Μουσικοθεατρικές παραστάσεις
Το διήγημα του Φραντς Κάφκα "Γιοζεφίνε η αοιδός ή Ο λαός των ποντικιών" μετατρέπεται σε παράσταση μουσικού θεάτρου, σε σύνθεση του Χαράλαμπου Γωγιού και σκηνοθεσία του Σάββα Στρούμπου. Στην αλληγορική αυτή ιστορία, που μας μεταφέρει στον κόσμο των ποντικιών, η παιδικότητα και η μουσικότητα έχουν ξεχαστεί, η Ιστορία έχει σταματήσει να γράφεται και μόνη έγνοια των ποντικιών είναι ο αγώνας για την επιβίωση (Εναλλακτική Σκηνή της ΕΛΣ, ως 4/4).
Το δημοφιλές δραματικό ειδύλλιο του Δημήτριου Κορομηλά "Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας" ανεβαίνει σε μια σύγχρονη, μουσικοθεατρική εκδοχή, σε σύνθεση του Θοδωρή Οικονόμου και ανανεωμένο δεκαπεντασύλλαβο κείμενο και σκηνοθεσία του Γιάννη Καλαβριανού. Ένας πολυμελής θίασος, με τη συμμετοχή της Ελένης Ουζουνίδου, της Τάνιας Τσανακλίδου, του Λάζαρου Γεωργακόπουλου κ.ά. ζωντανεύει μια ιστορία γεμάτη συγκρούσεις και κοινωνικά εμπόδια (Ακροπόλ, ως 5/4). Η "Αλεξάνδρεια" μάς ταξιδεύει σε μια ατμοσφαιρική πόλη-σταυροδρόμι πολιτισμών, όπου ο έρωτας, η μνήμη και η Ιστορία μπλέκονται αξεδιάλυτα. Το κείμενο είναι της Ζέτης Φίτσιου, η σκηνοθεσία είναι του Φωκά Ευαγγελινού, η μουσική της Ευανθίας Ρεμπούτσικα και οι στίχοι του ΄Άρη Δαβαράκη. Πρωταγωνιστεί εικοσιπενταμελής θίασος, με επικεφαλής την ΄Άννα Μάσχα (Παλλάς, ως 5/4).
Το εμβληματικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, "Το μεγάλο μας τσίρκο" ανεβαίνει σε μία θεαματική παραγωγή, σε σκηνοθεσία του Πέτρου Ζούλια. Με τη μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου να ερμηνεύεται ζωντανά, ένας πολυμελής θίασος, με επικεφαλής την Ελεωνόρα Ζουγανέλη και τον Δημήτρη Γκοτσόπουλο, δίνει νέα πνοή σε ένα έργο-σταθμό που συνομιλεί διαχρονικά με το παρελθόν και το παρόν (Ελληνικός Κόσμος, ως 5/4). Η παράσταση "Νίκος Ξυλούρης – Ο αρχάγγελος της Κρήτης" ζωντανεύει τη διαδρομή του ΄Έλληνα τραγουδιστή, από τα παιδικά του χρόνια στα Ανώγεια της Κρήτης μέχρι τη θριαμβευτική του παρουσία στην Αθήνα της δεκαετίας του ’70. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Νικορέστης Χανιωτάκης, με τον Αιμιλιανό Σταματάκη στον ομώνυμο ρόλο και την ΄Άλκηστη Πρωτοψάλτη να αναλαμβάνει την αφήγηση και το τραγούδι (Θέατρο ΄Ήβη, ως 5/4).
