Χαρτογραφήσαμε περισσότερες από 20 θεατρικές παραστάσεις που κάνουν πρεμιέρα τον Ιούλιο 2026 στα σταθερά στέκια της θεατρικής Αθήνας, σε περιοδεία στα ανοιχτά θέατρα της Αττικής και φυσικά ας μην ξεχνάμε το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2026, που μας δίνει ραντεβού τόσο στην Πειραιώς 260 όσο και στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου. Οι παραστάσεις του Ιουλίου λοιπόν.
Από την Επίδαυρο σε περιοδεία
Ο Ιούλιος ξεκίνησε δυναμικά με τις πρώτες παραστάσεις στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, που στη συνέχεια βέβαια θα δούμε και στην Αθήνα.
Η πρώτη παράσταση που παίχτηκε φέτος στην Επίδαυρο, μετά την αναβίωση της "Μήδειας" του Κερουμπίνι από την Εθνική Λυρική Σκηνή, οι "Πέρσες" του Αισχύλου, σε σκηνοθεσία του Χρήστου Θεοδωρίδη, συγκέντρωσαν πάνω από 17.000 θεατές με τους Μαρία Ναυπλιώτου, Δημήτρη Καταλειφό, Αναστάση Ροϊλό και Σταύρο Σβήγκο στους βασικούς ρόλους. Στην πρώτη κάθοδό του στην Επίδαυρο, ο σκηνοθέτης χτίζει μια σύγχρονη, πολιτικά αιχμηρή ανάγνωση της "τραγωδίας των ηττημένων" που διαδραματίζεται μετά τη Ναυμαχία της Σαλαμίνας. "Αυτό που με συγκινεί περισσότερο είναι η ανθρωπιά και η ενσυναίσθηση του Αισχύλου. Δεν γράφει ένα έργο για τη νίκη αλλά για τη συμπόνια", τονίζει ο Δημήτρης Καταλειφός σε συνέντευξή του στο "α". Οι "Πέρσες" έχουν ξεκινήσει την περιοδεία τους σε όλη την Ελλάδα, ενώ στην Αττική θα τους δούμε τον Σεπτέμβριο (Λυκαβηττός 2/9, Θέατρο Πέτρας 3/9, Κηποθέατρο Παπάγου 5-6/9, Βεάκειο 8/9, Δημοτικό Θέατρο Αιγάλεω "Αλέξης Μινωτής" 9/9, Βράχων 28/9).
Από 15 Ιουλίου 2026 οι διεθνείς "Βάκχες", σε σκηνοθεσία του Γιαβόρ Γκάρντεφ, ξεκινούν την περιοδεία τους στην Αθήνα μετά την πρεμιέρα τους στην Επίδαυρο με ένα εξαιρετικό ελληνοβουλγαρικό καστ πλάι στους Βρετανούς The Tiger Lillies. Στη συμπαραγωγή του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, του Εθνικού Θεάτρου της Βουλγαρίας "Ιβάν Βάζοφ" και του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, παίζουν ο Λεονίντ Γιόβτσεφ στον ρόλο του Διονύσου, η Λουκία Μιχαλοπούλου ως Αγαύη, ο Αλέξανδρος Μυλωνάς ως Κάδμος, ο Μιχαήλ Ταμπακάκης ως Πενθέας, ο Σάμιουελ Φίνζι ως Τειρεσίας κ.ά. 'Όπως μας εξήγησε σε συνέντευξή του στο "α" ο frontman των Tiger Lillies, Martyn Jacques, που υπογράφει τη μουσική και τους στίχους, η αισθητική του σκοτεινού καμπαρέ με τις αναφορές του στη σκοτεινή Ευρώπη του Μεσοπολέμου, συνδέεται οργανικά με τη δραματουργία των "Βακχών". Η τολμηρή ανάγνωση του έργου παρουσιάζεται στα αγγλικά, με ελληνικούς υπέρτιτλους (Βράχων 15/7, Θέατρο Πέτρας 17/7, Βεάκειο 18/7, Κατράκειο 24/7, Λυκαβηττός 30/8).
Η "’Άλκηστις" του Ευριπίδη έρχεται στις 17 και 18 Ιουλίου στην Επίδαυρο από το Εθνικό Θέατρο. Ο Δημήτρης Καραντζάς προσεγγίζει ένα από τα πιο αινιγματικά και τολμηρά κείμενα του αρχαίου δράματος με διεισδυτική, σύγχρονη ματιά, πολιτικό πρόσημο, εντυπωσιακό σκηνικό και πολύ δυνατή διανομή – με την Ηρώ Μπέζου "’Άλκηστη", τον Γιάννη Νιάρρο "’Άδμητο" και τους Κωνσταντίνο Αβαρικιώτη, Δήμητρα Βλαγκοπούλου, Γιώργο Ζυγούρη, Κώστα Νικούλι, Αινεία Τσαμάτη, Θεοδώρα Τζήμου κ.ά. Ο 'Άδμητος θα σωθεί από τον θάνατο μόνο εάν κάποιος άλλος δεχτεί να πεθάνει στη θέση του. Η 'Άλκηστις, η σύζυγός του, προσφέρει τον εαυτό της ως αντάλλαγμα. Η θυσία της εκτυλίσσεται δημόσια, μπροστά στα μάτια των πολιτών, ως μια προδιαγεγραμμένη δολοφονία – μια πράξη που σήμερα διαβάζεται αναπόφευκτα ως γυναικοκτονία, νομιμοποιημένη από την κοινωνική και πολιτική τάξη, διαβάζουμε για την παράσταση που θα ανέβει πρώτη φορά στην Αττική στις 23 Ιουλίου (Βράχων).
‘Ένα υπέροχο σκηνικό πανηγύρι ετοιμάζει ο Νίκος Καραθάνος στην Επίδαυρο, στις 24-25/7, με την "Ειρήνη - Μια επίσκεψη στο έργο του Αριστοφάνη". Ο Φοίβος Δεληβοριάς υπογράφει τη διασκευή, τα τραγούδια, καθώς και τη μουσική μαζί με τον 'Άγγελο Τριανταφύλλου, ο οποίος είναι και συνεργάτης στη σκηνοθεσία. Η πολιτική κωμωδία του Αριστοφάνη που αποτυπώνει την απόγνωση των απλών ανθρώπων που συνθλίβονται από τις συμφορές του Πελοποννησιακού Πολέμου, μετατρέπεται σε μια παράσταση με γυναικείο DNA και έντονο μουσικό χαρακτήρα, που απαντάει στην τρέλα του πολέμου με τρέλα, ενώ συνομιλεί με το αριστοφανικό σύμπαν στην ολότητά του.
Ο κεντρικός ήρωας, ο Τρυγαίος, εδώ γίνεται Τρυγαία, κάνοντας αυτή την ανάγνωση ακόμα πιο ολοκληρωμένη, σύμφωνα με τον Φοίβο Δεληβοριά και τη Βάσω Καβαλιεράτου που συμπρωταγωνιστουν με έναν ταλαντούχο θίασο ηθοποιών (Γαλήνη Χατζηπασχάλη, Θανάσης Αλευράς, 'Έμιλυ Κολιανδρή, Γιάννης Κότσιφας, Πάνος Παπαδόπουλος, Ζέτα Μακρυπούλια, Γιλμάζ Χουσμέν, Γιάννης Σαμψαλάκης κ.ά.) και μουσικών (Ανδρέας Πολυζωγόπουλος, Θοδωρής Ρέλλος, Jan Van Angelopoulos, Γιόελ Σότο).
