Γκέλυ Καλαμπάκα©
Βρέθηκα στην αγαπημένη γειτονιά, την Κυψέλη, για να συζητήσω με έναν άνθρωπο που θαυμάζω βαθιά. Η Δήμητρα Βλαγκοπούλου ανήκει σε εκείνη τη σπάνια πάστα καλλιτεχνών που αφήνουν το απόλυτο αποτύπωμά τους στη σκηνή και την οθόνη, χωρίς ποτέ να "φωνάζουν" στην πραγματική ζωή. Ένα κορίτσι σπάνιου ταλέντου και εξαιρετικά χαμηλών τόνων, με μια πορεία που μιλά από μόνη της: τιμημένη με το θεατρικό Βραβείο Μελίνα Μερκούρη (2020), αλλά και με το Βραβείο Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο (2023) για το Animal, μια διάκριση που επισφραγίστηκε και με το Βραβείο Ίρις της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.
Φέτος το καλοκαίρι, με αφορμή την "Άλκηστη" του Ευριπίδη που παρουσιάζεται, από το Εθνικό Θέατρο στην Επίδαυρο (17 & 18 Ιουλίου) σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά, κρατά τον ρόλο-κλειδί της Υπηρέτριας. Μαζί της στη σκηνή, μια σπουδαία ομάδα πρωταγωνιστών: η Ηρώ Μπέζου (Άλκηστις), ο Γιάννης Νιάρρος (Άδμητος), ο Γιώργος Ζυγούρης (Ηρακλής), η Θεοδώρα Τζήμου (Θάνατος), ο Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης (Φέρης), ο Κώστας Νικούλι (Απόλλων) και ο Αινείας Τσαμάτης (Υπηρέτης). Σε μια συζήτηση γεμάτη καθαρότητα, η Δήμητρα φωτίζει το κρυφό δράμα της πατριαρχίας, τη σκληρή δύναμη της σιωπής, αλλά και την απόλυτη ανάγκη της για ανθρώπινη και καλλιτεχνική αρμονία.
Είναι υπέροχο που βρίσκεστε σε αυτή τη δουλειά. Με τον Δημήτρη Καραντζά, απ' ό,τι καταλαβαίνω, έχετε έρθει πολύ κοντά πλέον, έτσι δεν είναι;
Ναι, έχουμε έρθει κοντά με αφορμή τη δουλειά και τις καλλιτεχνικές αναζητήσεις που μας απασχολούν. Μέσα από το θέατρο και τις συνεργασίες μας έχουμε αγαπηθεί και ως άνθρωποι. Έχει πολύ μεγάλη αξία στις συναντήσεις να μπορείς να μοιράζεσαι τις αναρωτήσεις σου, να ανταλλάσσεις σκέψεις και να μετατοπίζεσαι. Μου αρέσει γενικά να συνδέομαι αληθινά με τους ανθρώπους που θέλουν να κάνουν μια διαδρομή και να γίνομαι συνοδοιπόρος. Όταν συμβαίνει αυτό, θεωρώ ότι αφήνει αποτύπωμα και στη δουλειά και στη ζωή. Έχω κάνει σημαντικές σχέσεις ζωής στο θέατρο. Σε μεγαλύτερη ηλικία, γνωρίζοντας καλύτερα ποιος είσαι, βρίσκεις αυτούς τους κοινούς τόπους πιο εύκολα.
Πώς καταφέρνεις όμως να κρατάς τη δική σου αυθεντικότητα και καθαρότητα μέσα σε ένα καλλιτεχνικό περιβάλλον που σε σπρώχνει συνεχώς στην υπερέκθεση;
Η υπερέκθεση που χαρακτηρίζει γενικά την εποχή μας θεωρώ πως αποπροσανατολίζει τους ανθρώπους και διογκώνει τον ναρκισσισμό τους. Σίγουρα απαιτεί αντίσταση και μια προσήλωση στην ουσία της δουλείας μας που επιζητά την έκθεση πολύ πιο λεπτών, προσωπικών και εσωτερικών νοημάτων. Προστατεύω τον εαυτό μου απο την υπερέκθεση προσπαθώντας να μη χάσω το κέντρο μου και να έχω εγώ τον έλεγχο της ύπαρξής μου. Με τρομάζει πώς επιδρά στους ανθρώπους και ομολογώ πως προσωπικά κάπως με απωθεί.