Η κλασική κωμωδία του Κάρλο Γκολντόνι, "Locandiera" παρουσιάζεται σε μια σύγχρονη, μουσικοθεατρική εκδοχή με την πρωτότυπη μουσική σύνθεση του Δημήτρη Παπαδημητρίου και τη σκηνοθετική υπογραφή του Γιάννη Κακλέα. Η παράσταση ζωντανεύει ένα απολαυστικό παιχνίδι έρωτα και εξουσίας, με τη Βερόνικα Δαβάκη και τον Ιβάν Σβιτάιλο να ηγούνται ενός δυναμικού θιάσου (Τέχνης, ως 5/4). Το μιούζικαλ τσέπης "Evelyn Evelyn", σε διασκευή της Τζούλι Τσόλκα και σκηνοθεσία της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη, ζωντανεύει την ιστορία των σιαμαίων αδερφών Evelyn. Μέσα από τη σκοτεινή αισθητική ενός ιδιότυπου καμπαρέ, αναδεικνύονται θέματα ταυτότητας, αποδοχής και αδελφικής αγάπης, φωτίζοντας με ευαισθησία το τίμημα της διαφορετικότητας (Θέατρο 104, ως 5/4).
Ελληνικές κωμωδίες
Στην "Κόμισσα της φάμπρικας" των Πρετεντέρη-Γιαλαμά, που αναβιώνει σε σκηνοθεσία του Σταμάτη Φασουλή, με κεντρικές ερμηνείες της Δήμητρας Ματσούκα και του Γιώργου Πυρπασόπουλου, συναντιούνται μια δυναμική και γοητευτική μεγαλοαστή, ένας αστυνομικός, ένας μικροδιαρρήκτης, ένας "σεσημασμένος" κομμουνιστής και μια μαχητική συνδικαλίστρια, σε ένα χαρακτηριστικό μωσαϊκό της προδικτατορικής Ελλάδας (Embassy Theatre, ως 5/4). Το έργο των Μιχ. Ρέππα-Θ. Παπαθανασίου, "Μπαμπάδες με ρούμι" φέρνει αντιμέτωπους συγγενείς και "οικείους" σε ένα απολαυστικό παιχνίδι συμφερόντων γύρω από την κληρονομιά ενός μεγάλου χρηματικού ποσού. Με καυστική ματιά, η παράσταση στην οποία πρωταγωνιστεί ένας θίασος έξοχων κωμικών ηθοποιών (Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Βίκυ Σταυροπούλου κ.ά.) αποτυπώνει με χιούμορ τις ανθρώπινες αδυναμίες και τις μικρότητες της καθημερινότητας (Αλίκη, ως 5/4).
Η κωμωδία του Γιώργου Καπουτζίδη, "Η Καρυάτιδα!" ρίχνει μια σατιρική ματιά στην ελληνική πραγματικότητα. Με αφορμή την πολυαναμενόμενη επιστροφή της χαμένης Καρυάτιδας από το Βρετανικό Μουσείο, η ιστορία εξελίσσεται γύρω από μια συνέντευξη Τύπου, όπου τίποτα δεν πηγαίνει όπως έχει σχεδιαστεί. Σε σκηνοθεσία της Κατερίνα Μαυρογεώργη, με πρωταγωνίστρια την Αγορίτσα Οικονόμου στο ρόλο της Υπουργού Πολιτισμού, η παράσταση σχολιάζει την κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα και την ικανότητα του τόπου να μετατρέπει ακόμη και τα πιο "εθνικά" γεγονότα σε κωμικοτραγικές καταστάσεις (Κάππα, ως 5/4).
Στο "Κέικ" του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη μια απλή διαφωνία για τα σκουπίδια μετατρέπεται σε μικρό κοινωνικό "δικαστήριο". Η γλυκόπικρη κωμωδία εκτυλίσσεται μέσα σε μια πολυκατοικία, της οποίας οι ένοικοι μπλέκονται σε παρεξηγήσεις, κατηγορίες και αποκαλύψεις και η παράσταση που σκηνοθετεί ο Θανάσης Ζερίτης δείχνει πώς μέσα από το χάος μπορεί να προκύψει κατανόηση και επανασύνδεση (Εμπορικόν, ως 5/4). Το εμβληματικό έργο του Κώστα Μουρσελά "Εκείνος κι εκείνος" ακολουθεί δύο άστεγους άνδρες και "φιλόσοφους της ζωής", τον Σόλωνα και τον Λουκά, που επιλέγουν έναν τρόπο ζωής έξω από κανόνες και συμβάσεις. Σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Ρήγα και με τις κεντρικές ερμηνείες του Γιώργου Κωνσταντίνου και του Λεωνίδα Κακούρη, η παράσταση κινείται σε μια τρυφερή χαρμολύπη (Αργώ, ως 5/4).