Στις "Τρωάδες" του Ευριπίδη, τη δεύτερη παραγωγή που θα δούμε φέτος στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου από το Εθνικό Θέατρο (31/7 & 1/8), η σκηνοθέτρια Ελένη Ευθυμίου παίρνει το επιδαύριο βάπτισμα φέρνοντας στο προσκήνιο το εξής ερώτημα: "Θα μπορέσουν άραγε οι καταπιεσμένες αυτού του κόσμου να ξανακερδίσουν το δικαίωμα της επιλογής;". Στη σκηνική πρόταση της Ευθυμίου, ένα σύνολο 22 ηθοποιών -Γιώργος Καραμίχος, Αργύρης Ξάφης, Εύη Σαουλίδου, Λυδία Φωτοπούλου, Νάνσυ Σιδέρη, Βασιλική Τρουφάκου, Γιώργος Χριστοδούλου, αλλά και μέλη της συμπεριληπτικής κολεκτίβας Εν Δυνάμει- συνθέτουν μια παράσταση για την απώλεια ως συλλογική μνήμη και για τη φρίκη του πολέμου μέσα από το φίλτρο του (θηλυκού) σώματος.
Διαβάστε Επίσης
Σημειώστε ότι το Εθνικό Θέατρο ετοίμασε σε σύμπραξη με τη liminal μια ολοκληρωμένη εμπειρία προσβασιμότητας για πρώτη φορά στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου. Μια ιστορική στιγμή με διερμηνεία στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα, υπερτιτλισμό για Κ/κωφά και βαρήκοα άτομα και ακουστική περιγραφή για άτομα με οπτική αναπηρία. Υποστήριξη στο: info@liminal.eu.
"Μήδεια": Ρόλος ζωής για την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη
Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη επιστρέφει στο ρόλο της "Μήδειας", είκοσι εννέα χρόνια μετά τη θρυλική της ερμηνεία. 'Ένα εξαιρετικό πρωταγωνιστικό καστ θα βρεθεί στο πλευρό της επί σκηνής -Λάζαρος Γεωργακόπουλος, 'Άρης Λεμπεσόπουλος, Τάσος Σωτηράκης και η Ρένη Πιττακή στο ρόλο της Τροφού- σε μία από τις πιο πολυαναμενόμενες θεατρικές παραστάσεις του καλοκαιριού, με τη διεθνή σκηνοθετική υπογραφή του Νικίτα Μιλιβόγιεβιτς. Η εμβληματική τραγωδία του Ευριπίδη μιλά για την προδοσία, την εξορία, την αξιοπρέπεια και το οριακό σημείο όπου ο άνθρωπος συνθλίβεται ανάμεσα στον έρωτα και την κοινωνική τάξη. Η παράσταση δεν αντιμετωπίζει τη Μήδεια ως "τέρας", αλλά ως μια συνειδητή ανθρώπινη ύπαρξη που φτάνει στο έσχατο όριο. Δώδεκα ακόμη ηθοποιοί συγκροτούν ένα συμπαγές σκηνικό σώμα, όπου οι φωνές ενώνονται και λειτουργούν ως καθρέφτης της πτώσης της ηρωίδας.
Οι πρώτες παραστάσεις του Ιουλίου στην Αθήνα βγήκαν αμέσως sold out όμως η προπώληση συνεχίζεται: Βεάκειο 1/9, Κηποθέατρο Παπάγου 3-4, 8/9, Θέατρο Πέτρας 5/9, Λυκαβηττός 6/9, Κορυδαλλός 7/9, Ηλιούπολη 12/9, Νταμάρι Βριλησσίων 14/9.
Απρόσμενες συναντήσεις στη Μικρή Επίδαυρο και το Ασκληπιείο
Στο Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου θα δούμε στις 17-18/7 την παράσταση "Τα πορτοκάλια της Παλαιάς Επιδαύρου", σε κείμενο και σκηνοθεσία του Θοδωρή Γκόνη και μουσική Φώτη Σιώτα. Οι Ιωάννα Παππά, Χριστίνα Μαξούρη, Ρωξάνη Καρφή, Χάρης Χαραλάμπους - Καζέπης, Ναταλία Μπάκα και ο σκηνοθέτης στήνουν έναν μυσταγωγικό χορό σε ένα περιβόλι γεμάτο ιστορίες. Μέσα από το τραγούδι και τον λόγο, η μοίρα της χαμένης μοναχοκόρης του παλαιού αγροτικού ιατρού μεταμορφώνει τα πορτοκάλια της περιοχής στα μυθικά, κατακόκκινα χρυσά μήλα των Εσπερίδων.
Η sold out περιπατητική performance "Αφηγηματική αρχαιολογία: Επίδαυρος - Το σώμα και το μυστήριο της ίασης", πάνω σε μια ιδέα του Μιχαήλ Μαρμαρινού -σε επιμέλεια και συντονισμό Ισαβέλλας-Δήμητρας Καρούτη, δραματουργία Ελένης Μολέσκη, εικαστική επιμέλεια Γιώργου Σαπουντζή, ηχητική και μουσική επιμέλεια Νικολέτας Χατζοπούλου-, μας καλεί να γνωρίσουμε με βιωματικό τρόπο την ιστορία του αρχαιολογικού χώρου του Ασκληπιείου. Μια ομάδα οκτώ καλλιτεχνών - ερευνητών ζωντανεύει μοναδικά την ιστορία του ιερού αυτού τόπου, όπου η ίαση λειτουργούσε ως σπουδή της οντότητας και της κοινότητας στις συνήθειες, τις ιδέες και τις μεθόδους που διασφαλίζουν την υγεία. Έτσι, το Ασκληπιείο εντάσσεται σε μια διαδικασία προσωπικής ανασκαφής.
Ραντεβού στην Πειραιώς 260
Στην Πειραιώς 260 συνεχίζεται μέχρι και τις 15/7 η "Γη της Επαγγελίας". Η σκηνοθέτις Γεωργία Μαυραγάνη, με πολυετή εμπειρία στο θέατρο-ντοκουμέντο και τη συνεργασία με κοινότητες, παρουσιάζει, σε συμπαραγωγή με το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης, ένα έργο για το τέλος της λιγνιτικής εποχής στη δυτική Μακεδονία. Οι ηθοποιοί Κορίνα Γκουγκουλή, Μιχάλης Βαλάσογλου, Μαρία Μπραζικαλίδου και Βασίλης Καλφάκης δίνουν σώμα και φωνή στις έννοιες της μετανάστευσης, της προσδοκίας και της άγριας διάψευσης.
Τις επόμενες ημέρες μάς συστήνεται ο γαλλομαροκινός δραματουργός, σκηνοθέτης και εικαστικός καλλιτέχνης Μοχάμεντ Ελ Χατίμπ με μια συγκινητική κατάθεση μνήμης για την απώλεια της μητέρας του, στην παράσταση "Ending in beauty" που εντάσσεται στο αφιέρωμα "Φωνές του Ιράν" (17-18/7). Το ίδιο διήμερο, η παράσταση - αφιέρωμα "Σημείο Deborah Hay", υπό την επιμέλεια της Μυρτώς Κατσίκη, είναι μια αφορμή να γνωρίσουμε το ριζοσπαστικό έργο της χορογράφου Ντέμπορα Χέι. "Η Χέι είναι από τις σημαντικότερες μορφές του μεταμοντέρνου χορού. Στα 84 της χρόνια εμφανίζεται πλέον σπάνια και η παρουσία της στην Αθήνα αποτελεί για εμάς μεγάλη τιμή, με χαρακτήρα σχεδόν ιστορικού γεγονότος", σύμφωνα με την σύμβουλο χορού του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, Αριστέα Χαραλαμπίδου. Στα χαρακτηριστικά έργα της "No time to fly" και "As holy sites go" κάθε ερμηνευτής παράγει τη δική του εκδοχή πάνω σε "παρτιτούρες" (scores) που ενεργοποιούνται από ερωτήματα, κάνοντας το σώμα πεδίο πειραματισμού.
