Το λες πολύχρωμη μεξικάνικη καντίνα, το λες boutique εστιατόριο, το λες και μπαρ. Όπως και να το πεις, το ατμοσφαιρικό αυτό στέκι που μας υποδέχεται εδώ και περίπου ενάμιση χρόνο στη γνώριμη γωνία της Καλαμιώτου είναι, όπως μαρτυρά και το όνομά του, αρκετά "τρελό" ώστε να γλιστράει από την αυστηρή κατηγοριοποίηση και να καταφέρνει να σου φτιάχνει τη διάθεση. Μπορείς να καθίσεις στα προφυλαγμένα τραπέζια του πεζοδρομίου, να τσιμπήσεις πιο γρήγορα στα ψηλά σκαμπό που οριοθετούν το μέσα και το έξω, αλλά και να απολαύσεις τη διάδραση με τα τεκταινόμενα της κουζίνας και του μπαρ επιλέγοντας τις θέσεις που απλώνονται ακριβώς μπροστά τους.
Ίσα που προλαβαίνω μια από τις τελευταίες που είναι και οι αγαπημένες μου το βράδυ που επισκέπτομαι το μαγαζί, όσο οι ανεβαστικές μουσικές και ένα εξαιρετικό αλλιώτικο Manhattan με καπνιστό mezcal και σπιτικό βερμούτ αναλαμβάνουν να ξορκίσουν την κούραση της ημέρας. Μελετώντας τον κατάλογο, διαπιστώνω με χαρά πως ο βραβευμένος σεφ Αθηναγόρας Κωστάκος που κρατά την υψηλή επιστασία της κουζίνας αλλά και συμμετέχει επιχειρηματικά στο πρότζεκτ, έχει λανσάρει πλέον καινούργια πιάτα, σε περισσότερο εστιατορική λογική, που προορίζονται για τη μέση του τραπεζιού ούτως ώστε να τα απολαύσεις με την παρέα σου.
Αν είστε λοιπόν 3-4 άτομα, αξίζει να πάρετε γεύση από το πολύ καλό μαύρο ριζότο με μαλακό καβούρι που έρχεται κρυμμένο κάτω από το κέλυφος του αλλά και να τιμήσετε το χοιρινό-πραγματικό λουκούμι σε ξύλινη πιατέλα με όλα τα συνοδευτικά του που θυμίζει ελληνικό Πάσχα στο μακρινό Μεξικό. Οι τορτίγιες του "Loco", είτε μαλακές είτε τραγανές, από κίτρινο και μοβ καλαμπόκι, είναι από τις καλύτερες της πόλης όπως και το guacamole που ενισχύεται με τσίλι και ολόκληρα φιστίκια, και τους κάνει ωραία παρέα για την αρχή.
Από εκεί και πέρα, το παιχνίδι εξακολουθεί να παίζεται ανάμεσα στα πάσης φύσεως πιάτα ωμοφαγίας και τα δημιουργικά tacos που ανανεώνονται συχνά με νέες προσθήκες. Από τα πρώτα χάρηκα ιδιαίτερα το σεβίτσε τσιπούρας με πουρέ καλαμποκιού που θα στεκόταν άνετα σε κάποιο "καλό" εστιατόριο, και λιγότερο εκείνο από λαβράκι που ναι μεν είναι καλοφτιαγμένο αλλά χρειάζεται κάτι παραπάνω ώστε να γίνει ενδιαφέρον. Στην ενότητα των tacos από την άλλη στήνεται πολύχρωμη μεξικάνικη γιορτή αγκαλιασμένη από ζύμη εξαιρετική: με ζουμερή γαρίδα σχάρας, πικάντικη μαγιονέζα και ρέβα, με γύρο al pastor, σος chipotle και μπολονέζ από λουκάνικο chorizo που δροσίζεται γλυκά με ανανά, ακόμα και με vegan γύρο, πουρέ αβοκάντο, κόλιανδρο, κρεμμύδι και λάιμ.
Φρεσκάρισμα έχει δεχθεί και το γλυκό φινάλε, μαρτυρώντας με τη σειρά του την εξέλιξη του concept. Ο χάρμα οφθαλμών "σαλίγκαρος" από churros έχει γεύση τραγανού βελούδου που της παραδίδεσαι αμαχητί, ενώ το κέικ tres leches είναι ελαφρύ και φινετσάτο.