Ας πάμε λοιπόν στην παράσταση. Εδώ, με τον Δημήτρη και μια φοβερή ομάδα, ανεβάζετε ένα φανταστικό έργο που συνδυάζει τραγωδία, δράμα και παραμύθι. Εσύ κρατάς τον ρόλο της Υπηρέτριας, που βρίσκεται στον πυρήνα του έργου και τα βλέπει όλα. Πώς λειτουργεί τελικά αυτός ο χαρακτήρας ως γέφυρα ανάμεσα στο σκοτάδι του σπιτιού και το φως της σκηνής;
Η Υπηρέτρια είναι το πρόσωπο που βλέπει το "μέσα". Βλέπει το σπίτι, αλλά και την ψυχή της Άλκηστις, και φέρνει το ιδιωτικό στο φως, το κάνει δημόσιο. Είναι τα μάτια και τα αυτιά της Άλκηστις. Την φανερώνει και την κάνει να ακουστεί πριν η ίδια εμφανιστεί και μιλήσει μπροστά στην πόλη. Η εμφάνιση της αποκαλύπτει ποια ήταν πραγματικά αυτή η γυναίκα, πώς βίωσε την απόφαση να θυσιαστεί και να αποχαιρετήσει τα παιδιά και τον γάμο της. Δείχνει το τεράστιο θάρρος της, αλλά ταυτόχρονα αφήνει αιχμές για την απόφαση και την ευθύνη του Άδμητου. Τότε οι γυναίκες ήταν περιορισμένες μέσα στο σπίτι, στον ρόλο της συζύγου,της μητέρας ή της κόρης, χωρίς δικό τους λόγο στην κοινωνία. Αυτά που βίωναν, ένιωθαν, σκέφτονταν ήταν κρυμμένα στο σκοτάδι. Ο ρόλος της Υπηρέτριας απαιτεί μια απόλυτη, καθαρή σύνδεση με την Άλκηστη, γιατί είναι ο κρίκος ανάμεσα στο κρυφό δράμα της, που συντελείται εντός, και τον κόσμο.
Μιλάμε, δηλαδή, για μια κοινωνία δομημένη γύρω από την απόλυτη εξουσία ενός άντρα βασιλιά, του Άδμητου, όπου η επιβίωση των πάντων εξαρτάται από αυτόν;
Με την απόφασή της να πεθάνει στη θέση του, η Άλκηστις σώζει ουσιαστικά το βασίλειο, και την εξουσία του Άδμητου. Αν δεν το έκανε και πέθαινε ο ίδιος, όπως λέει η υπηρέτρια όλα θα τέλειωναν, θα καταστρεφόταν μια ολόκληρη κοινωνία κυρίως όμως,το σημαντικότερο για την ίδια, είναι ότι τα παιδιά της θα έμεναν απροστάτευτα. Άρα το να θυσιαστεί ήταν η μόνη επιλογή και όχι επιθυμία της. Η ζωή της κάθε γυναίκας ανήκε στον άντρα και η μόνη ελευθερία γι αυτήν τότε βρισκόταν στον θάνατο.
Αν είχες την ευκαιρία να απευθυνθείς στον Άδμητο προσωπικά για την επιλογή του, τι θα του έλεγες;
Η Υπηρέτρια λέει: O αφέντης θα καταλάβει τι έχασε, μονάχα όταν το χάσει. Όταν έρθει δηλαδή προσωπικά αντιμέτωπος με την απώλεια, συνειδητοποιήσει την ευθύνη του και καταφέρει να αντικρύσει τον εαυτό του. Όταν καταλάβει ότι με αυτή την πράξη χάθηκε και ο ίδιος . Είναι ένας μεταφορικά θάνατος αυτή η διαδρομή και πρέπει να βρει το θάρρος να την περπατήσει μόνος σου. Αυτήν τη διαδρομή -ό,τι σημαίνει για τον καθένα- τη διανύουμε όλοι μόνοι μας, μέχρι εκεί που μπορούμε, αλλά θεωρώ ότι είναι χρέος μας να το κάνουμε. Ίσως κι εγώ απέναντι στον Άδμητο να επέλεγα τελικά τη σιωπή, όπως κάνει η Άλκηστις στο τέλος, που θεωρώ ότι είναι εκκωφαντική.