Πολύ δυναμική είναι και η παρουσία της ελληνικής σκηνής του χορού. Η αρχή γίνεται με τη Μαρία Χασάπη (Maria Hassabi), η οποία παρουσιάζει το "Us" (22 & 23/7), ένα καθηλωτικό παιχνίδι με την ακινησία πάνω σε ένα παγκάκι. Μέσα σ’ ένα τριήμερο (22-24/7), η σκυτάλη περνά σε τρεις ακόμα δημιουργούς: τη Ζωή Ευσταθίου με το "When did silence get this loud?" που μας αποκαλύπτει τη συγκλονιστική δύναμη του μινιμαλισμού, τον Πάνο Μαλακτό με το "Brightest heroine" που παραδίδει ένα σόλο απίστευτης αντοχής και τη Χριστιάνα Κοσιάρη με τα "Κόλλυβα", η οποία καταφέρνει το αναπάντεχο. Να ενώσει δηλαδή ανθρώπους κάθε ηλικίας, μεταμορφώνοντας ένα μνημόσυνο σε μια φωτεινή γιορτή συνύπαρξης.
Επίσης, η παράσταση "Η μάνα μου με πέταξε στη θάλασσα", σε σκηνοθεσία Θέμη Πάνου - Βίλιας Χατζοπούλου και ερμηνεία του γνωστού ηθοποιού, που κινείται ανάμεσα στο εσωτερικό τραύμα και το ανοιχτό τοπίο του Αιγαίου, επιστρέφει για δύο παραστάσεις (20 & 22/7), στο πλαίσιο του SYSTEMA – For the Greek Performing Arts. Στον μονόλογο, μια νεαρή δασκάλα φτάνει σε ένα απομονωμένο κυκλαδίτικο νησί τη δεκαετία του ’50, παλεύοντας με το εκτυφλωτικό φως, τη μοναξιά και τις μνήμες που επιμένουν.
Διαβάστε Επίσης
Η Βραζιλιάνα σκηνοθέτρια Κριστιάν Ζαταΐ μετατρέπει τον "Εχθρό του λαού" του ΄Ίψεν σε ένα σύγχρονο λαϊκό δικαστήριο. Στο έργο "A trial" (26-27/7) που κλείνει το φετινό πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου στην Πειραιώς 260, οι θεατές καλούνται να λειτουργήσουν ως ένορκοι αποφασίζοντας για την ενοχή ή μη του γιατρού Στόκμαν, σε μια παράσταση που καταθέτει ένα αιχμηρό σχόλιο πάνω στη δημοκρατία, την αλήθεια και τη συλλογική ευθύνη.
Το Φεστιβάλ Αθηνών εκτός των τειχών
Διαβάστε Επίσης
Το έργο τριών νέων δημιουργών συναντάμε σε τρεις θεατρικές σκηνές της Αθήνας εκτός από τα καθιερωμένα του Φεστιβάλ Αθηνών: στο 104 θα παιχτεί το outsider της χειμερινής σεζόν, η "Νοχαβελάνδη" του Γιάννη Αποσκίτη (18-21/7), ένα σατιρικό γουέστερν δωματίου που σκηνοθέτησε ο Γιώργος Βουρδαμής, και η παράσταση της Μαριλένας Κατρανίδου από τη Θεσσαλονίκη, που βασίζεται στο ομώνυμο έργο του Ιονέσκο, "Η φαλακρή τραγουδίστρια" (20-23/7). Στο Σύγχρονο Θέατρο, ο Θανάσης Κριτσάκης θα παρουσιάσει την παράσταση "Michel: Ασκήσεις θνητότητας" (21-23/7), βασισμένος στο έργο του Φουκό "Επιτήρηση και τιμωρία".
Καλοκαιρινές πρεμιέρες
Οι all star κωμωδίες δίνουν και παίρνουν αυτό το καλοκαίρι. Η νέα σατιρική κωμωδία των Μιχάλη Ρέππα και Θανάση Παπαθανασίου, "'Όχι άλλο κάρβουνο", σχολιάζει τα πάντα, από τα οικογενειακά τραπέζια που γίνονται πεδίο μάχης και τον σουρεαλισμό της τηλεοπτικής πραγματικότητας μέχρι την παράνοια των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Σύμμαχοί τους μια all star υποκριτική ομάδα: Αντώνης Λουδάρος, Γιώργος Χρανιώτης, Ματθίλδη Μαγγίρα, Παντελής Καναράκης, Σύλβια Δελικούρα, Κώστας Καζάκας, Μάνος Ιωάννου και πενταμελής ορχήστρα (Κηποθέατρο Νίκαιας 17/7, Βεάκειο 21/7, Τεχνολογικό και Πολιτιστικό Πάρκο 30/7, Τριανόν Cinemax - Σαρωνίδα 3/8, Αθλητικό & Πολιτιστικό Πάρκο Νέας Μάκρης 4/8, Σινέ Γέρακας 29/8).
Οι Ρέππας - Παπαθανασίου βέβαια δεν αρκούνται μόνο σε σύγχρονα κείμενα. Ανεβάζουν σε περιοδεία και τον "Κατά Φαντασίαν Ασθενή" του Μολιέρου μέσα από τη σπαρταριστή τους ματιά με ένα καστ δοκιμασμένο στην κωμωδία: τον Βλαδίμηρο Κυριακίδη στον κεντρικό ρόλο του αρρωστοφοβικού Αργκάν, έναν από τους πιο απαιτητικούς του κλασικού ρεπερτορίου, και τους Σοφία Βογιατζάκη, Παρθένα Χοροζίδου, Πάνο Σταθακόπουλο, Ιωάννη Απέργη, Θάνο Μπίρκο, Αντιγόνη Νάκα (Αθλητικό & Πολιτιστικό Πάρκο Νέας Μάκρης 9/8, Ευριπίδειο Θέατρο Σαλαμίνας 11/8, Τεχνολογικό και Πολιτιστικό Πάρκο Λαυρίου 27/8, Λυκαβηττός 31/8, Κορυδαλλός 3/9).
>> Πού θα (ξανα)δείτε τη "Λυσιστράτη" του Κραουνάκη;
"Από όπου θες λοιπόν, μούσα, ξεκίνα σήμερα την ιστορία. Γιατί πάρα πολλά ακούμε αιώνες τώρα για τις Οδύσσειες των γενναίων ανδρών, και τόσο λίγα για τις Πηνελοπιάδες των σιωπηλών γυναικών". Η πρώτη θεατρική παράσταση που θα δούμε στον νέο ανοιχτό χώρο της Στοάς Αρσακείου, τη Στοά Culture, "Πηνελόπες και Πηνελοπιάδες - The Loom", φέρει την υπογραφή του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν και της καλλιτεχνικής του διευθύντριας Μαριάννας Κάλμπαρη. Με όχημα τον αργαλειό της Φοίβης Βλάσση και τις δημιουργίες της ’ergon της Μαριέττας Καρπαθίου να επαναπροσδιορίζουν το ύφασμα ως φορέα μνήμης, η παράσταση έρχεται για να αφηγηθεί την ιστορία από την πλευρά που ποτέ δεν ειπώθηκε. Η Μαριάννα Κάλμπαρη αφηγείται ως σύγχρονη ραψωδός, ενώ η Χριστίνα Σουγιουλτζή γίνεται το γυναικείο σώμα που παλεύει με τα όριά του, με τους ρόλους που καλείται να "φορέσει" ή να "απεκδυθεί". Ο 'Άγγελος Μπούρας συνυπογράφει τη σκηνοθεσία και τη σκηνογραφική επιμέλεια.
