Το καλοκαιρινό εστιατόριο του ξενοδοχείου «Radisson Blu Park» σερβίρει –κάπου ανάμεσα σε πισίνα και ουρανό– μια μεσογειακή κουζίνα με ελληνικές πινελιές που σου κεντρίζει το ενδιαφέρον.
Καθόμαστε και το τραπέζι μυρίζει φρέσκια λεβάντα. Είναι φυτεμένη σε μια ψηλή γλάστρα δίπλα, παρέα με άλλα βότανα και λουλούδια. Τα ηχεία παίζουν τζαζ. Τα γεωμετρικά φωτιστικά λικνίζονται στο αεράκι. Η πισίνα βάφεται μπλε ή πράσινη ανάλογα με το φωτισμό που πέφτει επάνω της και τα τραπέζια γεμίζουν σιγά σιγά με ελληνικό και ξένο κοινό. η πλειονότητα των τελευταίων φαντάζομαι ότι μένει στο ξενοδοχείο. Δεν ξέρω αν το έχουν πολλοί Αθηναίοι στην ατζέντα τους το «St’Astra Blue» στο roof garden του «Radisson Blu Park». Είναι όμορφο –χωρίς να γίνει εξεζητημένο– σημείο για να χαλαρώσεις όταν σουρουπώσει, τριγυρισμένος από νυχτερινή πόλη. Ακόμη και τότε ξεχωρίζει ο όγκος του πανύψηλου ΟΤΕ στην 3ης Σεπτεμβρίου, όπως και οι φυλλωσιές του Πεδίου του Άρεως από κάτω, ενώ απέναντι έχεις το φωτισμένο λόφο του Λυκαβηττού. Και, κυρίως, η κουζίνα έχει επίπεδο.
Ο executive chef Γιάννης Λιόκας, ο οποίος έκανε πολύ καλή δουλειά και στο χειμωνιάτικο «St’ Astra» μόλις μερικά σκαλιά πιο κάτω, προτείνει και για το καλοκαίρι μια κουζίνα με μεσογειακή ραχοκοκαλιά και αναφορές από την Ασία μέχρι την Ελλάδα. σε λίγο πιο ανάλαφρη βερσιόν. Εκείνα τα ωραιότατα χτένια με sushi rice σε στιλ «γιαλαντζί», ζωμό με lemongrass, τζελ γιαουρτιού και τσιπς ρυζιού (€ 16), π.χ., είναι μια πολύ ωραία ιδέα με... διπλά γονίδια και ο τόνος με κρέμα και σαλάτα από ρεβίθια, ponzu dressing και μαγιονέζα miso (€ 17) ανάλογα ενδιαφέρουσα και καλο-εκτελεσμένη περίπτωση. Το τσαλαφούτι, κρυμμένο κάτω από φράουλες tartare, καρπούζι, ντοματίνια και μια γευστική γρανίτα δυόσμου (€ 10) ευχάριστο, σε πιο απλό στιλ.
Από τα κύρια πιάτα, σε σχέση με τον μπακαλιάρο με κρέμα ρεβιθάδας, σάλτσα κακκαβιάς κι ένα μικρό μπριάμ με τσορίθο, που γέρνει το σύνολο προς το ρουστίκ (€ 22), σίγουρα ξεχωρίζω το πιο φινετσάτο, καλαίσθητα παρουσιασμένο –ο σεφ μοιάζει κανονικά να το έχει… ζωγραφίσει– μοσχαράκι σοφρίτο με φιλέτο γάλακτος, πουρέ και τσιπς από μαϊντανόριζα, καμένο βούτυρο, σάλτσα τζίντζερ-σκόρδο και τζελ μηλόξιδου (€ 24). Το σκόρδο του πάντως, σοφρίτο γαρ, το θέλει λίγο παραπάνω το… ταμπεραμέντο. Παραείναι ευγενικό. Όσο για το φινίρισμα, σορμπέ μπανάνα-passion fruit αν θέλετε να δροσιστείτε κι ένα πιο ιδιαίτερο γαλακτομπούρεκο –σε μορφή σουφλέ–, με σιρόπι αρωματισμένο με εσπεριδοειδή και yuzu, με πλούσια γεύση.