Στην κωμωδία του Τόλη Παπαδημητρίου, "Οικογένεια Τσεκμέ", η οικογένεια Τσεκμέ και η τρελή παρέα της μπλέκουν σε απίθανα επεισόδια γύρω από έναν Ισπανό τουρίστα που βιώνει από κοντά την ελληνική φιλοξενία. Παρεξηγήσεις, απρόβλεπτα γεγονότα και κωμικές υπερβολές, σε μια παράσταση με γρήγορο ρυθμό και έντονο σατιρικό στοιχείο (Πόλη Θέατρο, ως 3/4).
Ιστορία, βίωμα & συναντήσεις ζωής
Ο Ακύλλας Καραζήσης και ο Νίκος Χατζόπουλος ανεβάζουν στη σκηνή το αυτοβιογραφικό έργο της Ανί Ερνό, "Τα χρόνια". Η προσωπική διαδρομή της συγγραφέα μετατρέπεται σε ένα ευρύτερο χρονικό της μεταπολεμικής Ευρώπης, όπου η ατομική ζωή συνδέεται άρρηκτα με τις κοινωνικές και ιστορικές αλλαγές. Οι Αγγελική Στελλάτου, Δέσποινα Κούρτη, Δήμητρα Βλαγκοπούλου, Κατερίνα Παπανδρέου και ο Διαμαντής Αδαμαντίδης ενσαρκώνουν διαφορετικές φάσεις της ίδιας ζωής μέσα από μια μη γραμμική, θραυσματική αφήγηση μνήμης (Θησείον, ως 5/4).
Η παράσταση "΄Άσπρο Μαύρο", βασισμένη στο έργο του Κόρμακ Μακκάρθι, παρουσιάζει μια έντονη υπαρξιακή αναμέτρηση ανάμεσα σε δύο αντίθετες κοσμοθεωρίες: πίστη και απόγνωση, φως και σκοτάδι. Σε σκηνοθεσία του Αντώνη Καφετζόπουλου, ο οποίος συμπρωταγωνιστεί με τον Ζερόμ Καλούτα, το έργο εξελίσσεται ως μια αδυσώπητη σύγκρουση δύο αντρών που προσπαθούν να απαντήσουν στο ερώτημα τι κρατά έναν άνθρωπο στη ζωή (Επί Κολωνώ, ως 5/4). Η Τατιάνα Λύγαρη ανεβάζει το έργο της Ναόμι Γουάλας, "Πυρεξία - Τρία οράματα για τη Μέση Ανατολή", που εστιάζει σε παναθρώπινα ζητήματα όπως η αγάπη, η ειρήνη, η απώλεια και η ανάγκη για κατανόηση και συμπόνια, μέσα από συναντήσεις ανθρώπων διαφορετικών πλευρών της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή (Τρένο στο Ρουφ, ως 5/4).
Η χειροποίητη και διαρκώς εξελισσόμενη παράσταση-γιορτή του Γιάννη Καλαβριανού, "Γιοι και κόρες" βασίζεται σε αληθινές μαρτυρίες ζωής και υφαίνει ένα πολυπρισματικό ψηφιδωτό ανθρώπινης εμπειρίας, μνήμης και Ιστορίας. Ιστορίες πολέμου και μετανάστευσης, ερώτων και χωρισμών συνδέονται και διαμορφώνουν ένα πολυπρισματικό ψηφιδωτό ανθρώπινης εμπειρίας, το οποίο αναδεικνύει τον καθημερινό άνθρωπο ως φορέα και πρωταγωνιστή της μεγάλης Ιστορίας (Αμφι-Θέατρο, ως 5/4).