Μετά το τριπλό sold out της Λάρισας, η επετειακή παράσταση για τα 50 χρόνια του Θεσσαλικού Θεάτρου, ο "Ματωμένος γάμος" του Λόρκα έρχεται στην Αθήνα. Ο σπουδαίος Κώστας Τσιάνος υπογράφει τη σκηνοθεσία και τη μετάφραση (μαζί με τον Ερρίκο Μπελιέ), προσεγγίζοντας το έργο ως σύγχρονη τραγωδία. Τα σκηνικά και τα κοστούμια ανήκουν στον Γιώργο Ζιάκα, οι φωτισμοί στη Μελίνα Μάσχα και η πρωτότυπη μουσική στον Διονύση Τσακνή. Στη σκηνή ζωντανεύει ένας εξαιρετικός, πολυμελής θίασος: η Τζένη Καζάκου (Νύφη), ο Νίκος Αρβανίτης (Πατέρας), η Νίκη Παλληκαράκη (Βάγια), ο Αστέρης Κρικώνης (Γαμπρός), η Ντίνα Αβαγιανού (Μάνα), ο 'Άγγελος Ανδριόπουλος (Λεονάρντο), η Αγγελική Λεμονή (Χάρος) και η Χριστίνα Βράκα (Κηποθέατρο Παπάγου 16/7, Βράχων 6/9, Δημοτικό Αμφιθέατρο Αχαρνών "Μίκης Θεοδωράκης" 7/9, Κορυδαλλός 9/9, Ηλιούπολη 11/9, Θέατρο Πέτρας 13/9).
Το υπέροχο έργο "Σ' αγαπώ" ("Village Wooing") του νομπελίστα Τζορτζ Μπέρναρντ Σο παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στη δροσερή αυλή του Από Κοινού. Ο Αλέξανδρος Λιακόπουλος σκηνοθετεί τον Γιώργη Κοντοπόδη και τη Βασιλική Σούτη στην αντι-ρομαντική κομεντί γεμάτη από το αιχμηρό, ανατρεπτικό χιούμορ του σπουδαίου συγγραφέα. Η ιστορία αφηγείται το φλερτ ανάμεσα σε έναν εσωστρεφή συγγραφέα και μια αυθόρμητη γυναίκα, οι οποίοι συναντιούνται αρχικά σε ένα κρουαζιερόπλοιο και στη συνέχεια σε ένα επαρχιακό παντοπωλείο. Μια απολαυστική μάχη των φύλων, όπου το πνεύμα και τα κοινωνικά στερεότυπα συγκρούονται με τον έρωτα.
Στην ταράτσα του θεάτρου Λαμπέτη, το απόλυτο μουσικό και κωμικό δίδυμο Αλέξανδρος Χαριζάνης και Θάνος Αυγερινός "παντρεύουν" την ενέργεια ενός μουσικού live με γνωστές μουσικές μελωδίες με το vibe του stand up comedy στην παράσταση "Καλοκαιρούγεννα". Για μία και μοναδική βραδιά ανεβαίνουν στη σκηνή με τα best of από τις δύο προηγούμενες παραστάσεις τους, "Μη Άσματα" και "Πλέον Άσματα", χριστουγεννιάτικες διασκευές προσαρμοσμένες με το χαρακτηριστικό τους χιούμορ στο κλίμα του καλοκαιριού και εορταστική διάθεση. (16/7)
Αλέξανδρος Τσουβέλας, Κώστας Μαλιάτσης και Νικόλας Ράπτης ετοιμάζουν το μεγαλύτερο live της διαδικτυακής εκπομπής του YouTube "AXASTOI LIVE" με το "FEST 2026 | Season Finale". Η viral παρέα μετακομίζει για μια ξεχωριστή βραδιά στο Telekom Center Athens (Open Air) με ένα εκρηκτικό σόου αθλητικού και μη σχολιασμού, σάτιρας, αυτοσχεδιασμού και ασταμάτητου γέλιου, στα όρια του stand up comedy (20/7). Δύο μέρες μετά, ο Τσουβέλας κάνει πρώτη στάση στην Αττική με τη νέα του παράσταση "Εξωγήινος: Η επιστροφή" (Ευριπίδειο Θέατρο Σαλαμίνας, 22/7). Ο Τσούβι προσγειώνεται "αψηφώντας την βαρύτητα της καθημερινότητας και σκορπά διαστημικό γέλιο" με ανεπανάληπτες ατάκες και αυτοσχεδιασμούς σε μία σειρά δυνατών σόου μέχρι τον Σεπτέμβριο: Telekom Center Athens 12/9, Τεχνολογικό Πάρκο Λαυρίου 20/9, Κατράκειο 27/9.
'Ένας από τους πιο δημοφιλείς και περιζήτητους κωμικούς στην Αυστραλία, ο κωμικός, podcaster, ραδιοφωνικός παραγωγός και πτυχιούχος Νομικής Amos Gill, έρχεται στην Αθήνα και το Java Comedy Club στις 25 Ιουλίου με τη νέα του σόλο παράσταση "The pale, stale, straight white male". 'Έχοντας εδραιώσει το όνομά του διεθνώς πλάι σε ονόματα όπως οι Ali Wong, David Letterman, Chris Rock, Sarah Silverman και κυρίως ο Jim Jefferies, με τον οποίο μοιράζεται το podcast "At this moment" (υπήρξε και τακτικός guest στο podcast του Jefferies "I don't know about that", ο Gill ξεχωρίζει για το έξυπνο, αιχμηρό όσο και διεισδυτικό χιούμορ του, την τόλμη του να μιλήσει για θέματα που δύσκολα αγγίζουν άλλοι κωμικοί, τη σκηνική του άνεση, συνδυάζοντας προσωπικές ιστορίες με τον σχολιασμό καυτών θεμάτων της επικαιρότητας κι όχι μόνο.
Με νέα παράσταση επιστρέφει ο Μάρκος Σεφερλής στο καλοκαιρινό θέατρο Δελφινάριο. Κάθε χρόνο μας εκπλήσσει με τους ευφάνταστους τίτλους που επιλέγει για τις παραστάσεις του, με την κατά κύριο λόγο σταθερή ομάδα ηθοποιών και συντελεστών που έχει στο πλευρό του. Με τον τίτλο "ΓΕΛΑΣ", ο γνωστός κωμικός ανεβαίνει στη σκηνή για να κάνει τις δικές του (προ)εκλογικές δηλώσεις και δεν υπόσχεται αυξήσεις, επιδόματα, μεταρρυθμίσεις ή φοροελαφρύνσεις παρά μόνο το γέλιο. Βέβαια, κάθε παράσταση αφήνει χώρο για πειραματισμό, διάδραση και αυτοσχεδιασμό, γεγονός που καθιστά κάθε βραδιά στο Δελφινάριο μοναδική και διαφορετική από την προηγούμενη. Ο Μάρκος Σεφερλής υπογράφει τα κείμενα και τους στίχους των τραγουδιών από κοινού με τον Στέλιο Παπαδόπουλο, σκηνοθετεί και μοιράζεται τη σκηνή με τους Έλενα Τσαβαλιά, Γιώργο Λαμπάτο, Λεωνίδα Ιορδάνου, Γιώργο Κοντογιάννη, Δάνη Νικολαΐδη, Ελένη Χονδρογιάννη, Τάσο Τσαλούχο και πολυμελές μπαλέτο.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Καλοκαιρούγεννα
Οι δύο κωμικοί πειραματίζονται σε μια βραδιά γεμάτη μουσική, χιούμορ, best of τραγουδιών από τις δύο προηγούμενες παραστάσεις τους, «Μη Άσματα» και «Πλέον Άσματα», χριστουγεννιάτικες διασκευές προσαρμοσμένες σε θερινή θερμοκρασία και το απαραίτητο εορταστικό κλίμα.