Ίσως κι εγώ απέναντι στον Άδμητο να επέλεγα τελικά τη σιωπή, όπως κάνει η Άλκηστις στο τέλος, που θεωρώ ότι είναι εκκωφαντική.
Φυσικά υπάρχει και η Μήδεια μέσα σ αυτήν τη σιωπή, που κάποια χρόνια μετά απαντά στην προδοσία του Ιάσονα με έναν ακραίο, αιματηρό τρόπο, σκοτώνοντας τα παιδιά τους. Η Άλκηστη εδώ επιλέγει μια άλλη αντίδραση-αντίσταση. Αυτή η σιωπή είναι το κενό που αφήνει μέσα στον Άδμητο και σε όλη την κοινωνία η δολοφονία της και με το οποίο θα συνεχίζουν να ζουν, ακόμα και όταν έχει αναστηθεί. Θα υπενθυμίζει ότι ο φόνος-θυσία διαπράχθηκε και αυτό δεν αλλάζει. Μόνο εμείς θα ήταν η ελπίδα να αλλάξουμε!
Ο Δημήτρης Καραντζάς μένει πολύ πιστός στο κείμενο, σωστά; Δεν βλέπουμε μια ρομαντικοποιημένη εκδοχή της θυσίας.
Ο Δημήτρης (Καραντζάς) σε οδηγεί να αναρωτηθείς τι κινεί αυτή την πράξη. Η ματιά του πάνω στο έργο είναι πολιτική και καθόλου ρομαντικοποιημένη. Ο Άδμητος δεν σκοτώνει με τα χέρια του, αλλά προκαλεί τον θάνατο έμμεσα. Η Άλκηστη δεν θυσίαζεται από ρομαντική αγάπη για τον σύζυγό της αλλά γιατί δεν έχει άλλη επιλογή ως γυναίκα και για να σώσει τα παιδιά της. Ο Άδμητος είναι για να κρατηθεί στη ζωή επιδεικνύει αλαζονεία και έναν τυφλό εγωισμό που δικαιολογούν το φύλο και η εξουσία του. Η παράσταση εστιάζει πολύ στο τι σημαίνει να είσαι γυναίκα σε μια πατριαρχική κοινωνία όπου η ελευθερία της ύπαρξής σου, των επιλογών και της ζωής σου ανήκουν στον άντρα.
Υπάρχει και μια έντονα ταξική αλλά και ανθρώπινη διάσταση στη σχέση της Άλκηστις με το υπηρετικό προσωπικό.
Η Άλκηστη, όπως και κάθε γυναίκα, ήταν στην ίδια μοίρα με τους υπηρέτες. Για τον άντρα της ήταν σαν μια ξένη και αντιμετωπιζόταν ως δούλα. Γι' αυτό και στους υπηρέτες άνοιγε την ψυχή της, με αυτούς ζούσε κλεισμένη μέσα στο σπίτι και ένιωθε οικογένειά της. Την είχαν σαν μητέρα τους και αυτή τους αποχαιρέτησε όπως τα παιδιά της. Ήταν ο μοναδικός ρόλος που αναγνώριζαν για την γυναίκα μέσα στην κοινωνία. Αυτή η ταξική και φυλετική σύνδεση, είναι ένα πολύ σημαντικό σχόλιο του Ευρυπίδη για την κοινωνία της εποχής του, που αγγίζει σε διάφορες εκφάνσεις και τη δική μας εποχή...μετά από τόσους αιώνες.
Στο έργο υπάρχει και ένας δεύτερος Υπηρέτης, που υποδύεται ο Αινείας Τσαμάτης. Πότε εμφανίζεται στο έργο;
Εμφανίζεται στο δεύτερο μέρος, όταν ο Ηρακλής, φίλος του Άδμητου, φιλοξενείται στο παλάτι και γλεντάει, την ίδια ώρα που όλο το σπίτι πενθεί κρυφά. Και αυτός ο υπηρέτης περιγράφει τα "έσω" που δεν βλέπουμε και αποκαλύπτει στον Ηρακλή την αλήθεια που απέκρυψε ο Άδμητος. Οι υπηρέτες μας επαναφέρουν διαρκώς στην πραγματική τραγωδία που συνδέεται με την Άλκηστη όσο ο Χορός, τα υπόλοιπα πρόσωπα του έργου και ο θεατής παρακολοθούν την πορεία του Άδμητου που αδυνατεί να την διαχειριστεί και να την αντιμετωπίσει.
