Δεν είναι μακριά οι εποχές που καθόσουν στο τραπέζι σου, συζητούσες – ίσως – την παραγγελία σου, διάλεγες το κρασί σου και μετά η βραδιά απλώς έπαιρνε το δρόμο της. Το πολύ – πολύ ο σερβιτόρος να ολοκλήρωνε κάποιο (ένα) πιάτο στο τραπέζι προσθέτοντας μία σως, ή να έχυνε τη ζεστή σοκολάτα σε ένα γλυκό. Μέχρι εκεί. Αυτά όμως ανήκουν στο παρελθόν, σήμερα το έχουμε πάει σε άλλο επίπεδο.
Σήμερα το Instagram θέτει τους δικούς του κανόνες, τα εστιατόρια χρειάζονται followers και οι followers (ποιοτικό) περιεχόμενο. Οπότε τα εστιατόρια πρέπει να δημιουργήσουν αυτό το περιεχόμενο, ή ακόμα καλύτερα να δημιουργήσουν τις αφορμές και τις συνθήκες για να δημιουργήσει στη συνέχεια το κοινό τους - εσύ και εγώ - το περιεχόμενο. Γι’ αυτό σήμερα πλέον "γίνονται πράγματα" όπως θα έλεγε και η Βάνα, και γίνονται συνεχώς, όση ώρα κάθεσαι στο τραπέζι.
Είναι πολύ ωραίο και ενδιαφέρον όλο αυτό που συμβαίνει, άλλωστε η προσωπική μου άποψη πάντα ήταν πως επιλέγεις σε ποιο εστιατόριο θα βγεις σίγουρα με κριτήριο το φαγητό, αλλά όχι με μόνο κριτήριο το φαγητό. Το "vibe" και κυρίως το ποιος το ‘χει και ποιος δεν το ‘χει είναι όλο και περισσότερο το ζητούμενο και αυτό που κρίνει σε μεγάλο βαθμό την επιτυχία ενός εστιατορίου… Θα αναφερθώ σε κάποιες ενδεικτικές, επιτυχημένες περιπτώσεις "ιδιαίτερου vibe" που συνάντησα μέσα στον τελευταίο μήνα και έγιναν η αφορμή για το συγκεκριμένο κομμάτι. Να σημειώσω ότι "οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά εστιατόρια και πρόσωπα (δεν μπορώ να πω αν) είναι καθαρά τυχαία".
Εστιατόριο "Βάμμα" Τρίτη 20.30
Η ίδια η chef έχει έρθει στο τραπέζι μας με όλα της τα σύνεργα και συνθέτει μπροστά μας το signature γλυκό του εστιατορίου. Παγωτό φιστίκι με ανθό αλατιού (επί τόπου προστίθεται) με καραμελωμένα φιστίκια Αιγίνης (και αυτά τώρα μπαίνουν) και το πιο θεαματικό από όλα, κρέμα φιστικιού σε μορφή "σπαγγέτι" που δημιουργείται από το σχετικό gadget μπροστά στα μάτια μας. Έχω μαγνητιστεί, και εγώ και οι υπόλοιποι, τα κινητά είναι όλα στραμμένα στο γλυκό.
Εστιατόριο "Ζυγούρι" Τετάρτη 18.30
Το πιάτο που έχω μπροστά μου, μου εύχεται καλή όρεξη με ένα τόσο κολακευτικό τρόπο που δεν μπορώ παρά να το φωτογραφίσω και να το ποστάρω. Καθόμαστε στον μεγάλο inox πάγκο που από τη μία του πλευρά έχει θέσεις (οι πιο προνομιακές κατ΄εμέ) και από την άλλη την κουζίνα. Σαν να είμαι front row στο fashion week του Μιλάνου νιώθω. Εκτός του ότι γίνονται όλα μπροστά μου, υπάρχει ενδιαφέρον και επάνω στον inox πάγκο. Μεγάλα κεραμικά μπολ είναι γεμάτα λαχανικά που η κουζίνα κατά καιρούς παίρνει και χρησιμοποιεί, ενώ μπροστά μου λιώνει ένα μεγάλο κερί. Λίγο πριν σβήσει, τη σωστή στιγμή, έρχεται αμίλητη αλλά χαμογελαστή η νεωκόρος (πώς να την πω αλλιώς;) του εστιατορίου και με το βλέμμα σταθερά επάνω μου, "παλουκώνει" στο κηροπήγιο ένα καινούριο. Δυστυχώς μου ήρθε ξαφνικό και δεν λειτούργησα άμεσα, δεν έχω το video, την επόμενη φορά θα ξέρω.
Εστιατόριο "Αργυρού – Σαμπάνης ΙΚΕ" Παρασκευή 21.00
Το σημείωμα που βρίσκω στο τραπέζι να με περιμένει έχει μια σεμνότητα. Μιλάει για το σβηστό κερί που επίσης βρίσκω επάνω στο τραπέζι. Με πληροφορεί ότι το κερί είναι φυσικό και το φυτίλι του βαμβακερό. Το αποκαλεί "σύμβολο προσφοράς". Είναι "το δώρο του νονού, το ίχνος ενός ραντεβού". Μέχρι να έρθει το δικό μου ραντεβού να παραγγείλουμε, έχω ήδη φωτογραφίσει τη σεμνή φιγούρα που ήρθε επίσης με σεμνότητα να ανάψει το κερί στο τραπέζι, σηματοδοτώντας την έναρξη του γεύματος.
Εστιατόριο "Στη Μέση" Σάββατο 13.00
Βρίσκομαι καθισμένος στη μέση της σάλας, ενώ στα άκρα, δεξιά – αριστερά βρίσκονται διάφορα πόστα μιας διάσπαρτης κουζίνας όπου ολοκληρώνονται πιάτα, ξεδιαλέγονται υλικά, ξεφουρνίζονται ψωμιά, τοποθετούνται σκεύη, μπολ, μπολάκια και κρασιά, όπου γενικά, όπως λέγαμε και στην αρχή, "γίνονται πράγματα". Συνέχεια, ασταμάτητα και διαρκώς, να μην βαριέσαι στιγμή. Και στο βάθος του χώρου που βλέπω τώρα, πάλι γίνονται πράγματα. Όλοι έχουν θέα σε μια καλοφτιαγμένη κουζίνα με ανοιχτές φωτιές που κάνουν κάθε τόσο τα κεφάλια να γυρίζουν. Το θέμα είναι να κάνεις το κλικ τη σωστή στιγμή για να πετύχεις τη φωτιά φουντωμένη – όπως άλλωστε και σε τόσες άλλες περιπτώσεις σ' αυτή τη ζωή...