Νοχαβελάνδη
Η μαύρη φάρσα για την αποικιοκρατική κληρονομιά, την απληστία και τη μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου είναι ένα western δωματίου με φόντο ένα ράντσο εκτροφής βισόνων στη Ντακότα των Ηνωμένων Πολιτειών. Μια οικογένεια επιχειρεί να εμπορευτεί το παρελθόν της — αλλά μια ινδιάνικη κατάρα, τους ανατρέπει τα σχέδια. Μια φαντασιακή εκδοχή της Άγριας Δύσης, όπου τρεις ηθοποιοί και μια χορεύτρια παρασύρονται στη δίνη ενός ματαιόδοξου λούνα παρκ, όπου μια πρώην πορνοστάρ, ένας κινέζος επενδυτής, ένας χρεοκοπημένος τζογαδόρος και μια ελληνίδα οικονόμος συντονίζονται σε ξέφρενους καουμπόικους ρυθμούς, μέσα στις στάχτες του αμερικανικού ονείρου.
Πέρσες
Στην πρώτη κάθοδό του στην Επίδαυρο ο Χρ. Θεοδωρίδης χτίζει μια σύγχρονη, πολιτικά αιχμηρή ανάγνωση της «τραγωδίας των ηττημένων» μετά τη Ναυμαχία της Σαλαμίνα, του παλαιότερου σωζόμενου στο σύνολό του έργου της αρχαίας ελληνικής δραματουργίας, με τον άνθρωπο και το συλλογικό τραύμα στο επίκεντρο. Μια βαθιά αντιπολεμική κραυγή που ανοίγει έναν διαχρονικό διάλογο: οι ηττημένοι δεν ανήκουν μόνο στο παρελθόν, αλλά σε κάθε εποχή, σε κάθε πλευρά. Ένας πολυμελής θίασος συγκροτεί έναν Χορό-πρωταγωνιστή σε μια σκηνή σχεδόν γυμνή. Οι «Πέρσες» αποτελούν το αρχαιότερο και ταυτόχρονα την πρώτη θεατρική καταγραφή ιστορικών γεγονότων. Ο Αισχύλος, αυτόπτης μάρτυρας της ναυμαχίας, δημιουργεί ένα «σκηνικό ρεπορτάζ» πολέμου, μόλις οκτώ χρόνια μετά την καταστροφή.
Άλκηστις
Μια σύγχρονη ανάγνωση του ευριπίδειου έργου, στον πυρήνα του οποίου βρίσκεται η απόφαση της ηρωίδας να πεθάνει στη θέση του συζύγου της, πράξη που σήμερα αποκτά νέες πολιτικές και κοινωνικές διαστάσεις. Η θυσία της εκτυλίσσεται δημόσια, μπροστά στα μάτια των πολιτών, ως μια προδιαγεγραμμένη δολοφονία – μια πράξη που σήμερα διαβάζεται αναπόφευκτα ως γυναικοκτονία, νομιμοποιημένη από την κοινωνική και πολιτική τάξη. Η παράσταση θέτει ερωτήματα γύρω από τη θυσία, την εξουσία, τις έμφυλες σχέσεις, τα όρια της ανθρώπινης επιλογής και το κόστος της σωτηρίας. Στο μοναδικό σωζόμενο έργο της αρχαίας τραγωδίας που φέρνει επί σκηνής όχι μόνο τον Θάνατο, αλλά και την Ανάσταση, ο θεός Απόλλωνας δίνει για αντάλλαγμα της φιλοξενίας του στον Άδμητο, βασιλιά των Φερών, το προνόμιο να αποφύγει τον πρόωρο θάνατο, αρκεί να δεχτεί κάποιος άλλος να πάρει τη θέση του και να θυσιαστεί. Η σύζυγός του, Άλκηστις, προσφέρεται να πεθάνει αντί για εκείνον. Ο Ηρακλής επισκέπτεται το παλάτι χωρίς να γνωρίζει για το θάνατό της. Όταν πληροφορείται τι έχει συμβεί αποφασίζει να τη φέρει πίσω.
Μήδεια
Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη επιστρέφει σ’ ένα ρόλο σταθμό, είκοσι εννέα χρόνια μετά τη θρυλική της ερμηνεία, σε μια ανάγνωση που δεν αντιμετωπίζει την ηρωίδα ως «τέρας», αλλά ως μια συνειδητή ανθρώπινη ύπαρξη που φτάνει στο έσχατο όριο καθώς συνθλίβεται ανάμεσα στον έρωτα και την κοινωνική τάξη. Η παράσταση αναμετριέται με τον πυρήνα της αρχαίας τραγωδίας, τη διαχρονική της ένταση και την επίκαιρη ειρωνεία της, κουβαλώντας στη σκηνή το αφόρητο φορτίο του έρωτα που οδηγεί στην προδοσία, την εξορία και τον θάνατο. Η ιστορία μοιάζει να ξεδιπλώνεται μέσα από όσα ανακαλεί η ίδια η Μήδεια, σαν εικόνες που επιστρέφουν επίμονα· ο έρωτας, η φυγή, τα παιδιά, η προδοσία.
Πηνελόπες και Πηνελοπιάδες - The Loom
Η πρωτότυπη παράσταση έρχεται να αφηγηθεί την ιστορία της Πηνελόπης και κάθε γυναίκας του χθες και του σήμερα, η οποία δεν ειπώθηκε ποτέ. «Από όπου θες λοιπόν, μούσα, ξεκίνα σήμερα την ιστορία. Γιατί πάρα πολλά ακούμε αιώνες τώρα για τις Οδύσσειες των γενναίων ανδρών, και τόσο λίγα για τις Πηνελοπιάδες των σιωπηλών γυναικών». Με όχημα τον αργαλειό της Φοίβης Βλάσση που δεσπόζει στο κέντρο της σκηνής και χρησιμοποιείται ως μουσικό όργανο και τις δημιουργίες της Μαριέττας Καρπαθίου να επαναπροσδιορίζουν το ύφασμα ως φορέα μνήμης, μεταμόρφωσης και πολιτισμού, η Μαριάννα Κάλμπαρη αφηγείται αναλαμβάνοντας τον ρόλο μιας σύγχρονης ραψωδού και η Χριστίνα Σουγιουλτζή γίνεται το γυναικείο σώμα που παλεύει με τα όριά του, με τους ρόλους που του αποδίδονται, με τα «κοστούμια» που καλείται να φορέσει ή να απεκδυθεί.
