Μεζεδοσκόπ με ρακές, κρασιά και διάθεση νεανική και παρεΐστικη από την Καισαριανή στο Μαρούσι και από εκεί στον Πειραιά.
Ντόρτια
Πάμε νεο-νοσταλγία
Το πειραιώτικο μεζεδοπωλείο των Τζίμη Αποστόλου (βλ. «Τony Bonanno», «Αρλεκίνος») και Δημήτρη Μανολάκου είναι αρκετά λιτό, αλλά αν καλοκοιτάξεις όλο και βρίσκεις ερεθίσματα για… retromaniacs, από τις πολύχρωμες παλιές ρεκλάμες ΑBEZ και ΜΠΙΡΑΛ μέχρι τα λευκά κουρτινάκια και τις παλιομοδίτικες τριανταφυλλένιες τέντες. Το soundtrack ανάλογο: Μοσχολιού, Βάνου και πάει λέγοντας και βολτάροντας στις δεκαετίες – οι σύγχρονοι αποκλείονται. Μοιραστήκαμε ξιδάτη πολίτικη σαλάτα, πλούσια και καυτερούτσικη, ένα ταμπουλέ (παραήταν «al dente» το πλιγούρι του), στεγνο-τηγανισμένα παστουρμαδοπιτάκια, ωραίες πατάτες με τη σέσουλα, κεμπαπάκια με ντομάτα κι ελαφρύ τζατζίκι και γαρδουμπάκια σκέτη… ζημιά.
Ακτή Πρωτοψάλτη 9-11, Πειραιάς, 2104121611
Στοπ καρέ
Για δες που σ' αυτό το «κέντρο διασκεδάσεως» (έτσι λέει στον κατάλογο) του 2013 ο DJ παίζει και οι 20χρονοι κεφάρουν με το «Κάθε νύχτα στ’ όνειρό μου σεργιανάω / Άγιο Νείλο, Κερατσίνι, Κοκκινιά».
Ρακάκι
Κρήτη γειτονιάς
Πεντέμισι χρόνια πάνω από την Πλατεία Καισαριανής, με Ηρακλειώτες ιδιοκτήτες, μικρούλι, περιποιημένο, βαμμένο σε λαδί τόνους, με «ασπρόμαυρη» Κρήτη στους τοίχους και χαμηλόφωνη λύρα, μετά στίχων ή άνευ, στο repeat. Ζωηρό, παρεΐστικο, όλες τις φορές που έχω έρθει το έχω πετύχει γεμάτο. Το απάκι του Σήφη, ωραίο, έντονο, καπνισμένο με θυμάρι, ρίγανη και φασκόμηλο, σηκώνει ρακή, το ίδιο και οι άγρια ξιδάτοι μπουμπουριστοί χοχλιοί. Το πιλάφι τους –άντε πείτε το γαμοπίλαφο– έρχεται με ζυγούρι και είναι ωραία χυλωμένο. Του βάζεις λίγο λεμόνι και φρέσκο πιπέρι και είναι νοστιμότατο, ενώ και το οφτό αρνί με την κρατσανιστή πετσούλα, τρυφερό, με πατάτες-λουκούμι, ψημένες με ντομάτα και μυρωδικά, το χαίρεσαι εξίσου.
Μοσχονησίων 2-4, Καισαριανή, 2107237457.
Στοπ καρέ
Καλωσόρισμα με ρακή σε λιλιπούτειο κεραμικό ποτηράκι, φοβερά ελιδάκια, ξίγαλο, και μια δόση σε κρητική ιδιόλεκτο στον κατάλογο: η κότα είναι όρνιθα, τα μανιτάρια αμανίτοι και το δεντρολίβανο αρισμαρί.
Αυθαίρετο
Πάμε σαν Άλλοτε
Είναι λίγο δύσκολο να το εντοπίσεις αν δεν ξέρεις το δρόμο, αλλά το ζεστό, κλασικό ταβερνάκι, που ξεκίνησε σε ένα αυθαίρετο κτίσμα το 1992 σε μια ήσυχη, καταπράσινη γωνιά του Αμαρουσίου (έξω είναι εξοχή κανονική, φουλ πεύκου), ακόμη και μεσοβδόμαδα μετράει αρκετές παρουσίες. Έχεις μια σειρά βαρέλια πάνω από το κεφάλι σου, Βασιλειάδου και Βέγγο, Μπιθικώτση και Καζαντζίδη στα τριγύρω κάδρα και μπροστά σου ψητή μελιτζάνα με μπόλικο σκορδοστούμπι, μαϊντανό και λίγη τυροκαυτερή… power, μυρωδάτα ντολμαδάκια με αμπελόφυλλο, μια όντως ωραία τηγανιά, ένα νόστιμο μπιφτέκι με σάλτσα γιαουρτιού και τσίλι, όχι πολύ καυτερή λίγο λαδοπιωμένες οι πατάτες του θα παρατηρήσω και ξεροψημένες σεφταλιές.
Πευκών 10, Κτήμα Βορρέ,
Μαρούσι, 2108029309
Στοπ καρέ
Ρακή από το Ρέθυμνο ή κρασί, ελαφρο-παναρισμένα αμελέτητα, γαρδουμπάκια στο φούρνο (η «αυθαίρετη» σπεσιαλιτέ) και στ’ αφτιά, όχι πολύ δυνατά, παλιά λαϊκά και ρεμπέτικα. Διπλοπενιά πρίμο σεκόντο.
