Δυναμική ανάγνωση της αισχυλικής τραγωδίας από τον Χρήστο Θεοδωρίδη, που διευρύνει το εκτόπισμα της προς ένα σύγχρονο οικουμενικό και αντιπολεμικό μήνυμα - εκπληρώνεται, όμως, σε μία ανισοβαρή παράσταση.
Με όχημα μια δεξίωση που μετατρέπεται σε πεδίο αποκαλύψεων, ο Άκης Δήμου σχολιάζει με χιούμορ τους μηχανισμούς της εξουσίας και τις μικρές ή μεγάλες ιδιοτέλειες όσων κινούνται γύρω της.
Απολαυστικοί και συγκινητικοί είναι ο Σπύρος Παπαδόπουλος και η Ρένια Λουϊζίδου σε αυτή τη γλυκόπικρη κωμωδία για τις σχέσεις, όπου ο καθένας μπορεί να αναγνωρίσει κομμάτια του εαυτού του.
H απόφαση του Κοραή Δαμάτη να σκηνοθετήσει μια παράσταση (σε δικό του κείμενο μαζί με τη Μαρία Λούκα) με σημείο εκκίνησης τη δίκη της Χρυσής Αυγής είναι γενναία και αξιοσημείωτη, δεν καταλήγει όμως στα επιθυμητά καλλιτεχνικά αποτελέσματα. | Powered by Uber
Η νέα επιθεώρηση των Δημήτρη Χαλιώτη και Γεράσιμου Ευαγγελάτου, επιχειρεί να ανανεώσει ένα θεατρικό είδος που παραδοσιακά λειτουργεί ως καθρέφτης της επικαιρότητας και το πετυχαίνει σε ικανοποιητικό βαθμό, μετατρέποντας τη συλλογική δυσφορία σε γέλιο.
Η Ρούλα Πατεράκη επιστρέφει στη Λούλα Αναγνωστάκη όχι απλώς για να ερμηνεύσει αλλά για να συνομιλήσει με το έργο -και συνολικά το δραματουργικό σύμπαν- της σπουδαίας συγγραφέα.
Μια μεγάλη στιγμή του Δημήτρη Καταλειφού σε ένα έργο για τη φθορά, την τέχνη και τα όρια ανάμεσα στη σκηνή και τη ζωή, εμπνευσμένο από τη ζωή ενός θρύλου του παλιού Χόλιγουντ.
Μια ιστορία ομοφοβικής βίας τροφοδοτεί μία δραματουργική σύνθεση που συνδυάζει ρεαλισμό, ποιητικά στοιχεία και μυθολογικές αναφορές, αναζητώντας τη δυνατότητα της συγχώρεσης και της λύτρωσης.
Παράσταση-πρόταση που δεν αναπαράγει απλώς την κινηματογραφική επιτυχία, αλλά τη μετατρέπει σε ονειρική, συγκινητική και απολύτως σύγχρονη θεατρική εμπειρία.
Πριν ακόμη ειπωθεί η πρώτη λέξη, η ατμόσφαιρα ραγίζει από την έξοχη σκηνική συνύπαρξη του Γιώργου Μπένου και του Αλέξανδρου Πιεχόβιακ στο "Bacon". Οι δύο ηθοποιοί ενσαρκώνουν συγκλονιστικά δύο έφηβους, μετατρέποντας μια σχολική συνάντηση σε μια ωμή, ηλεκτρισμένη ανατομία της επιθυμίας, εκεί όπου η ανάγκη για αγάπη γίνεται τραύμα.
Η παράσταση που σκηνοθετεί για ενδέκατη σεζόν η Κωνσταντίνα Νικολαΐδη αναδεικνύει τη σύγκρουση μεταξύ ατομικής συνείδησης και συλλογικής βεβαιότητας μέσα σε μια κλειστοφοβική δικαστική αίθουσα.
Η σκηνική μεταφορά της ταινίας του Μάρκο Φερέρι επιχειρεί να αποδώσει το γκροτέσκο σχόλιό της πάνω στον καταναλωτισμό και την ηθική παρακμή του δυτικού πολιτισμού, όμως δεν φτάνει πάντα στην απαιτούμενη υπερβολή και παραδοξότητα του πρωτότυπου υλικού.
Η πρόταση των Μπισμπίκη-Κιτσοπούλου ξεκινά από τον ΄Εντουαρντ Μποντ για να καταλήξει σε ένα σκηνικό πεδίο όπου το δράμα και η παρωδία συνυπάρχουν εκρηκτικά, υπερβαίνοντας τα όρια της ρεαλιστικής αναπαράστασης.
Σε μια ζωντανή ραδιοφωνική εκπομπή επί σκηνής, η αναμονή ενός κομήτη φέρνει στην επιφάνεια φόβους, μνήμες και εξομολογήσεις, μετατρέποντας τη συλλογική αγωνία σε βαθιά ανθρώπινη εμπειρία.
Ενδιαφέρουσα και σκηνικά λειτουργική διασκευή της "Ήμερης" του Ντοστογιέφσκι, που δίνει φωνή στη σιωπηλή ηρωίδα και το βήμα σε μια παράσταση με σύγχρονο παλμό. | Powered by Uber
Πάνω στο κλασικό όσο και μοντέρνο δράμα του Ίψεν, "Το κουκλόσπιτο", η Μαρία Πανουργιά καταθέτει τη δική της αξιοσημείωτη αλλά και άνιση σκηνική πρόταση.
Ο Τάσος Πυργιέρης δίνει φρέσκια πνοή σε ένα άγνωστο έργο του 1707, αναδεικνύοντας την κωμικότητα και τις κοινωνικές αιχμές του, όχι όμως χωρίς άνισες σκηνοθετικές ισορροπίες.
Ένα ιδιαίτερο σκηνικό εγχείρημα από την Όλγα Ποζέλη, εμπνευσμένο από το ομώνυμο βιβλίο του Αχιλλέα ΙΙΙ, που μετατρέπει τη γλωσσική αποδόμηση σε ζωντανή θεατρική εμπειρία και αρθρώνει ένα απρόσμενα υπαρξιακό σχόλιο.
Ο Γιάννης Σκουρλέτης διασκευάζει το διήγημα του Επαμεινώνδα Χ. Γονατά, "Ο φιλόξενος καρδινάλιος" σε μια ατμοσφαιρική και καλοπαιγμένη παράσταση, που ωστόσο δεν διατηρεί σε όλη τη διάρκειά της την αναγκαία σκηνική ένταση.