Όχι άλλο κάρβουνο
Η νέα θεατρική σάτιρα του διδύμου Ρέππας - Παπαθανασίου καθρεφτίζει με χιούμορ και τραγούδια την σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα και όλα όσα μας απελπίζουν, αλλά ταυτόχρονα μας ενώνουν και μας γεμίζουν ελπίδα. Το έργο διεισδύει παντού: στα οικογενειακά τραπέζια που καταλήγουν σε «πολεμικές συρράξεις», στην παράνοια των social media και των viral στιγμών, στον σουρεαλισμό της τηλεοπτικής πραγματικότητας και βέβαια την αγωνία του πολίτη που προσπαθεί να καταλάβει αν αυτό που ζει είναι κωμωδία ή δράμα.
Η μάνα μου με πέταξε στη θάλασσα
Ο σπουδαίος ηθοποιός Θ. Πάνου ερμηνεύει το ρόλο μιας νεαρής δασκάλας που έρχεται αντιμέτωπη με την απομόνωση ενός κυκλαδίτικου νησιού του 1950 και τις μνήμες του παρελθόντος που τη στοιχειώνουν. Με το σώμα του σαν γέφυρα, ο ηθοποιός προσπαθεί να ενώσει το εσωτερικό τραύμα της ηρωίδας με το ανοιχτό Αιγαίο. Όταν μάλιστα ένα απέναντι, μικρότερο νησί τη φέρει αντιμέτωπη με μια σκληρή απόφαση, τα πάντα θα αλλάξουν. Με πολύ λιτά μέσα —φυσικούς ήχους, βήματα, μια φωνή— το έργο μάς δείχνει πώς η απομόνωση και η δυσκολία γίνονται τελικά ο μόνος δρόμος για να ωριμάσεις.
Amos Gill - The pale, stale, straight white male
Ένας από τους πιο δημοφιλείς και περιζήτητους κωμικούς στην Αυστραλία, ο κωμικός, podcaster, ραδιοφωνικός παραγωγός και πτυχιούχος Νομικής Amos Gill, έρχεται στην Αθήνα με τη νέα του σόλο παράσταση. Έχοντας εδραιώσει το όνομά του διεθνώς πλάι σε ονόματα όπως οι Ali Wong, David Letterman, Chris Rock, Sarah Silverman και κυρίως ο Jim Jefferies, με τον οποίο μοιράζεται το podcast «At this moment» (υπήρξε και τακτικός guest στο podcast του Jefferies «I don't know about that», ο Gill ξεχωρίζει για το έξυπνο, αιχμηρό όσο και διεισδυτικό χιούμορ του, την τόλμη του να μιλήσει για θέματα που δύσκολα αγγίζουν άλλοι κωμικοί, τη σκηνική του άνεση, συνδυάζοντας προσωπικές ιστορίες με τον σχολιασμό καυτών θεμάτων της επικαιρότητας κι όχι μόνο.
Αφηγηματική αρχαιολογία: Επίδαυρος - Το σώμα και το μυστήριο της ίασης
Μια περιπατητική performance μέσα από την οποία το κοινό γνωρίζει με βιωματικό τρόπο την ιστορία του αρχαιολογικού χώρου του Ασκληπιείου, άρρηκτα συνδεδεμένου με την ίαση, πάνω σε μια ιδέα του Μιχαήλ Μαρμαρινού, σε επιμέλεια & συντονισμό Ισ.-Δ Καρούτη, δραματουργία Ελ. Μολέσκη, εικαστική επιμέλεια Γ. Σαπουντζή, ηχητική & μουσική επιμέλεια Ν. Χατζοπούλου. Μια ομάδα οκτώ καλλιτεχνών - ερευνητών ζωντανεύει μοναδικά την ιστορία του ιερού αυτού τόπου, όπου η ίαση λειτουργούσε ως σπουδή της οντότητας και της κοινότητας στις συνήθειες, τις ιδέες και τις μεθόδους που διασφαλίζουν την υγεία. Έτσι, το Ασκληπιείο αποσπάται από την αόριστη ιστορική ολότητα της «αρχαιότητας» και εντάσσεται σε μια διαδικασία προσωπικής ανασκαφής. Η διαδρομή περιλαμβάνει κίνηση σε ανώμαλο έδαφος για περίπου 1 χλμ. Η παρακολούθηση της δράσης ενδέχεται να είναι δυσχερής για άτομα με κινητικές δυσκολίες, βάση της δεδομένης προσβασιμότητας του αρχαιολογικού χώρου καθώς και σε άτομα με απώλεια ακοής. Ο χώρος δεν είναι προσβάσιμος σε άτομα με αμαξίδιο.
Ο κατά φαντασίαν ασθενής
Το διαχρονικό έργο που σατιρίζει τις εμμονές μας με κεντρικό ήρωα τον παράξενο και αρρωστοφοβικό Αργκάν, που είναι πεπεισμένος ότι κάθε του σύμπτωμα είναι προάγγελος του τέλους του, ανεβαίνει με φρέσκια ματιά από το καλλιτεχνικό δίδυμο των Ρέππα - Παπαθανασίου. Το αριστούργημα της παγκόσμιας δραματουργίας μιλά για κάτι βαθιά ανθρώπινο: τον φόβο για την υγεία, την αγωνία μπροστά στην ασθένεια, την ανασφάλεια που όλοι έχουμε νιώσει. Ο Μολιέρος καυτηριάζει την ανθρώπινη υπερβολή και ταυτόχρονα μας λυτρώνει.
Σ’ αγαπώ
Μια τρυφερή ιστορία γνωριμίας δύο εντελώς διαφορετικών ανθρώπων είναι το έργο «Village wooing» του Ιρλανδού νομπελίστα συγγραφέα που μεταφέρεται πρώτη φορά στην ελληνική σκηνή, σε ελεύθερη απόδοση. Ο Ζήνων, ένας μοναχικός, εσωστρεφής συγγραφέας ταξιδιωτικών οδηγών, συναντά τυχαία, στο κατάστρωμα ενός κρουαζιερόπλοιου, την Άννα, μια αυθόρμητη, ζωηρή και γεμάτη ενέργεια και χαρά για τη ζωή κοπέλα, που δεν φοβάται να μιλήσει, να γελάσει και να διεκδικήσει. Οι δυο τους κουβαλούν διαφορετικές αντιλήψεις για τον έρωτα, την επικοινωνία και τις ανθρώπινες σχέσεις. Μέσα από συνεχείς λεκτικές μονομαχίες, χιουμοριστικές παρεξηγήσεις, αφοπλιστικούς διαλόγους και βλέμματα γεμάτα υπονοούμενα, το έργο παρακολουθεί τη σταδιακή προσέγγιση δύο χαρακτήρων που αρχικά μοιάζουν αταίριαστοι.
Βάκχες
Μια σκοτεινή σκηνική ανάγνωση της τραγωδίας από τον διακεκριμένο δημιουργό Γιάβορ Γκάρντεφ, στη μεγάλη συμπαραγωγή του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου με το Εθνικό Θέατρο της Βουλγαρίας και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, με έναν εκλεκτό ελληνοβουλγαρικό θίασο σε σύμπραξη με το βρετανικό συγκρότημα The Tiger Lillies. Στις «Βάκχες» του Γκάρντεφ, η αιώνια διαπάλη ανάμεσα στη λαμπερή μορφή του Απόλλωνα και τη χαοτική σαγήνη του Διονύσου καταρρέει και τίθεται ένα καίριο ερώτημα σχετικά με την ανοχή της κοινωνίας στην αποσταθεροποίηση, σε μια παράσταση που κλονίζει τη βεβαιότητα της λογικής. Το έργο λειτουργεί ως αναμέτρηση με τα όρια της ευταξίας, δοκιμάζοντας την αντοχή κανόνων και θεσμών.
