Η νέα επιθεώρηση των Δημήτρη Χαλιώτη και Γεράσιμου Ευαγγελάτου, επιχειρεί να ανανεώσει ένα θεατρικό είδος που παραδοσιακά λειτουργεί ως καθρέφτης της επικαιρότητας και το πετυχαίνει σε ικανοποιητικό βαθμό, μετατρέποντας τη συλλογική δυσφορία σε γέλιο.
Με οδηγό τους The Tiger Lillies, ο Βούλγαρος σκηνοθέτης, Γιάβορ Γκάρντεφ, μεταφέρει την ευριπίδεια τραγωδία σε ένα σύμπαν μουσικής περφόρμανς, απομακρύνοντας το έργο από το τραγικό βάρος.
Η τυπική κωμωδία παρεξηγήσεων του Κάρλο Γκολντόνι ανεβαίνει με κέφι, φίνα κωμικότητα, συγκρατημένη μελαγχολία και με έναν υπέροχο Βασίλη Χαραλαμπόπουλο στην κεντρική ερμηνεία. | Powered by Uber
Δυναμική ανάγνωση της αισχυλικής τραγωδίας από τον Χρήστο Θεοδωρίδη, που διευρύνει το εκτόπισμα της προς ένα σύγχρονο οικουμενικό και αντιπολεμικό μήνυμα - εκπληρώνεται, όμως, σε μία ανισοβαρή παράσταση.
Καθηλωτική η Νένα Μεντή σε μια παράσταση-φόρος τιμής στη σύγχρονη ελληνική ιστορία, που συγκινεί με τον τρόπο που χειρίζεται τη δύναμη της μνήμης. Το κείμενο, παρότι ουσιαστικό, θα μπορούσε να έχει μεγαλύτερη εκφραστική ένταση.
Σουρεαλιστικής υφής κωμωδία για το νόημα και τις απρόσμενες συναντήσεις της ζωής, παρουσιάζεται σε μια ευφρόσυνη παράσταση με ωραία αισθητική και χαρακτηριστικές ερμηνείες.
Το νέο έργο του Άρη Ασπρούλη και της Ιόλης Ανδρεάδη, σε σκηνοθεσία της δεύτερης, αφηγείται τη ζωή και το έργο του Μανώλη Χιώτη, προτείνοντας ουσιαστικά έναν νέο δρόμο για τις μουσικές βιογραφίες.
Με τη σκηνή του Χώρα μεταμορφωμένη σε αίθουσα σύνταξης εφημερίδας και τους ηθοποιούς σε ρόλο δημοσιογράφων, οχτώ πρόσωπα παίζουν παιχνίδια εξουσίας κάτω από παράδοξες συνθήκες. Ένα επίκαιρο σύγχρονο έργο και μια πολύ ενδιαφέρουσα σκηνοθεσία, με τους ηθοποιούς να σε πείθουν με τη φυσικότητά τους και να πυροδοτούν σκέψεις και συναισθήματα.
Με όχημα μια δεξίωση που μετατρέπεται σε πεδίο αποκαλύψεων, ο Άκης Δήμου σχολιάζει με χιούμορ τους μηχανισμούς της εξουσίας και τις μικρές ή μεγάλες ιδιοτέλειες όσων κινούνται γύρω της.
Απολαυστικοί και συγκινητικοί είναι ο Σπύρος Παπαδόπουλος και η Ρένια Λουϊζίδου σε αυτή τη γλυκόπικρη κωμωδία για τις σχέσεις, όπου ο καθένας μπορεί να αναγνωρίσει κομμάτια του εαυτού του.
H απόφαση του Κοραή Δαμάτη να σκηνοθετήσει μια παράσταση (σε δικό του κείμενο μαζί με τη Μαρία Λούκα) με σημείο εκκίνησης τη δίκη της Χρυσής Αυγής είναι γενναία και αξιοσημείωτη, δεν καταλήγει όμως στα επιθυμητά καλλιτεχνικά αποτελέσματα. | Powered by Uber
Η Ρούλα Πατεράκη επιστρέφει στη Λούλα Αναγνωστάκη όχι απλώς για να ερμηνεύσει αλλά για να συνομιλήσει με το έργο -και συνολικά το δραματουργικό σύμπαν- της σπουδαίας συγγραφέα.
Μια μεγάλη στιγμή του Δημήτρη Καταλειφού σε ένα έργο για τη φθορά, την τέχνη και τα όρια ανάμεσα στη σκηνή και τη ζωή, εμπνευσμένο από τη ζωή ενός θρύλου του παλιού Χόλιγουντ.
Μια ιστορία ομοφοβικής βίας τροφοδοτεί μία δραματουργική σύνθεση που συνδυάζει ρεαλισμό, ποιητικά στοιχεία και μυθολογικές αναφορές, αναζητώντας τη δυνατότητα της συγχώρεσης και της λύτρωσης.
Παράσταση-πρόταση που δεν αναπαράγει απλώς την κινηματογραφική επιτυχία, αλλά τη μετατρέπει σε ονειρική, συγκινητική και απολύτως σύγχρονη θεατρική εμπειρία.
Πριν ακόμη ειπωθεί η πρώτη λέξη, η ατμόσφαιρα ραγίζει από την έξοχη σκηνική συνύπαρξη του Γιώργου Μπένου και του Αλέξανδρου Πιεχόβιακ στο "Bacon". Οι δύο ηθοποιοί ενσαρκώνουν συγκλονιστικά δύο έφηβους, μετατρέποντας μια σχολική συνάντηση σε μια ωμή, ηλεκτρισμένη ανατομία της επιθυμίας, εκεί όπου η ανάγκη για αγάπη γίνεται τραύμα.
Η παράσταση που σκηνοθετεί για ενδέκατη σεζόν η Κωνσταντίνα Νικολαΐδη αναδεικνύει τη σύγκρουση μεταξύ ατομικής συνείδησης και συλλογικής βεβαιότητας μέσα σε μια κλειστοφοβική δικαστική αίθουσα.
Η σκηνική μεταφορά της ταινίας του Μάρκο Φερέρι επιχειρεί να αποδώσει το γκροτέσκο σχόλιό της πάνω στον καταναλωτισμό και την ηθική παρακμή του δυτικού πολιτισμού, όμως δεν φτάνει πάντα στην απαιτούμενη υπερβολή και παραδοξότητα του πρωτότυπου υλικού.