Ένα ιταλικό σημαιάκι καρφώνει στην οδό Μπότσαρη της Γλυφάδας το μενού του Salvatore Andolina, σε ένα νεόκοπο εστιατόριο που ήδη φαίνεται να έχει κερδίσει τους πιστούς του.
Έξω είχε αυτήν τη χαρακτηριστική μυρωδιά του νοτισμένου από βροχή εδάφους – ψιλόβρεχε. Μέσα μύριζε τρούφα την ώρα που μπήκαμε. Κι έξοδο βραδιού Παρασκευής μύριζε, με τιτιβιστές κουβέντες ανεβασμένων ντεσιμπέλ, παραγγελίες και καλωσορίσματα των ελαφρώς καθυστερημένων στο τραπέζι... Έντονες προσωπικότητες και οι Έλληνες και οι Ιταλοί (βλ. «Una faccia, una razza» και λοιπά διαπολιτισμικά ρητά), κάνουν αναπόφευκτα αισθητή την παρουσία τους. Άμα θες το λες βαβούρα, άμα θες το λες ζωντάνια. πάντως, το φαγητό είναι κοινωνικό πράγμα, όχι βωβός κινηματογράφος. Όσο για τη «σκηνογραφία» του, το «Sale Bianco» είναι μάλλον... ιταλο-μαξιμαλιστική: από τη μια, λ.χ., έχεις σφαιροειδείς γλόμπους τυλιγμένους σε χρυσά ελάσματα και κρυσταλλάκια και από την άλλη, περιέργως, ένα «σιρίτι» από ντομάτες, πιπερίτσες, σκόρδα κι ελιές να διατρέχει τον τοίχο, αλά τρατορία.
Με φόντο ένα ξύλινο παραθυρόφυλλο που στήθηκε σε μία από τις κολόνες (ως δείγμα μιας παράδοξης εσωτερικής αρχιτεκτονικής), πρώτα δοκιμάζουμε σαλατικά που πλουταίνουν σε γεύση με κόκκινο σταφύλι και γκοργκοντζόλα, απλά και ορεκτικότατα. Η ζύμη της πίτσας που ακολουθεί είναι υπόδειγμα λεπτότητας/λιτότητας. και όσο για την ντομάτα, τη μοτσαρέλα, το λεπτοκομμένο ιταλικό λουκάνικο και τη λίγη μαύρη τρούφα, κάνουν σαφές το focus της κουζίνας της γείτονος στα καθαρά υλικά. Τα σπαγκέτι με θαλασσινά πάντως (γαρίδες, καραβίδες, γυαλιστερές και μύδια) –μαύρο σαν κάρβουνο τοπίο χάρη στο μελάνι– νομίζω ότι είναι ένα πιάτο πιο πληθωρικό παρά εκφραστικό. τις σωστά βρασμένες παπαρδέλες με προσούτο και μανιτάρια πορτσίνι τελικά τις προτιμώ. Κατάληξη ένα αφράτο, σωστό τιραμισού, αν και με λίγο παραπάνω υπογραμμισμένη την αίσθηση του λικέρ, και γκράπα Alexander, κερασμένη, που βολτάρει από τραπέζι σε τραπέζι σε ένα μπουκάλι με βρυσάκι, σταλάζοντας ακόμη λίγη Ιταλία.
(+) Το ευγενικό, αρκετά γρήγορο σέρβις. Το συνεπές στις ιταλικές αρχές φαγητό.
(-) OK, Παρασκευή βράδυ, αλλά παραήταν πυκνή η διάταξη των τραπεζιών.
