Αν η γεύση μπορούσε να έχει μία και μόνο πατρίδα, κατά πάσα πιθανότητα αυτή θα ήταν η Ιταλία. Υπερβολικό; Μπορεί. Κοντά στην πραγματικότητα; Σίγουρα. Βλέπεις, λίγα πράγματα μπορούν να κερδίσουν την ποιότητα και τη φρεσκάδα των μεσογειακών υλικών, τη μυρωδιά της φρεσκοψημένης ζύμης, την απλότητα μιας τέλεια μαγειρεμένης πάστα και τη χαρά τού να μοιράζεσαι ένα πιάτο με φίλους. Λίγα πράγματα υπερισχύουν της ιταλικής κουζίνας.
Σε έναν κόσμο γεμάτο περίπλοκες τεχνικές και fusion πειραματισμούς, οι Ιταλοί επιμένουν στη φιλοσοφία τού "λίγα και καλά". Σκέψου ένα spaghetti aglio e olio: μακαρόνια, σκόρδο, λάδι, πιπέρι. Τέλος, άχαστο.
Και, φυσικά, τα πιάτα δεν παίζουν σόλο: Πριν από αυτά, η σπρετσατούρα η ίδια στο ποτήρι, με κάποιο περιποιημένο aperitivo, ενώ κατά τη διάρκεια του όποιου γεύματος οίνοι που ευφραίνουν καρδία με εσάνς Μπότας. Γευστική εμπειρία; Μπα, περισσότερο συναίσθημα που εξελίσσεται σε έρωτα κεραυνοβόλο και διαρκεί δεκαετίες, σε κάθε γωνιά του πλανήτη – εκεί δηλαδή όπου υπάρχει ιταλικό εστιατόριο.
Η εστιατορική dolce vita που έχει χρώμα τρικολόρε –λέγε με πράσινο, λευκό, κόκκινο– απαιτεί όμως και εξέλιξη, διαφοροποίηση, προσαρμογή, έκπληξη. Πράγματα που έως τώρα δεν είχαμε γνωρίσει όσο θα έπρεπε –ακόμα και έπειτα από αρκετά ταξίδια στην Ιταλία–, κι όμως βλέπουμε –με χαρά και ενθουσιασμό– να συμβαίνουν στα αθηναϊκά γευστικά σποτ. Και που τα αποδεχόμαστε με τον τρόπο που τους αρμόζει: σε ένα τραπέζι με φίλους.
'Άγνωστες και διαφορετικές πτυχές μιας οικείας κουζίνας
Πόσες φορές έχεις δοκιμάσει cacciucco; Ξέρω, έχεις απορίες: Πρόκειται για τη σούπα των ψαράδων της βορειοδυτικής Ιταλίας, που, σύμφωνα με τους πουρίστες, πρέπει να περιέχει τόσα θαλασσινά όσα και τα C του ονόματός της – ο μύθος μάλιστα λέει πως το πιάτο γεννήθηκε από μια Ιταλίδα που έχασε τον άντρα της και έστειλε τα παιδιά της στους ψαράδες να μαζέψουν τη φύρα απ’ τα δίχτυα, για να τους φτιάξει έναν παχύ ζωμό που θα άπλωνε πάνω σε λίγο παλιό ψωμί. Η μυρωδιά της κατσαρόλας της, όμως, προκάλεσε τέτοια αναστάτωση στη γειτονιά, που όλες οι νοικοκυρές ζήτησαν να μάθουν τη συνταγή.
Πόσες φορές, επίσης, έχει τύχει να τιμήσεις cima alla Genovese ή μοσχαρίσια ρολάκια saltimbocca; Το πρώτο αφορά ένα λεπτοκομμένο χειροποίητο αλλαντικό από μοσχαρίσια κοιλιά γεμιστή με χοιρινό λίπος και λαχανικά –ό,τι πρέπει για μερακλίδικος μεζές στο πλάι μιας γκράπα– και το δεύτερο έδεσμα της νοτίου Ιταλίας που περιλαμβάνει μοσχαρίσιο κρέας, προσούτο και φασκόμηλο, όλα τυλιγμένα και μαγειρεμένα σε ξηρό λευκό κρασί και βούτυρο.
Διαβάστε Επίσης
Για να μη σου μιλήσω για τη χρήση του λουκάνικου (salsiccia) στην παραδοσιακή σούπα με λαχανικά. Αν σου ακούγονται λίγο... εξωτικά για ιταλική κουζίνα όλα τα παραπάνω, μάθε πως μπορείς να τα δοκιμάσεις σε πολύ αξιόλογα μέρη της Αθήνας.
Η συνέχεια στο Esquire
