Επικηρυγμένος από το ρωσικό κράτος, αλλά ελεύθερος στην τέχνη του: Ο κορυφαίος Ιβάν Βιριπάγιεφ τιμάται στην Ελλάδα

Επικηρυγμένος από το ρωσικό κράτος, με τα έργα του πλήρως απαγορευμένα στη γενέτειρά του και τον ίδιο πλέον πολιτογραφημένο Πολωνό, ο Ιβάν Βιριπάγιεφ αποτελεί τη ζωντανή απόδειξη ότι η ελευθερία της σκέψης δεν φυλακίζεται. Το τεράστιο, σχεδόν μαγνητικό του ταλέντο τον καθιέρωσε ως έναν από τους στυλοβάτες του ρωσικού "Νέου Δράματος", ενός κινήματος που επαναστάτησε ενάντια στο ασφυκτικό κατεστημένο της εποχής του. Με μια γραφή που αποφεύγει το γραμμικό ψυχολογικό θέατρο και αγκαλιάζει το ντοκουμέντο, την πολυφωνία και τον έντονο φιλοσοφικό στοχασμό, ο Βιριπάεφ καταφέρνει να αποτυπώνει με μοναδική οξύτητα τα μεγάλα υπαρξιακά, κοινωνικά και πολιτικά ερωτήματα του αιώνα μας.

Αυτό το ανήσυχο και βαθιά επιδραστικό πνεύμα έχει βρει στην Ελλάδα ένα από τα πιο φιλόξενα "σπίτια" του. Από το 2007, όταν το ελληνικό κοινό πρωτοσυστήθηκε με το εμβληματικό "Οξυγόνο", μέχρι τις πρόσφατες επιτυχίες όπως οι "Ψευδαισθήσεις", το "Συνέδριο για το Ιράν" και το "Απόρρητο", οι Έλληνες σκηνοθέτες και ηθοποιοί επιστρέφουν διαρκώς στο έργο του, αναγνωρίζοντας τη ρευστότητα και την αλήθεια του.

Αυτή τη βαθιά σχέση έρχεται τώρα να επισφραγίσει με τον πιο επίσημο τρόπο το Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου. Την Παρασκευή 3 Ιουλίου, σε μια συγκινητική τελετή στο ιστορικό Βουλευτικό Ναυπλίου, ο Βιριπάγιεφ αναγορεύεται σε Επίτιμο Διδάκτορα, με τον καθηγητή Γιάννη Λεοντάρη—παλιό γνώριμο και συνεργάτη του συγγραφέα—να εκφωνεί τον έπαινο.

Η παρουσία του στη χώρα μας, όμως, κορυφώνεται το καλοκαίρι του 2026 με μια σπουδαία παγκόσμια αποκλειστικότητα. Τον Αύγουστο, το Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου θα φιλοξενήσει την παγκόσμια πρεμιέρα του νέου του έργου, "I-One", στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου (7 & 8/8). Μέσα από μια σύγχρονη ευρωπαϊκή ματιά, το έργο προσεγγίζει τον μύθο της Μήδειας ως μια τραγωδία του 21ου αιώνα, εξερευνώντας τη σχέση μας με την τεχνολογία και τα όρια της ταυτότητας. Ο λόγος του Βιριπάεφ, τολμηρός και διεισδυτικός, μας υπενθυμίζει με τον πιο ζεστό τρόπο ότι η τέχνη παραμένει το πιο ασφαλές καταφύγιο για να διεκδικούμε την ελευθερία μας.