Ένα άλλο κομβικό πρόσωπο στο έργο είναι ο Ηρακλής, ο οποίος λειτουργεί σχεδόν σαν από μηχανής θεός μπροστά σε μια τεράστια αδικία. Τελικά, τι είναι αυτό που τον οδηγεί να παρέμβει;
Ο Ηρακλής εμφανίζεται ως ο ιδανικός φίλος. Τα ζητήματα του "φίλου" (από το φιλώ / αγαπώ) και του "ξένου", καθώς και ο θεσμός της φιλοξενίας, ήταν κεντρικά για την κοινωνία της εποχής. Ο Άδμητος του απέκρυψε τον θάνατο της Άλκηστις προκειμένου να δεχτεί τη φιλοξενία του. Μοιάζει να γαντζώνεται ψυχικά από την παρουσία του Ηρακλή για να αντέξει την απώλεια που αρχίζει να τον στοιχειώνει και τις ενοχές του.
Με ενδιαφέρει περισσότερο το τι θα συμβεί στην "τυχαία" συνάντηση με τους ανθρώπους, παρά στο να κυνηγήσω έναν ρόλο ή μια συνεργασία.
Ο Ηρακλής μπαίνει στο παλάτι φέρνοντας μαζί του τις απλές, γήινες χαρές της ζωής, από τις οποίες κρατιέται ο άνθρωπος, χωρίς να ξέρει την αλήθεια. Κατά κάποιον τρόπο εξαπατάται. Όταν όμως ο Υπηρέτης τού αποκαλύπτει για ποιον πραγματικά πενθεί το σπίτι αποφασίζει να κατέβει στον Κάτω Κόσμο, να παλέψει με τον Θάνατο και να φέρει την Άλκηστη πίσω. Ο Ευριπίδης μέσω του Ηρακλή δεν μιλά για το δίκαιο του νόμου, αλλά για ένα άγραφο δίκαιο, το οποίο συνδέεται με την προσωπική ευθύνη του καθενός απέναντι στη ζωή και στον τρόπο που την ζεις τιμώντας την αξία της.
Όταν η Άλκηστη επιστρέφει, επιστρέφει απόλυτα βουβή. Πώς ερμηνεύεις αυτή τη σιωπή;
Η Άλκηστη επιστρέφει ως ένας άνθρωπος ψυχικά δολοφονημένος. Ζωντανή αλλά άδεια από ζωή. Είναι σαν η σιωπή της να είναι γεμάτη από το νόημα της πράξης που διαπράχθηκε. Θυσιάστηκε για τον άνδρα της, τα παιδιά της, την κοινωνία και τελικά επιστρέφει σε ποιον γάμο, σε ποιον κόσμο; Τίποτα δεν έχει αλλάξει μετά από αυτήν τη θυσία. Σαν να μην έγινε ποτέ για κανέναν. Για την ίδια είναι σαν να έρχεται ξανά αντιμέτωπη με τη στιγμή της "εκτέλεσης" που δεν έχει τέλος και μιας ζωής που δεν έχει νόημα.
Είναι συγκλονιστικό πώς ο Ευριπίδης, απευθυνόμενος σε ένα καθαρά ανδρικό κοινό τότε, εξύμνησε τη γυναίκα τόσο βαθιά.
Ο άνδρας συχνά αποφεύγει να κοιτάξει το πιο ευάλωτο, συναισθηματικό του κομμάτι και προτάσσει τη δύναμη και τη λογική του. Αντίθετα, η γυναίκα είναι πιο συνδεδεμένη με το συναίσθημα της και ίσως γι αυτό μέσα από τις γυναίκες και ο Ευριπίδης να θέλησε να μιλήσει γι' αυτήν την κρυμμένη, καταπιεσμένη πλευρά του αντρικού εαυτού. Συχνά χρησιμοποιεί το θηλυκό για να φανταστεί ένα πληρέστερο μοντέλο του αρσενικού και μέσα από αυτή τη ματιά ,να απευθυνθεί στον άντρα και την κοινωνία. Πράγματι σαν ποιητής εξυμνεί τη γυναίκα και τη φέρνει στο φως μ' έναν αδιανόητα σύγχρονο τρόπο.
