Εχει μια γλυκιά φθινοπωρινή αύρα που σου μαλακώνει την ψυχή αυτή η al fresco σάλα του «Βλάσση», κάτω απ’ τις πρασινάδες της Μαιάνδρου στα Ιλίσια. Σε συνδυασμό με την κλασική νεοαστική αρχοντιά που εκπέμπει η μινιμαλιστική φινέτσα της κυρίως αίθουσας, με τα μαλακά κι ολόλευκα λινά της, και τις καλοβαλμένες παρέες που τη γεμίζουν, η επαναφορά στην πόλη και στους ρυθμούς της γίνεται λίγο πιο ομαλή.
Μεγάλα τραπέζια, γεμάτα γέλια κι ιστορίες αποκαλόκαιρου, απλώνουν σ’ αυτή την ήσυχη γωνίτσα της Αθήνας μια γάργαρη χαρά ξανασμιξίματος, την ώρα που τα αρώματα απ’ τα πιάτα, μπολιασμένα μ’ αυτήν την καθησυχαστική ποιότητα του κλασικού, σε παίρνουν απ’ τη μύτη και σε μεταφέρουν στο σκηνικό ενός ιδανικού κυριακάτικου τραπεζιού. Αυτήν την εικόνα επιζητά, άλλωστε, το ιντελεκτουέλ κοινό που γεμίζει τα τραπέζια του «Βλάσση» εδώ και χρόνια, δίνοντας στο υποδειγματικό αυτό ελληνικό μπιστρό, το πλήθος που του ταιριάζει.
Αυτή την πατίνα του διαχρονικού αστικού φαβορί μετατρέπει η κουζίνα του «Βλάσση» σε γεύσεις, γνέφοντας το νήμα μιας ατάραχης ιστορικής συνέχειας μέσα από πιάτα, όπως τα ντελικάτα και κομψά ντολμαδάκια, με το λαμπερό κι αφράτο αβγολέμονο, ή τα κομψευόμενα φρυγαδέλια του, που έρχονται τρυφερά και ζουμερά, αγκαλιασμένα από την εκμαυλιστική λιπαρότητα της μπόλιας τους, αλλά και η Αθηναϊκή με σφυρίδα και κάππαρη, που εδώ δεν χρειάστηκε να ξαναγίνει της μόδας για να επανέλθει, αφού πολύ απλά δεν έφυγε ποτέ. Η κάρτα έχει εμπλουτιστεί τελευταία με μερικούς ενδιαφέροντες νεωτερισμούς, όπως τα τυλιχτά με γαρίδες, που έρχοται τραγανές και ζουμερές, παρέα με αρωματικό καρεδάκι ντομάτας, ξαπλωμένα σε μια μικρή handmade πιτούλα εν είδει μαλακού tacos, ενώ τα λαδερά του μενού ακολουθούν την εποχή, με τα ρεβίθια φούρνου, αν και κομματάκι στεγνά, να φέρνουν στο πιάτο την αγάπη του «Βλάσση» για το αυθεντικό comfort των αναμνήσεών μας.
Μιλώντας για μνήμες, οι πίτες ημέρας φέρνουν ακόμα περισσότερο στο τραπέζι τη χαρά μιας αθωότητας, δεμένης με την εποχή που θα παίρναμε όρκο ότι μπορούμε να τρεφόμαστε αποκλειστικά απ’ την αγάπη που έκλειναν μέσα σε δύο χοντρά και τραγανά σπιτικά φύλλα οι γιαγιάδες μας. Η κολοκυθόπιτα, αφράτη κι αρωματική όπως τη δοκιμάσαμε τη βραδιά που επισκεφθήκαμε το εστιατόριο, ξύπναγε θύμησες με κάθε τραγάνισμα του φύλλου της, και γι’ αυτό είναι σπουδαίο νέο ότι σύντομα θα την απολαμβάνουμε από νωρίς το πρωί, πλάι στους εκλεκτούς καφέδες που θα ετοιμάζει το επερχόμενο coffee corner του «Βλάσση».
