"Οι μέρες δεν περνούσαν για να πάω στην Μάνη. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, βρίσκομαι σε προσμονή. Κάθε ξημέρωμα, ήταν μια ακόμα δοκιμασία αντοχής μακριά της. Κάθε κλείσιμο 24ωρου, αποτυπωνόταν με ένα "Χ” πατημένο δεκάδες φορές με στιλό μπικ στο ημερολόγιο τοίχου, ακριβώς πάνω από το κεφάλι μου: 50 μέρες για το Πάσχα, 10 μέρες για το λιομάζωμα, τόσοι μήνες για το καλοκαίρι. Μανιατοπούλα και από τις δυο πλευρές, μάνας και πατέρα. Και να μην ήμουν, πάλι εκεί θα κατέληγα συναισθηματικά, νομίζω. Δεν έχω μεγαλύτερη ανακούφιση από το να κάθομαι στην γλύστρα του Γερολιμένα με έναν πικρό καφέ στο χέρι, αντικριστά με το Κάβο Γκρόσο και να λέμε τα νέα μας. Μου προσφέρει μεγάλη ασφάλεια η ύπαρξη του βράχου αυτού, εκτός από την ηδονή της σκοτεινής ομορφιάς του. Άλλες πάλι φορές, τρέχω να κρυφτώ στα λιοπερίβολα του Κατωπαγγίου, εκεί που έβρισκα καταφύγιο, όταν μου έπεφτε βαριά η κουλτούρα του περιβάλλοντός μου.
Διαβάστε Επίσης
Αν είναι και χειμώνας, ακόμα καλύτερα, γιατί ο τόπος βρίσκεται σε ένα απίθανο μπουρδούκλωμα άγριων χόρτων και λουλουδιών και είναι τελικά αυτά που θα με γυρίσουν πίσω στην καλή εκδοχή του εαυτού μου. Τα μεσημέρια, όταν όλοι έπεφταν για ύπνο, έπαιρνα το ποδήλατο και ανέβαινα την ανηφόρα για τα Πεντάκια, το νεκροταφείο μας. Εκεί, προτιμούσα να πηγαίνω τα καλοκαίρια ή την άνοιξη. Η μυρωδιά από το λιβάνι και τα ζεσταμένα από τον ήλιο αγριόσταχα με τρέλαινε. Από εκεί, έβλεπα όλο τον κάμπο μέχρι και την Άνω Πούλα, την αρχαία και απόκοσμη ακρόπολη της Μέσα Μάνης. Μου άρεσε να διαβάζω τις επιγραφές στα μνήματα. Μάλιστα, είχα και κάποια αγαπημένα.
Στις μεγάλες εξάρσεις χαράς, πάω ακόμα στο Αλμυρό, κοντά στα Άλικα, την αγαπημένη μου παραλία και θα κάτσω μέσα στην σπηλιά, μέχρι να αρχίσω να κρυώνω και να θέλω να βγω πάλι στον ήλιο. Έχει μια μοναδική ενέργεια η διαδρομή για την θάλασσα αυτή, δεν την έχω βρει πουθενά αλλού στην Μάνη. Είναι επίσης, εντυπωσιακό το πόσο διαστέλλει τα ρουθούνια μου το διάχυτο σαν ομίχλη άρωμα από τα βότανα και τα κυπαρίσσια που ζουν εκεί. Διάβασα πρόσφατα πως ήταν ένας σημαντικός θρησκευτικός προορισμός της αρχαιότητας, με τον ναό της Αρτέμιδος που κάποτε υπήρχε εκεί, να είναι ο λόγος της γιορτής αυτής του θέρους. Είναι η αγαπημένη μου Θεά, τελικά όχι τυχαία. Αν παρατηρήσει κανείς τα μεγαλιθικά σπιτάκια μεσα στα παλιά μποστάνια που είχε το Αλμυρό, θα διακρίνει κιονόκρανα από τον ναό της Άρτέμιδος και αυτό, είναι συγκλονιστικό.
Διαβάστε Επίσης
Την Μάνη την αγαπώ για αυτή την ίδια. Για το σώμα της και την άγρια φύση της, για την καλοσύνη και την διακριτικότητά της, για την ομορφιά της και το αδιανόητο άρωμα της. Την αγαπώ, γιατί δεν με φακελώνει, δεν με εκδικείται, παρά με περιβάλει με απύθμενη αγάπη, φροντίδα. και στοργή. Ξέρει τα πάντα για μένα και εξακολουθώ να νιώθω ισότιμα στην σχέση μας, παρόλο που εγώ, δεν ξέρω τα πάντα για εκείνη. Είναι, με το χέρι στην καρδιά, η καλύτερη μου φίλη."