Διαβάστε Επίσης
Εσύ προσωπικά, θα έκανες μια τέτοια μεγάλη θυσία;
Δεν έχει χρειαστεί να κάνω μια τόσο μεγάλη θυσία μέχρι σήμερα, αλλά σε μικρότερη κλίμακα, στην καθημερινότητα, όλοι αφήνουμε κάτι πίσω μας για κάτι που θεωρούμε πιο σημαντικό. Υπό αυτήν την έννοια ναι κάνω όλο και περισσότερο, όλο και πιο συνειδητά με τον τρόπο που προσπαθώ να στέκομαι στα πράγματα και στους ανθρώπους γύρω μου και να υπάρχω την κάθε μέρα.
Μια επανάσταση αναζητάς μέσα από την τέχνη; Παρατηρώ ότι τόσο στο θέατρο όσο και στο σινεμά επιλέγεις (ή σε επιλέγουν) για έργα με έντονο κοινωνικό αποτύπωμα και δύσκολα μονοπάτια.
Ναι, πιστεύω ότι η τέχνη μπορεί να είναι αληθινά επαναστατική και για μένα είναι σίγουρα με τον τρόπο που βιώνω αυτή τη σχέση, ως ηθοποιός. Όσο για τις επιλογές μου, προσπαθώ να αφήνομαι και να εμπιστεύομαι τη ροή των πραγμάτων. Με ενδιαφέρει περισσότερο το τι θα συμβεί στην "τυχαία" συνάντηση με τους ανθρώπους, παρά στο να κυνηγήσω έναν ρόλο ή μια συνεργασία. Δε θέλω να προκαθαρίσω αυτές τις συναντήσεις αλλά με ενδιαφέρει πώς θα συμβάλλω στο να μας οδηγήσουν σ έναν κοινό τόπο, ακόμα και μέσα από δύσκολα μονοπάτια.
Όπως έγινε και με την ταινία "Animal" της Σοφίας Εξάρχου, για την οποία κέρδισες το βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο.
Το "Animal" ήταν μια πολύ δυνατή, μοναδική εμπειρία για μένα. Αλλά κάπως αντιλαμβλανομαι τα πράγματα και σαν μια συνέχεια. Δεν διαγράφω το παρελθόν για να πάω στο επόμενο, κουβαλάω τις εμπειρίες μου. Η καθεμιά εμπεριέχει την προηγούμενη και κυοφορεί την επόμενη, ακόμα και ερήμην μου.
Την ώρα που συμβαίνουν όλα αυτά πάνω στη σκηνή και ο ηθοποιός μετατοπίζεται, το ίδιο συμβαίνει και σε εμάς τους θεατές που παρακολουθούμε την ιστορία. Κάτι μετακινείται μέσα μας.
Γι' αυτό πηγαίνουμε και ξαναπηγαίνουμε στο θέατρο ή βλέπουμε ταινίες. Όταν βρίσκομαι στη θέση του θεατή, βιώνω κι εγώ μια άλλη μετατόπιση. Αυτή η συνάντηση μπορεί καμιά φορά να είναι σκληρή, αλλά μας φέρνει σε επαφή με τον αληθινό χρόνο. Μας επαναφέρει σε ένα κέντρο, τη στιγμή που ο σύγχρονος κόσμος κάνει τα πάντα για να μας αποκεντρώσει από αυτό που πραγματικά είμαστε.
Αν γυρνούσες τον χρόνο δέκα χρόνια πίσω, θα άλλαζες κάτι στη διαδρομή ή στις επιλογές σου;
Οχι, δεν θα άλλαζα τίποτα. Ό,τι συνέβη κι έχω ζήσει, καλώς συνέβη και είμαι ευγνώμων. Ακόμη και οι συναντήσεις όπου δεν υπήρξε καλλιτεχνική συγγένεια, αποδείχτηκαν πολύτιμες στο προχώρημά μου. Με βοήθησαν να καταλάβω πώς να εκτιμώ τα πράγματα, από πού να κρατιέμαι και πώς να συνεχίζω, ακόμη και σε ένα περιβάλλον που μου είναι ανοίκειο. Μεγαλώνοντας και ωριμάζοντας ως καλλιτέχνης, καταλαβαίνεις πιο καθαρά που θέλεις να βρίσκεσαι, πού νιώθεις αληθινά χρήσιμος. Το να συνειδητοποιείς τι δεν σου ταιριάζει είναι πολύ απελευθερωτικό και σε οδηγεί όλο και πιο κοντά στο μονοπάτι που θες να περπατήσεις και στην επιθυμία σου. Και στη δουλεία και στη ζωή.