Το πρώτο θεατρικό έργο που έγραψε ο Τάσος Ιορδανίδης, "Θέλω να σου κρατάω το χέρι" αντλεί τον τίτλο του από το Νο 1 hit του 1964 στη Μεγ. Βρετανία. Πρόκειται για ένα συγκινητικό, τρυφερό, άμεσο, ειλικρινές και βιωματικό έργο που επαναδιατυπώνει τους όρους της ρομαντικής κομεντί. ΄Ήρωες του ένα ζευγάρι παράνομων εραστών και τόπος δράσης ένα ξενοδοχείο ημιδιαμονής. Σκηνοθετεί η Θάλεια Ματίκα, η οποία και μοιράζεται τη σκηνή με τον Τάσο Ιορδανίδη (΄Άλφα, ως 5/4).
Στο έργο του Ιρλανδού Ντέιβιντ ΄Άιρλαντ, "Το 5ο βήμα" παρακολουθούμε τις συναντήσεις ενός αλκοολικού νεαρού άνδρα με τον καθοδηγητή του. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για ένα έργο για την ανδρική ταυτότητα, για τους ρόλους που καλούνται να ενσαρκώσουν οι άνδρες, για τις οικογενειακές σχέσεις και τα πατρικά πρότυπα. Το σκηνοθετεί ο Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος, σε μία παράσταση υπέροχων ερμηνειών από τον Θάνο Τοκάκη και τον Παντελή Δεντάκη (Μικρό Χορν, ως 5/4). Το "Κάθε Τρίτη με το Μόρι" των Τζέφρι Χάτσερ και Μιτς ΄Άλμπομ μιλάει για τη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα σε έναν καθηγητή κοινωνιολογίας και τον πρώην μαθητή του που επιστρέφει κοντά του στο τέλος της ζωής του. Στη συγκινητική παράσταση που σκηνοθετεί ο Γρηγόρης Βαλτινός, ο οποίος συμπρωταγωνιστεί με τον Γιάννη Σαρακατσάνη, οι δύο άντρες μοιράζονται μαθήματα ζωής, υπενθυμίζοντας τι έχει πραγματικά σημασία (Ιλίσια, ως 5/4).
Στο "Σε βλέπω" της Μέγκαν Κένεντι, τρεις άνθρωποι συναντιούνται καθημερινά, δημιουργώντας ένα πλέγμα επιθυμιών, παρεξηγήσεων και κρυφών συναισθημάτων. Η παράσταση που σκηνοθετεί η Βίκυ Βολιώτη, με τις ερμηνείες της ίδιας, της Πέγκυς Τρικαλιώτη και του Θοδωρή Αθερίδη, μιλά για την ανάγκη της σύνδεσης, την απώλεια της ουσιαστικής επικοινωνίας και το πόσο βαθιά μπορεί να μας επηρεάσει μια απλή καθημερινή επαφή (Μικρό Παλλάς, ως 5/4).
Ελληνική και ξένη λογοτεχνία
Ο Στάθης Λιβαθινός, σε διασκευή του Στρατή Πασχάλη, σκηνοθετεί το εμβληματικό μυθιστόρημα "Το τρίτο στεφάνι" του Κώστα Ταχτσή. Η ιστορία της Νίνας και της Εκάβης και μέσω αυτών η ιστορία της Ελλάδας από τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Μεσοπόλεμο έως τα Δεκεμβριανά, ζωντανεύει από την ερμηνευτική ομάδα του Λιβαθινού (Μαρία Σαββίδου, ΄Άρης Τρουπάκης, Νίκος Καρδώνης κ.ά.), σε μια παράσταση ιδιαίτερης αισθητικής ταυτότητας και μουσικού ύφους (Σύγχρονο, ως 5/4).
