Χαϊδευτικές chill out μουσικές, multi ethnic κοινό και ο βελούδινος καναπές του "Simul" αυτό ακριβώς το αποκούμπι που χρειάζεται κανείς ύστερα από μια γεμάτη ημέρα στην καρέκλα του γραφείου.
Το Martini μου έρχεται extra dry και κρυστάλλινο, όπως ακριβώς το έχω ζητήσει, όσο το προσωπικό με τις αέρινες στολές κινείται εξίσου αέρινα στο χώρο, φρεσκάρει το νερό στα ποτήρια, σερβίρει κι επεξηγεί τα πιάτα.
Το σαγρέ ξύλινο τραπέζι μου στις αποχρώσεις του μελιού στολίζουν αφαιρετικά κεραμικά πιάτα, υφασμάτινες πετσέτες και μαχαιροπίρουνα που ακουμπούν πάνω σε τουβλάκι με το λογότυπο του μαγαζιού και τα σφυρήλατα φωτιστικά σε σειρές φωτίζουν γλυκά την ατμόσφαιρα.
Στο βάθος, ένα πριβέ μοναστηριακό τραπέζι υποδέχεται τις μεγάλες παρέες που θέλουν να δειπνήσουν σαν στην τραπεζαρία του σπιτιού τους, μπροστά στην ανοικτή κουζίνα με επικεφαλής τον σεφ και συνδημιουργό του "Simul", Νίκο Θωμά.
Είχα περίπου δύο χρόνια να φάω από τα χέρια του και κάνοντας τις συγκρίσεις μου, θα σας πω ευθύς εξαρχής πως τον βρίσκω καλύτερο από ποτέ.
Νόστιμος ήταν πάντα, οι γεύσεις του όμως έχουν πλέον μια φινέτσα και μιαν εκλέπτυνση που έλειπε κατά το παρελθόν και φαίνεται πως μαζί με το εστιατορικό "παιδί" του που γίνεται φέτος δέκα ετών, μεγαλώνει όμορφα και ο ίδιος.
Διαβάστε περισσότερα στην κριτική μας!