Μου φαίνεσαι, πάντως, πολύ συναισθηματική. Απογοητεύεσαι εύκολα;
Απογοητεύομαι, με επηρεάζουν πολύ τα πράγματα. Αλλά παλεύω —όχι μόνη μου, αλλά μαζί με τους ανθρώπους που νιώθω κοντά μου,εκτιμώ και με εμπνέουν— να μετατρέψω ακόμα και την απογοήτευση σε κάτι χρήσιμο. Η δουλειά μού προσφέρει αυτό το βήμα. Δίνω τεράστια σημασία στο "μαζί", γιατί το μοίρασμα πολλαπλασιάζει τη δύναμη και αλλάζει την εμπειρία. Υπάρχει πάντα ένα κομμάτι μοναχικότητας στη δημιουργία, αλλά το υπόλοιπο ταξίδι είναι υπέροχο όταν γίνεται συλλογικά.
Έχεις νιώσει το αίσθημα της προδοσίας; Πώς αντιδράς;
Ναι, μου έχει συμβεί, όπως σε όλους μας. Όταν κάτι μέσα μου τραυματίζεται, η πρώτη μου ανάγκη για να το θεραπεύσω είναι να κλειστώ στον εαυτό μου, να κατανοήσω τι συνέβη, να φροντίσω την όποια πληγή μου άφησε και σιγά σιγά να βγω απ' αυτό, λίγο πιο προστατευμένη και δυνατή. Αυτό θέλει χρόνο και τον δίνω χωρίς να θέλω να προσπεράσω αυτό που βίωσα. Δεν θέλω να επιτρέψω στον φόβο να με εμποδίσει να εμπιστευτώ ξανά τον άλλον. Πλέον, μεγαλώνοντας, καταφέρνω να σηκώνομαι πιο γρήγορα και να προχωρώ. Παράλληλα, προσπαθώ να στοχάζομαι και πάνω στη δική μου συμπεριφορά. Επίσης,έχω συμφιλιωθεί με το ό,τι στη ζωή η ρίξη είναι πέραν από μια επώδυνη εμπειρία ένα αναπόφευκτο στάδιο εξέλιξης και ωριμότητας, όταν γίνεται συνειδητά και με το σεβασμό που αξίζει να έχει σαν πράξη.
Όταν βρίσκεσαι σε μια δύσκολη φάση και χρειάζεσαι "αέρα", πού καταφεύγεις;
Καταφεύγω στην ησυχία του σπιτιού μου και στον εαυτό μου, στους δικούς μου ανθρώπους και στον αγαπημένο μου σκύλο. Σήμερα είναι 13 ετών. Λόγω της ηλικίας του, δεν μπορούμε να κάνουμε μεγάλες βόλτες, αλλά μικρούς περιπάτους στη γειτονιά. Αγαπώ πολύ αυτή τη νυχτερινή μας βόλτα, γύρω στα μεσάνυχτα στο τέλος της μέρας. Υπάρχει μια απίστευτη ησυχία. Παρόλο που είμαι κουρασμένη, αυτή η στιγμή με χαλαρώνει τρομερά και είναι για μένα ανάσα ζωής η παρουσία και η συντροφιά του.
Η σχέση με τα ζώα είναι όντως αποκαλυπτική...
Δεν φανταζόμουν ότι μπορεί να υπάρξει μια τόσο δυνατή σχέση με ένα ζωάκι ή ότι θα μπορούσα να αγαπήσω έτσι ένα πλάσμα. Η επικοινωνία γίνεται αποκλειστικά με τις αισθήσεις. Στο θέατρο ασχολούμαστε συνεχώς με τον λόγο, όμως οι λέξεις πολλές φορές γίνονται εμπόδιο. Ο λόγος μπορεί να γίνει "άτιμος"· συχνά κρύβει την αλήθεια αντί να την αποκαλύπτει. Αντίθετα, οι αισθήσεις είναι αδιαπραγμάτευτες, όπως και η σχέση μου μαζί του.
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