Ο Θανάσης Ζερίτης σκηνοθετεί το βιβλίο του Γιάννη Μακριδάκη, "΄Ήλιος με δόντια", που διαδραματίζεται στη Χίο των αρχών του 20ού αιώνα και ακολουθεί την ιστορία ενός άνδρα που βιώνει κατακραυγή και απομόνωση λόγω της σεξουαλικής του ταυτότητας. Η παράσταση αναδεικνύει την ευαισθησία της γραφής του Μακριδάκη, μέσα από το μοίρασμα του ρόλου σε δύο εξαιρετικούς ηθοποιούς: Γιάννη Λεάκο και Παναγιώτη Εξαρχέα ("Μπέλλος", ως 5/4). Το κωμικό και διδακτικό διήγημα του Στρατή Μυριβήλη, "Οι κάλπηδες" σκηνοθετεί ο Κώστας Παπακωνσταντίνου, γνωρίζοντάς μας την ιστορία δυο κατεργαραίων, που ζούσαν στη Λέσβο κατά την τουρκοκρατία. Ενέργεια, χιούμορ και δυναμικές ερμηνείες χαρακτηρίζουν την παράσταση που ζωντανεύει με απολαυστικό τρόπο μια ιστορία λαϊκής θυμοσοφίας (Olvio, ως 5/4).
Η ΄Όλια Λαζαρίδου ερμηνεύει, σε σκηνοθεσία της Δανάης Ρούσσου, τη θεατρική διασκευή της νουβέλας του Τολστόι "Ο θάνατος του Ιβάν Ιλίτς", σε μια παράσταση-εμπειρία. Σε μια προπολεμική πολυκατοικία, μια υπηρέτρια μαζεύει τα αντικείμενα ενός ανθρώπου που δεν ζει πια και αφηγείται την ιστορία του, μιας απλής και οικείας ζωής με προδιαγεγραμμένη πορεία. Μέσα από αυτό το πλαίσιο τίθεται το ερώτημα του πώς βιώνουμε σήμερα τη φθορά, με τον κοινό φόβο του θανάτου να μετατρέπεται σε ανοιχτό πεδίο συζήτησης και μοιράσματος (Οικία Ιλίτς, ως 5/4). Στις "Νεκρές ψυχές", ο Νικολάι Γκόγκολ σκιαγραφεί την προεπαναστατική Ρωσία του 19ου αιώνα, μέσω μιας αλλόκοτης, σουρεαλιστικής αλληγορίας. Η Σοφία Καραγιάννη το ανεβάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα, σε μια παράσταση χαρακτηριστική του ύφους της, με έμφαση στη θεατρικότητα, το ομαδικό πνεύμα, το λεπτό χιούμορ και το κοινωνικό σχόλιο (Θησείον, ως 5/4).
Η Κάτια Γέρου ζωντανεύει το βιβλίο του Ερμάν Λιβέρα Λετελιέ, "Η αφηγήτρια των ταινιών", σε σκηνοθεσία της Μάγιας Πολιτάκη, παρουσιάζοντας την ιστορία ενός κοριτσιού με το σπάνιο χάρισμα να αφηγείται και να "ζωντανεύει" τις ταινίες. Στη Χιλή της δεκαετίας του ’60, σε μια πόλη ορυχείων όπου οι κάτοικοι δεν έχουν τη δυνατότητα να πάνε σινεμά, η μικρή αφηγήτρια γίνεται φορέας ονείρου και απόδρασης, την ώρα που η χώρα αλλάζει ριζικά και αμετάκλητα, σε έναν ύμνο για την αιώνια δύναμη της αφήγησης (Calderone, ως 5/4). Ο Γιώργος Παπαγεωργίου καταπιάνεται με το δυστοπικό και διαχρονικά επίκαιρο έργο "1984" του Τζορτζ ΄Όργουελ, ένα θεμελιώδες κείμενο πολιτικής σκέψης που φωτίζει τους μηχανισμούς ελέγχου και χειραγώγησης της σύγχρονης κοινωνίας. Με τη μουσική σύνθεση του Αλέξανδρου-Δράκου Κτιστάκη, η παράσταση μετατρέπεται σε ένα επιβλητικό θέαμα που πραγματεύεται τη ριζική αποδόμηση της έννοιας της ελευθερίας, με τον Γιώργο Παπαγεωργίου να πραγματοποιεί μία συναρπαστική ερμηνεία (Δίπυλον, ως 5/4).
