Λιλιπούτειο, προσιτό, ανοιχτόκαρδο, το τελευταίο τέκνο του Ομίλου Καστελόριζο, στην οδό Μεταξά στη Γλυφάδα, ανοίγει τα χαρτιά του με ζεστές χάλκινες αποχρώσεις και ιταλικό φαγητό με έμφαση στην πίτσα και τα ζυμαρικά.
Ramino στα ιταλικά λένε το παιχνίδι της τράπουλας που εμείς ξέρουμε ως ραμί, λένε όμως το μικρό χάλκινο σκεύος (rame είναι ο χαλκός), και ήδη από το ντεκόρ του το ομώνυμο τέκνο του Ομίλου Καστελόριζο προτιμά τη δεύτερη σημασία σε σχέση με τους άσους και τους ρηγάδες. Μια συστοιχία από χαλκοσωλήνες-φωτιστικά ξεπροβάλλουν ανάμεσα στις... φυλλωσιές της πέργκολας του ταβανιού, χάλκινα κατσαρολάκια έχουν τοποθετηθεί στα ράφια της ανοιχτής κουζίνας σ’ αυτό το μικρό, καθημερινό ιταλικό εστιατόριο που, ντυμένο με αποχρώσεις της σκουριάς, ξύλο και καφε-κόκκινα τούβλα, ακούει «Volare» και «Felicita», σε υποδέχεται με Aperol Spritz και ανοιχτόκαρδο σέρβις και βγάζει ζεστή, φιλική αύρα. Μπορείς να καθίσεις είτε στα λίγα τραπέζια που βρίσκονται μέσα, είτε έξω σε ένα μικρό ντεκ στη Μεταξά ακριβώς δίπλα στο «Mezze», ενώ υπάρχει και το... μεταίχμιο, δύο cosy γωνιές στα παράθυρα δεξιά και αριστερά της εισόδου, σε στιλ εξωστρεφούς πάγκου.
Παίρνοντας στα χέρια σας τον κατάλογο του «Ramino» (την επιμέλεια της κουζίνας έχει ο Χαράλαμπος Κουντούρης, ενώ chef de cuisine είναι ο Χρήστος Γιατράκος) θα βρεθείτε μπροστά σε συνταγές που κινούνται σε ρυθμό τρατορίας, κλασικές στην πλειονότητά τους, υπάρχουν όμως και πιο σύγχρονα στοιχεία. Το vitello tonnato κάνει δυνατή αρχή, με μια χοντρούτσικη φέτα ωραία ψημένου μοσχαριού, καππαρόκουμπα και ψιλό ραπανάκι, και μια πλούσια, χωρίς να γίνεται υπερβολική, σάλτσα τόνου, ενώ, μένοντας στα ορεκτικά, και τα νιόκι –τα δοκίμασα με σολομό– ανάλαφρα, σκέτος αφρός, είναι πραγματικά από τα χιτ και μπορείτε να τα ζητήσετε και ως κυρίως πιάτο. Τα κεφτεδάκια φούρνου με καπονάτα μελιτζάνας, από την άλλη, τα βρήκα λίγο μπλεγμένη περίπτωση. Το γλυκόξινο σιτσιλιάνικο «μπριάμ» λειτουργεί σαν κάτω στρώση, ενδιάμεσα βρίσκονται τα κεφτεδάκια και από πάνω ρόκα και coppa (ιταλικό αλλαντικό), τα οποία τελικά μοιάζουν ασύνδετα με το μαγειρευτό κομμάτι του πιάτου.
Στην πίτσα (μπορείτε να πάρετε και take away), διαλέξαμε την εκδοχή με το προβολόνε και το μαύρο βαλσαμικό και λάδι μαύρης τρούφας κι ήταν καλοφτιαγμένη με ωραίο ζυμάρι. Τα χειροποίητα ραβιόλι μανιταριών με πέστο κολοκυθιού και μυρωδικά είναι ελαφριά κι ήρθαν σωστά βρασμένα, πλην όμως θα ήταν καλύτερα με λίγη ένταση, λίγο έξτρα νεύρο. Αν θέλετε κάτι πιο πληθωρικό γευστικά, θα σας παραπέμψω στο νόστιμο ριζότο τεσσάρων τυριών με καπνιστή πάπρικα και λεμόνι. Μου άρεσε κι η ιδέα των goji berries που, εμβαπτισμένα σε Μarsala, συνοδεύουν το τιραμισού στο τέλος.
Αγγ. Μεταξά 36, Γλυφάδα, 2108944430.
