Αυτό εδώ πρέπει να είναι πλέον το πιο καλά φυλασσόμενο εστιατόριο της Ελλάδας. Βράδυ Δευτέρας το επισκεπτόμαστε και για αρκετά τετράγωνα μέχρι να φτάσουμε ως τη νέα τοποθεσία του στα (ακόμη πιο) ψηλά του Λυκαβηττού, μετράμε αρκετά φυλάκια και ομάδες αστυνομικών ακροβολισμένους στην ορεινή γειτονιά του.
Ο λόγος για το Ronin, το ιαπωνικό της πλατείας Δεξαμενής, που έχει αλλάξει πόστο για το καλοκαίρι, σκαρφαλώνοντας στην ταράτσα του "The Duke Boutique Suites” και προσθέτοντας έτσι, εκτός από αεράτη δροσιά στην εστιατορική του εμπειρία, και ρομαντικό σκηνικό, με τον ολόφωτο Άη Γιώργη από πάνω του, σε απόσταση αδραξιάς, που λέει ο λόγος.
Ο λόγος όλης αυτής της αυξημένης ασφάλειας, πάντως, η γειτνίασή του με την πρωθυπουργική κατοικία, κι όχι βέβαια η εγγύτητά του στο τοπόσημο της αθηναϊκής κορυφογραμμής, αλλά ούτε και το κοσμικό crowd που συγκεντρώνεται στα ιαπωνικής λιτότητας τραπέζια του "Ronin".
Σίγουρα δεν φυλάσσεται, επίσης, για την προστασία κάποιου επτασφράγιστου γαστρονομικού μυστικού, αφού ο λόγος που το "Ronin" έχει, στα περίπου δύο χρόνια λειτουργίας του, εδραιωθεί ως σταθερός προορισμός για τους λάτρεις της ιαπωνοφαγίας στην Αθήνα, είναι γνωστός κι απλός: η προϊστορία του εμπνευστή του, Μανώλη Κωνιωτάκη στο είδος, αλλά και η αφοσίωσή του στην ποιοτική πρώτη ύλη και τη σωστή διαχείρισή της.
Η σύνδεση του Κωνιωτάκη με την ιαπωνική κουζίνα κρατά από τις αρχές της χιλιετίας, τότε που με το αρχικό "Freud Oriental" (λίγα τετράγωνα πιο κάτω, εκεί που τώρα βρίσκουμε το "Kiku") μάθαινε στο Κολωνάκι τη γοητεία του μινιμαλιστικού sushi. Η εμπειρία από εκείνη την εποχή, 25 χρόνια πίσω, οδηγεί και την πρόταση του "Ronin" σήμερα, ενώ μαζί με τις καλές πρακτικές, τη δεμένη ομάδα, και τον έμπειρο σεφ Vitharana Chandana, στο "Ronin" έχουν έρθει και μερικά πιάτα από τις εποχές εκείνες.
Διαβάστε αναλυτικά την κριτική για το Ronin εδώ
Διαβάστε Επίσης