Ο Ακύλλας Καραζήσης και ο Νίκος Χατζόπουλος σκηνοθετούν ξανά (δεκατρία χρόνια μετά την πρώτη, θριαμβευτική παράσταση) τη θεατρική διασκευή του εμβληματικού μυθιστορήματος του ΄Ίρβιν Γιάλομ, "΄Όταν έκλαψε ο Νίτσε", που ενώνει σε μια φανταστική συνάντηση τρεις μυθικές προσωπικότητες. Επί σκηνής, στους ρόλους του Νίτσε, του γιατρού Μπρόειρ και του νεαρού Φρόιντ, οι Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης, Γιάννης Κότσιφας και Μάνος Βαβαδάκης (Πορεία at Victoria, ως 5/4). Ο Δημήτρης Πλειώνης σκηνοθετεί το "Να σου πω μια ιστορία", βασισμένος στο best seller του Χόρχε Μπουκάι, σε μια παράσταση όπου ο θεατής δεν παρακολουθεί απλώς αλλά γίνεται μέρος μιας απρόσμενης "συνεδρίας". Με άφθονο χιούμορ, συγκίνηση και τρυφερότητα, το έργο μετατρέπεται σε ένα οδοιπορικό αυτογνωσίας (Studio Μαυρομιχάλη, ως 5/4). Ο Μάριος Ιορδάνου και η Σοφία Καζαντζιάν υπογράφουν την "Κατσαρίδα Κ.", έναν μονόλογο που συμπυκνώνει τα σπουδαιότερα κείμενα του Φραντς Κάφκα, και μοιράζονται τη σκηνοθεσία και την ερμηνεία, αντίστοιχα (Αργώ, ως 5/4).
Συναρπαστικοί μονόλογοι
Η παράσταση-φαινόμενο και προσωπικό στοίχημα της Ελένης Ράντου, "Το πάρτυ της ζωής μου" σε δικό της κείμενο και ερμηνεία και σκηνοθεσία του Ανέστη Αζά, συνδέει το προσωπικό με το συλλογικό, προσφέρει πλήθος συναισθημάτων -από τη συγκίνηση έως το πηγαίο γέλιο- και προσεγγίζει με ειλικρίνεια και απλότητα δύσκολα θέματα όπως η κατάθλιψη, η μητρότητα, η σχέση με τη μητέρα. Ως αποτέλεσμα: μια παράσταση που παρακολουθείται απνευστί (Διάνα, ως 5/4). Με τη συγγραφική και σκηνοθετική υπογραφή του Πέτρου Ζούλια, η Νένα Μεντή μάς ταξιδεύει σε μια ιστορία-φόρο τιμής στις απλές, προσωπικές διαδρομές του καθενός και στις μεγάλες συγκινήσεις της ζωής. Στην παράσταση, "Μια ζωή, ο μονόλογος μας μοδίστρας" ερμηνεύει μια ηλικιωμένη μοδίστρα, που αναπολεί τη ζωή της και επιστρέφει, με τον δικό της τρόπο, στο κοντινό και μακρινό παρελθόν της Ελλάδας (Πτι Παλαί, ως 5/4).