ΓΕΛΑΣ
Στη νέα καλοκαιρινή παραγωγή του Μάρκου Σεφερλή, ο γνωστός κωμικός κάνει τις δικές του (προ)εκλογικές δηλώσεις, με μοναδική υπόσχεση το ατελείωτο γέλιο, διάδραση και αυτοσχεδιασμό, που κάνουν την κάθε παράσταση μοναδική. Η εκρηκτική πολιτική σάτιρα παντρεύεται με το μουσικοθεατρικό υπερθέαμα, απρόβλεπτες μεταμφιέσεις και ανατροπές, που σχολιάζει την ελληνική πραγματικότητα, την επικαιρότητα, τα κόμματα, τους πολιτικούς αρχηγούς, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και όλα όσα μας απασχολούν καθημερινά.
Ματωμένος γάμος
Η γεμάτη συμβολισμούς τραγωδία για έναν απαγορευμένο έρωτα, τον πανανθρώπινο πόνο της απώλειας, την κοινωνική καταπίεση και τη γυναικεία χειραφέτηση, σε μια παράσταση αφιερωμένη στα 50 χρόνια του Θεσσαλικού Θεάτρου. Εμπνευσμένο από ένα πραγματικό έγκλημα πάθους στην ισπανική ύπαιθρο, το ποιητικό έργο παρουσιάζεται σε μια χρονιά που συμπίπτει με τα 90 χρόνια από τον θάνατο του Λόρκα. Σε μια κλειστή αγροτική κοινωνία, ένας γάμος ετοιμάζεται να ενώσει δύο οικογένειες. Η Νύφη υπακούει στις κοινωνικές επιταγές, ενώ μέσα της επιμένει ένας απαγορευμένος έρωτας. Η επιστροφή του Λεονάρντο, παντρεμένου και δεμένου με μια παλιά βεντέτα, οδηγεί στην ανατροπή. Την ημέρα του γάμου, το πάθος υπερισχύει του καθήκοντος και πυροδοτεί μια αλυσίδα εκδίκησης.
Γη της Επαγγελίας
Η σκηνοθέτις Γεωργία Μαυραγάνη, με πολυετή εμπειρία στο θέατρο-ντοκουμέντο και τη συνεργασία με κοινότητες, παρουσιάζει, σε συμπαραγωγή με το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης, ένα έργο για το τέλος της λιγνιτικής εποχής στη δυτική Μακεδονία, μετά από πολύμηνη επιτόπια έρευνα. Μέσα από ιστορικά αρχεία, μαρτυρίες, δημοσιογραφικές πηγές και προσωπικές αφηγήσεις, η παράσταση παρακολουθεί τη διαδρομή από το Σχέδιο Μάρσαλ και την απαρχή της λιγνιτικής ανάπτυξης τη δεκαετία του 1940 έως την οικονομική άνθηση της ΔΕΗ, μέχρι τη σημερινή αβεβαιότητα της απολιγνιτοποίησης, φωτίζοντας τις κοινωνικές, υγειονομικές και περιβαλλοντικές συνέπειες μιας ολόκληρης εποχής. Πάνω στη σκηνή, επαγγελματίες ηθοποιοί και μέλη της τοπικής κοινότητας συνυπάρχουν για να γεφυρώσουν το τεκμηριωμένο με το ποιητικό και το προσωπικό με το συλλογικό.
Ending in beauty
Ο γαλλομαροκινός δραματουργός, σκηνοθέτης και εικαστικός καλλιτέχνης μάς συστήνεται με μια συγκινητική κατάθεση μνήμης για την απώλεια της μητέρας του, στην παράσταση που εντάσσεται στο αφιέρωμα «Φωνές του Ιράν». Tο πρώτο του έργο, το οποίο τιμήθηκε το 2016 με το Μεγάλο Βραβείο Δραματικής Λογοτεχνίας, βασίζεται σε συνεντεύξεις της μητέρας του με τον ίδιο. Στις 20 Φεβρουαρίου 2012, ο θάνατός της διακόπτει τα πάντα και το έργο μετασχηματίζεται σε επείγουσα ανάγκη να ειπωθούν τα ανείπωτα. Μόνος επί σκηνής, ο Ελ Χατίμπ δίνει μορφή στον εσωτερικό κατακερματισμό του «ορφανού» γιου μέσα από μια ασυνεχή αφήγηση που ισορροπεί ανάμεσα στη μυθοπλασία και στο ντοκιμαντέρ. Συνθέτει έτσι μια κατακερματισμένη πορεία από τεκμήρια ζωής: αποσπάσματα εφημερίδων, emails που στάλθηκαν και ελήφθησαν, ηχογραφήσεις και φωνητικά μηνύματα, SMS και βίντεο, υλικά που λειτουργούν ταυτόχρονα ως ντοκουμέντα και ως ανεπαίσθητες «αποδείξεις» μιας σχέσης.
Τα πορτοκάλια της Παλαιάς Επιδαύρου
Επτά άνθρωποι αφηγούνται μια ιστορία αγάπης για τη μοναχοκόρη ενός παλιού γιατρού της Επιδαύρου, που έβαψε για πάντα με το αίμα της τα πορτοκάλια της Παλαιάς Επιδαύρου – τα κατακόκκινα Σαγκουίνια, μέσα από ένα ποιητικό και μουσικό οδοιπορικό.
Σημείο Deborah Hay
Παράσταση - αφιέρωμα μέσα από την οποία γνωρίζουμε πρώτη φορά το ριζοσπαστικό έργο της χορογράφου Ντέμπορα Χέι που καθόρισε την αμερικανική πρωτοπορία: στα χαρακτηριστικά έργα της «No time to fly» και «As holy sites go» κάθε ερμηνευτής παράγει τη δική του εκδοχή του ίδιου score. Συνδεδεμένη με το Judson Dance Theater, τη συλλογικότητα που σημάδεψε τη γέννηση του μεταμοντέρνου χορού στη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του 1960, η Χέι ανανέωσε εκ θεμελίων τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη χορογραφία. Στράφηκε στη γλώσσα, γράφοντας παρτιτούρες (scores) που ενεργοποιούνται μέσω υποθετικών ερωτήσεων, μετατρέποντας το σώμα και την αντίληψη σε πεδίο πειραματισμού και διερεύνησης. Το αφιέρωμα συνοδεύεται από την lecture-performance «No Time to Fly Documentation Center» (ώρα έναρξης: 7.30 μ.μ., στα ελληνικά και τα αγγλικά) με τους L. Pichaud, Μ. Κατσίκη, για περιορισμένο αριθμό συμμετεχόντων (κατόπιν αγοράς εισιτηρίου).
Τα κόλλυβα
Πέντε γυναίκες άνω των εξήντα συναντιούνται κάθε χρόνο για να φτιάξουν τα δικά τους κόλλυβα όσο βρίσκονται ακόμη εν ζωή σε ένα παράδοξο τελετουργικό. Γελούν, κουτσομπολεύουν, θυμούνται, πειράζονται, ενώ ανακατεύουν το σιτάρι, πασπαλίζουν ζάχαρη και στολίζουν με ρόδι. Μια παράσταση που αποδομεί τον θάνατο με χιούμορ, τιμώντας αυτό που χάθηκε χωρίς να ξεχνά αυτό που υπάρχει ακόμη, εστιάζοντας στο λεπτό σύνορο ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο. Η ελληνική τελετουργική παράδοση συναντά τη σύγχρονη σκηνική γλώσσα, μεταμορφώνοντας ένα μνημόσυνο σε μια φωτεινή γιορτή συνύπαρξης. Η χορογράφος Χριστιάνα Κοσιάρη συνεχίζει την έρευνά της πάνω σε μη νεανικά σώματα, φέρνοντας στη σκηνή δύο επαγγελματίες και τρεις ερασιτέχνες ερμηνεύτριες που μοιράζονται τον ίδιο σκηνικό χώρο, φέρνοντας μαζί τους διαφορετικές διαδρομές, εμπειρίες και σχέσεις με το σώμα.
