι που έβαλες στην αναβάθμιση της ελληνικής γαστρονομίας, για την αγάπη σου στον πολιτισμό της γεύσης και στο "αθηνόραμα". Θα σε θυμάμαι πάντα.
Διαβάστε Επίσης
