Έχει ωραία, φιλική αύρα θαλασσινής ταβέρνας το «Θέα Θάλασσα» έτσι που είναι ντυμένο στα γκρι και τα μπλε, με λευκά καραβάκια να αρμενίζουν στους τοίχους, μια κομμένη πλώρη να κρέμεται πάνω από το μπαρ και τη θάλασσα στα πόδια του. ιδίως στα μπροστινά τραπέζια μετεωρίζεσαι μεταξύ πραγματικότητας και γαλάζιας απλωσιάς.
Τα κλασικά της ελληνικής ψαροφαγίας δεν λείπουν, ενώ το πιο μοντέρνο κομμάτι του μενού όλο κι ενισχύεται, ιδίως τώρα που έχει αναλάβει την κουζίνα ο Σωτήρης Βασιλείου. Τόσο τα τηγανητά κροκετάκια με ρευστή γέμιση γαρίδας όσο κι εκείνα που κρύβουν μέσα τους μους ταραμά είναι καλοφτιαγμένα και νόστιμα. O συνδυασμός καπνιστής ρέγγας με κρύα «τάρτα» καραμελωμένου μήλου, που λειτουργεί ως βάση, με μπεσαμέλ ξινόγαλου και ξεφεύγει από τα συνηθισμένα, και ισορροπεί όμορφα γλυκό, καπνιστό και αλμυρό.
Η πατατοσαλάτα με μαγιονέζα ταραμά, αβγοτάραχο και τηγανητό αβγό είναι επίσης ένα ωραίο νέο πιάτο και θα ήταν ακόμη καλύτερο αν η πατάτα ήταν κομμένη σε πιο μικρά κομμάτια και ανακατεύονταν καλύτερα τα υλικά μεταξύ τους. οι γαρίδες σαγανάκι, με φέτα και ντοματίνια, προτρέπουν σε βούτες, έχοντας δίπλα τους ένα μαύρο χειροποίητο ψωμί βαμμένο με μελάνι σουπιάς. Tο κριθαράκι με μύδια, γυαλιστερές, σαφράν, άνηθο και λίγη κρέμα γάλακτος αποδίδει ωραία τη θαλασσινή όψη του comfort food. Tο καρπάτσιο χταποδιού με λεμόνι κονφί, μαύρη τρούφα, κρίταμο τουρσί και κρεμμύδι το βρήκα λίγο φορτωμένο. Και αν σκεπάζεται λίγο στην προκειμένη το θαλασσινό στοιχείο, βρίσκει πολλούς άλλους τρόπους να κάνει κρεσέντο, με πρώτο και καλύτερο το φρέσκο ψάρι που φιγουράρει στη βιτρίνα κι έχει, όπως και τα υπόλοιπα, πολύ λογικές τιμές.