When did silence get this loud?
Μέσα από μια συμφωνία κίνησης, ήχου, φωτός και δονήσεων, η παράσταση χορού επιχειρεί να απαντήσει στο ερώτημα «πότε η σιωπή έγινε τόσο εκκωφαντική;», διερευνώντας πώς βιώνουμε την υπερδιέγερση της πληροφορίας και τον αισθητηριακό θόρυβο της εποχής μας. Μέλος της ομάδας Rosas της Αν Τερέζα Ντε Κέερσμακερ, η Ζωή Ευσταθίου χορογραφεί και αναμειγνύει τον μινιμαλισμό με την κοινωνική νοηματοδότηση της κίνησης, παραδίδοντας ένα έργο συνειδητά αφαιρετικό και βαθιά συλλογικό που απευθύνεται ταυτόχρονα στις διανοητικές αγωνίες και την αισθητηριακή συμμετοχή του θεατή. Μέσα από τον συνδυασμό της επαναληπτικότητας και της εξωστρέφειας της κίνησης, η παράσταση εξερευνά τη στιγμή πριν από τη φωνή, εκεί όπου η σιωπή είναι διττή – ένα πεδίο που πότε προστατεύει και πότε καταπιέζει.
Us
Η Μ. Χασάπη (Maria Hassabi), φυσιογνωμία της νεοϋορκέζικης χορευτικής πρωτοπορίας, κινείται μεταξύ χορού και περφόρμανς, δημιουργώντας ένα καθηλωτικό παιχνίδι με την ακινησία πάνω σε ένα παγκάκι. Στη χαρακτηριστική της γλώσσα της επιβράδυνσης και της γλυπτικής σωματικότητας, το σώμα γίνεται υλικό χρόνου. Πέντε ερμηνευτές αναπτύσσουν μια αλληλουχία συγκροτημένων δράσεων. Κάθονται, στέκονται, ξαπλώνουν, αφήνουν το σώμα τους να γείρει. Ανάμεσα σε στιγμές ανάπαυσης και παρατήρησης, οι ερμηνευτές διατηρούν το νήμα της έντασης τεντωμένο μέσα στην εξέλιξη της δράσης τους, τόσο ως μεμονωμένες παρουσίες όσο και ως σύνολο. Κάθε δράση επηρεάζει τον διπλανό τους, μεταφέροντας την κίνηση από τον έναν στον άλλο. Μέσα σε αυτό το πεδίο, γεννιέται μια αμοιβαιότητα με τον θεατή.
Brightest heroine
Ένα χορευτικό σόλο αντοχής, αντίστασης και επανεκκίνησης απέναντι στην αδυσώπητη πραγματικότητα, όπου το σώμα λειτουργεί ως πεδίο συλλογικής έντασης και επιμονής απέναντι στη βία και την καταπίεση. Ο Μαλακτός έχει ήδη ξεχωρίσει διεθνώς μέσα από τη συνεργασία του με την ομάδα Peeping Tom και τη συμμετοχή του στα Aerowaves. Οι αναφορές του έργου πηγάζουν από τον κόσμο των βιντεοπαιχνιδιών, του anime, των γλωσσών προγραµµατισµού και των glitches – σαν άτυπος ύµνος στο σφάλμα, στο «κόλλημα», στην προσπάθεια να υπερβείς κάτι που είναι μάταιο. Η περφόρµερ-ηρωίδα βρίσκεται στην τελευταία πίστα ενός ατέρµονου παιχνιδιού, αναζητώντας το τελικό τέρας για να συγκρουστεί µαζί του. Υπάρχει κάποια αποφασιστική κίνηση που θα μπορούσε να τερματίσει τη μάχη; Ή μήπως η μάχη είναι σχεδιασμένη να µην τελειώνει ποτέ; Και σε έναν κόσμο όπου τα ξόρκια δρουν χωρίς φανερούς µάγους, ποιος είναι τελικά ο εχθρός;
Η φαλακρή τραγουδίστρια
Το βαθιά «αντιθεατρικό» έργο του θεάτρου του παραλόγου από τον Ευγένιο Ιονέσκο για την αδυναμία της ανθρώπινης επικοινωνίας, όπως άλλωστε το χαρακτήριζε και ο ίδιος, ενέπνευσε την παράσταση της ανερχόμενης δημιουργού πάνω στους ανθρώπινους μηχανισμούς συμπεριφοράς. Στην εκδοχή που προτείνει η Μαριλένα Κατρανίδου, το έργο αντιμετωπίζεται ως πεδίο έρευνας Μια σκηνική πρόταση γύρω από το παράλογο, μια δραματουργία φτιαγμένη από ετερόκλητα υλικά, γεμάτη παγίδες που μοιάζουν παράλογα λογικές. Μία ιστορία κλισέ: δύο τυπικά ζευγάρια Άγγλων, μία υπηρέτρια, ένας πυροσβέστης, ένα κουδούνι που χτυπάει, μία πιθανή φωτιά. Κι όμως το πραγματικό ζήτημα βρίσκεται αλλού. Πόσες κοινές λογικές χρειάζονται για να προκύψει το παράλογο;
AXASTOI Live FEST 2026 | Season Finale
Η viral διαδικτυακή παρέα της εβδομαδιαίας εκπομπής «AXASTOI LIVE» ετοιμάζει ένα εκρηκτικό σόου με αθλητικό σχολιασμό, σάτιρα, αυτοσχεδιασμό και ασταμάτητο γέλιο.
Michel: Ασκήσεις θνητότητας
Μια σκηνική προσέγγιση για την καθημερινή «τελετουργία» της προστασίας του σώματος από τον πόνο και τη φθορά, βασισμένη στο εμβληματικό έργο του Μισέλ Φουκό «Επιτήρηση και τιμωρία» αλλά και σε θραύσματα λόγου από τον χώρο ενός γυμναστηρίου. Γιατί ο σύγχρονος πολιτισμός αντιμετωπίζει τον θάνατο ως αποτυχία, αναπτύσσοντας παράλληλα ολοένα και περισσότερες τεχνικές παράτασης της ζωής; Μέσα σε ένα δυστοπικό και ανταγωνιστικό σκηνικό περιβάλλον, τέσσερις αθλούμενοι πολίτες καλούνται να αποδώσουν όσο περισσότερο μπορούν, για να εξασφαλίσουν την παραμονή τους στην κοινωνία, την παραγωγή, τη ζωή. Πρόκειται για ένα περιβάλλον απόδοσης και επιβίωσης, όπου οι αθλούμενοι προσπαθούν να αποδείξουν ότι μπορούν να αποτελέσουν λειτουργικά μέρη μιας παραγωγικής κοινωνίας. Με όχημα τόσο το χιούμορ όσο και το στοιχείο του δράματος, η παράσταση –που βασίζεται σε συνεντεύξεις– ταλαντεύεται ανάμεσα στον ρεαλισμό, την καθαρή μυθοπλασία και τον σουρεαλισμό.
