Αστική κομψότητα, ρουστίκ λεπτομέρειες και λίγο... street spirit σε ένα λιλιπούτειο κολωνακιώτικο wine bistro με ιταλική θεματική.
Είναι ωραίο spot για το μεσημέρι το «Brunello» και είναι πολλοί εκείνοι που κάθονται για ελαφρύ τρωγοπίνειν κάτω από τη ριγέ τέντα του. Ομολογώ όμως ότι μου αρέσει πιο πολύ όταν σουρουπώνει και ανάβουν τα κεριά στα τραπέζια της ελαφρώς κατηφορικής Λουκιανού αλλά και στο (δεν το λες και ακριβώς) εσωτερικό. Έχοντας τριγύρω σου χρυσούς σκαλιστούς καθρέφτες κι ένα παράθυρο-οινοθήκη, ξύλινα ψηλά τραπέζια με ρουστίκ ποδαράκια, ένα πράσινο ταβάνι με ροζέτες και μερικές... φυλλωσιές, και στα ενδότερα να καθίσεις –όπου το μαύρο πλακόστρωτο πάτωμα θυμίζει δρόμο ή αυλή– νιώθεις ταυτόχρονα μέσα κι έξω.
Ο σομελιέ Νίκος Συλλιβός θα σε πλοηγήσει ανάμεσα στις 70-80 ετικέτες της λίστας, 40 από τις οποίες σερβίρονται και με το ποτήρι. Οι περισσότερες κινούνται ανάμεσα στην Ιταλία και τη Γαλλία, με κάποιες μικρές αναφορές και στην Ισπανία, ενώ κάθε μήνα κάνουν θεματικά αφιερώματα σε Έλληνες παραγωγούς. Χάρη στο σύστημα Coravin, έχεις την ευκαιρία να δοκιμάσεις και κάποιο ακριβό κρασί by the glass, ενώ μπορείς πάντα να ανακαλύψεις και τα απεριτίφ με ιταλικό flair, τα οποία υπογράφει ο Σπύρος Κερκύρας. Η μικρή κάρτα φαγητού με την οποία συναντιούνται όλα τα παραπάνω, σε επιμέλεια του Μιχάλη Νουρλόγλου –chef de cuisine είναι ο Θάνος Ζαμπούνης–, προτείνει αρκετά σύγχρονα πιατάκια στη λογική των tapas.
Στο προζυμένιο ψωμί που προσγειώνεται στο τραπέζι αλά μπρατσέτα με ένα μπολάκι βούτυρο με μασκαρπόνε και ανθό αλατιού είναι δύσκολο να αντισταθείς και τα pizzeti με μασκαρπόνε, πανσέτα, κόκκινο κρεμμύδι και φλέικς από αποξηραμένο κρόκο αβγού έχουν τραγανή βάση και πληθωρικό topping. Η ωραία σαλάτα με αντίβ, μπρεζάολα, σος από ταχίνι με μαύρο σουσάμι και φύλλα καπουτσίνου είναι ευχάριστα ασυνήθιστη. Στην cacio e pepe το πιπέρι είναι έξτρα... γενναιόδωρο, το λαβράκι με κολοκύθι και μουστάρδα με miso, σάλτσα από το ζωμό του ψαριού και λιναρόσπορο είναι ωραία ιδέα για όσους θέλουν κάτι ανάλαφρο. Ωστόσο, όσο υπάρχει ακόμη, θα σας προτείνω το ριζότο με σελινόριζα, κεντημένο με δροσερό πράσινο μήλο και φιστίκι Αιγίνης και δεμένο με beurre noisette, το οποίο ξεχειλίζει νοστιμιά. Το λέω γιατί έπεται άμεσα καλοκαιρινή «στροφή» του μενού: ανάμεσα στα νέα πιάτα που ετοιμάζονται για πρεμιέρα βρίσκονται και μια σαλάτα που παίζει με τον κλασικό συνδυασμό προσούτο-πεπόνι, με φασολάκια, πεπόνι και γκλασαρισμένες (το γκλάσο από σφένδαμο και προσούτο) γαρίδες, και buratta με ποικιλία από ντομάτες, βατόμουρο και προζυμένιο ψωμί, κι ένα ριζότο με καλαμπόκι, ταρτάρ από όστρακα και τζίντζερ. Μαζί τους και cannoli με κρέμα από κεφίρ και μούρα.
