©Patroklos Skafidas
Έχοντας μεγαλώσει στην Αργολίδα και συγκεκριμένα στο Ναύπλιο, ο Θοδωρής Γκόνης φέρει την εντοπιότητα ως βίωμα, γεγονός που του επιτρέπει να μεταβολίζει τη μνήμη και το συναίσθημα σε υψηλή δραματουργία. Με την πολυσχιδή του ιδιότητα ως ποιητής, στιχουργός, σκηνοθέτης και ηθοποιός, αντιλαμβάνεται σε βάθος τους κραδασμούς του αργολικού τοπίου και μετατρέπει το τοπικό βίωμα σε οικουμενική θεατρική πράξη. Στην παράσταση "Τα πορτοκάλια της Παλαιάς Επιδαύρου", που θα δούμε στο Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου (17 & 18/7), σε δικό του κείμενο-σκηνοθεσία και μουσική Φώτη Σιώτα, η σκηνή μεταβάλλεται σε τελετουργικό χώρο.
Εκεί, ένας ισχυρός θίασος —οι Ιωάννα Παππά, Χριστίνα Μαξούρη, Ρωξάνη Καρφή, Χάρης Χαραλάμπους - Καζέπης, Ναταλία Μπάκα και ο ίδιος ο Γκόνης— διερευνά τις έννοιες της απώλειας και της τοπολατρίας. Στήνουν έναν μυσταγωγικό χορό σε ένα περιβόλι γεμάτο ιστορίες. Μέσα από το τραγούδι και τον λόγο, η μοίρα της χαμένης μοναχοκόρης του παλαιού αγροτικού ιατρού μεταμορφώνει τα πορτοκάλια της περιοχής στα μυθικά, κατακόκκινα χρυσά μήλα των Εσπερίδων.
Ως προάγγελο αυτής της ποιητικής εμπειρίας, ο δημιουργός Θοδωρής Γκόνης μοιράζεται μαζί μας, ως guest editor, τις σκέψεις του για την παράσταση: σημειώνει πως τα πορτοκάλια αυτά δεν είναι απλά φρούτα, αλλά μια "ευχή τυλιγμένη στο πορτοκαλί χρώμα", που μοιράζεται ανάμεσα στον πάνω και τον κάτω κόσμο. Μας θυμίζει τη δυσκολία τού να θυμάσαι "όχι ως εαυτός, αλλά ως άλλος" και στρέφει το βλέμμα στις μητέρες των μεγάλων ποιητών.
Ο Θοδωρής Γκόνης γράφει ως guest editor
"Τα πορτοκάλια της Παλαιάς Επιδαύρου θα είναι για πάντα τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων Είναι αυτά που μας έστελνε κάθε χρόνο στο δημοτικό μας σχολείο η μικρή κόρη του αγροτικού γιατρού της Επιδαύρου που δεν πρόλαβε να μεγαλώσει. Είναι το μανταρίνι που ερωτεύτηκε την Παλαιά Επίδαυρο και έγινε πορτοκάλι, δεν είναι ένα φρούτο, είναι μια ευχή που κρύφτηκε που τυλίχτηκε στο πορτοκαλί το χρώμα που φέρνει τύχη.
Δεν είναι της Θεάς Ήρας δεν της ανήκουν, είναι της μοίρας της μικρής κόρης της Παλιάς Επιδαύρου, αυτή τα κρατάει στα χέρια της, αυτή τα μοιράζει στον πάνω και στον κάτω κόσμο, αυτή τα τραγουδάει μαζί μας, αυτή τα φέρνει στην παράστασή μας. Η παράστασή μας διηγείται ιστορίες απουσίας και τοπολατρίας, λέμε τα τοπωνύμια, τα ονόματα, τα ονόματα γυναικών που δεν άκουσαν ποτέ το όνομά τους, δεν τις φώναξε κανείς και ποτέ με το όνομά τους.
Μιλάει για μικροπράγματα σαν τη νοσταλγία μιας ασημένιας λεύκας στη αυλή των παιδικών μας χρόνων, που με το λεπτό φύλλωμά της μαλακώνει το χρόνο και το φως, μόνο που η μνήμη εκφράζεται εδώ όχι ως εαυτός, αλλά ως άλλος άνθρωπος και αυτή είναι η δυσκολία. Μιλάει για τις μητέρες των μεγάλων μας ποιητών που έχουμε στο σπίτι μας και θέλει να μας υπενθυμίσει πως αυτές, με το γάλα τους, τους υπαγόρευσαν τα μεγάλα ποιήματά τους".
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Τα πορτοκάλια της Παλαιάς Επιδαύρου
Επτά άνθρωποι αφηγούνται μια ιστορία αγάπης για τη μοναχοκόρη ενός παλιού γιατρού της Επιδαύρου, που έβαψε για πάντα με το αίμα της τα πορτοκάλια της Παλαιάς Επιδαύρου – τα κατακόκκινα Σαγκουίνια, μέσα από ένα ποιητικό και μουσικό οδοιπορικό.
