Μην το πείτε πουθενά, αλλά τώρα που η πόλη είναι ακόμη μουδιασμένη, είναι η καλύτερη περίοδος να βγείτε και να απολαύσετε τα στέκια της. Μια γευστική βόλτα στo downtown το αποδεικνύει περίτρανα…
Κυριακή μεσημέρι, «Στυλ Καφέ»
Εφημερίδα, καφές και ρέμβη στην περατζάδα, το κυριακάτικο ραχάτι στο τέρμα του πεζόδρομου της Αγίων Αναργύρων ήταν ένα απ’ τα εβδομαδιαία reset που μου έλειψαν περισσότερο. Κι όμως αυτή η επιστροφή μού φαίνεται ακόμη πιο γλυκιά απ’ όσο την περίμενα. Μια ράθυμη ευγένεια χαρακτηρίζει τη ροή του κόσμου, και η γειτονιά, παρότι ζωηρή, ακούγεται πιο ήσυχη. Δεν είναι όμως αυτό που βλέπω που με εντυπωσιάζει τελικά, αλλά εκείνο που λείπει: Χωρίς τον ήχο απ’ τις βαλίτσες στα λιθόστρωτα, αυτό το déjà vu με πάει πιο πίσω κι απ’ τον κορονοϊό, σε μια εποχή όπου η καρδιά του Ψυρρή ούτε που φανταζόταν ότι θα μετατραπεί σε ένα ατέλειωτο Airbnb.
Τετάρτη βράδυ, «Καφενείον ΣΙ ΤΙ ΣΗ»
Δυο μέρες έχει που άνοιξε, κι η γειτονιά το υποδέχτηκε ως μια απ’ τις πιο ηχηρές εστιατορικές αφίξεις της Αθήνας. Όχι άδικα: το concept του Αλέξανδρου Τσιοτίνη, ο οποίος αναβαπτίστηκε «Μπαρμπα-Αλέκος» για τις ανάγκες του ρόλου του γκουρμέ ταβερνιάρη, είναι φρέσκο, παιχνιδιάρικο και ραμμένο στα μέτρα των ημερών ενός εστιατορικού restart που, κακά τα ψέματα, ξεκίνησε με μούδιασμα κι ανησυχία. Ακόμη κι έτσι, όμως, ώρα 6 το απόγευμα τηλεφωνώ, και στις 8.30 το βράδυ είμαστε στο τραπέζι, με μια άνεση που θα φάνταζε σαν επιστημονική φαντασία λίγους μήνες πριν.
Πέμπτη βράδυ, «Το Λοκάλι»
Τώρα που η αυλή του, μια από τις ομορφότερες της Αθήνας, μας επανασυστήθηκε με τα τραπέζια της αραιωμένα, είναι λες κι η πρασινάδα της ανάσανε κι ομόρφυνε ακόμη περισσότερο ο χώρος. Τα παιδιά του σέρβις, ζεστά και φιλικά, χαμογελούν και το συναίσθημα σπάει το φραγμό της μάσκας για να φανεί στο βλέμμα τους – δεν σε κοιτούν απλώς, αλλά αληθινά σε βλέπουν. Τους φρέσκαρε η ανάπαυλα και το ίδιο ισχύει για την κουζίνα, που τα πιάτα της έχουν μια νοστιμάδα ζωηρή κι αλλιώτικη απ’ την προηγούμενη περίοδο – μακάρι να την κρατήσουν και στην επόμενη.
Σάββατο μεσημέρι, «Μπαρμπουνάκι δια χειρός Παπαϊωάννου»
Σαν εξώφυλλο μυθιστορήματος είναι η πλατεία Μητροπόλεως, έτσι όπως λάμπουν τα δέντρα στον ήλιο που πάει κι έρχεται πίσω απ’ τις φυλλωσιές τους. Τα παιδάκια τρεχοβολάνε στις πλάκες και η παρέα των γονιών ανησυχεί: «Μήπως σας ενοχλούν; Φωνάζουν;» μας ρωτάνε, λες και η ησυχία της καραντίνας έκανε τ’ αφτιά μας πιο ευαίσθητα. «Καθόλου», απαντάμε, «μας θυμίζουν τα ανίψια μας που μας έχουν λείψει», απαντάμε. «Και πού να μας έρθετε το βράδυ, είμαστε σαν reunion στην πλατεία του χωριού», προσθέτει ο μετρ και η φωνή του μας αγκαλιάζει με μια θέρμη απροσδόκητη: Σαν να είμαστε εμείς, τα δυο αυτά τραπέζια, φορείς του περιζήτητου ιού της κανονικότητας. Όμως, αυτό ακριβώς δεν είμαστε; Ας βγούμε εκεί έξω να το εξαπλώσουμε!