Στις "Στρακαστρούκες" του Δημήτρη Σαμόλη, ο ηθοποιός και τραγουδοποιός, στο πρώτο του θεατρικό έργο, βάζει στο μικροσκόπιο την "αγία ελληνική οικογένεια" και τη ζωή στην επαρχία, με μια ιστορία που διαδραματίζεται το βράδυ μιας Ανάστασης, σε ένα χωριό της Κρήτης. Σε σκηνοθεσία του Μάριου Κακουλλή και σε δική του ερμηνεία και τραγούδια, ο Σαμόλης καταθέτει έναν σπαρακτικό μονόλογο για τον εκφοβισμό, την ανθρώπινη φύση και όσα μας έχουν πληγώσει βαθιά (Auditorium, ως 5/4). Ο Κωνσταντίνος Πασσάς σκηνοθετεί τη Δήμητρα Κολλά στο γλυκόπικρο έργο του Δημήτρη Μητσοτάκη, "Μπουμπού", που αφηγείται την ιστορία μίας μπριόζας γυναίκας που έμεινε στο περιθώριο, φωτίζοντας ζητήματα όπως ο εκφοβισμός, η μοναξιά, η ανάγκη για αγάπη και επιβίωση (Εν Αθήναις, ως 4/4).
Με τη δύναμη του ΄Ιψεν και του Τσέχοφ
Ο Γερμανός Τόμας Οστερμάιερ σκηνοθετεί ΄Έλληνες ηθοποιούς στη σύγχρονη διασκευή του δράματος του ΄Ίψεν, "Εχθρός του λαού". Οικονομικό κέρδος και δημόσιο συμφέρον αντιπαραβάλλονται μέχρις εσχάτων, σε μια διαδραστική παράσταση που ανοίγει πραγματικό διάλογο με τους θεατές. Επί σκηνής ένας δυναμικός θίασος: Μιχάλης Οικονόμου, Κωνσταντίνος Μπιμπής, Λένα Παπαληγούρα κ.ά. (Κνωσός, ως 5/4). Η λιτή εκδοχή του Θεόδωρου Τερζόπουλου στην ιψενική "Νόρα" προτείνει μία παράσταση τριών ερμηνευτών (Σοφία Χιλλ, Τάσος Δήμας, Νίκος Ντάσης), ανοίγοντας διάλογο πάνω σε ζητήματα σχετικά με την καταπίεση, την ενοχή, την αγάπη ακόμα και τον αφανισμό των άλλων ως προϋπόθεση της προσωπικής επιβίωσης (΄Άττις, ως 5/4).
Ο ΄Άρης Λεμπεσόπουλος ερμηνεύει τον "Αρχιμάστορα Σόλνες" σε σκηνοθεσία του Γιώργου Σκεύα, σε αυτό το εμβληματικό ιψενικό δράμα για την καλλιτεχνική δημιουργία, την ταυτότητα, τη δύναμη και την ενοχή, που φωτίζει τον εσωτερικό αγώνα ενός δημιουργού όταν το ίδιο του το έργο τον υπερβαίνει και η επιτυχία μετατρέπεται σε βάρος (Θέατρο Οδού Κυκλάδων, ως 5/4). Η Αναστασία Παπαστάθη σκηνοθετεί τους εμβληματικούς "Βρικόλακες", ενώ ερμηνεύει το ρόλο της κυρίας ΄Άλβινγκ, φωτίζοντας τα διαχρονικά ζητήματα του έργου: κοινωνική υποκρισία, βάρος της κληρονομικότητας, συντηρητισμός, πάλη για αυτοδιάθεση (Ραντάρ, ως 5/4).
Ο Γιάννης Χουβαρδάς σκηνοθετεί ένα από τα πρώιμα τσεχοφικά δράματα, τον "Ιβάνοφ!" και στήνει μια πολυεπίπεδη κοινωνική τοιχογραφία ενός κόσμου που έχει παγιδευτεί ανάμεσα στην επιθυμία και την αδράνεια. Επικεφαλής του σπουδαίου θιάσου ο Αργύρης Ξάφης, ενώ τη μουσική του ερμηνεύει ζωντανά ο Blaine Reininger (Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, ως 5/4).
Οι κλασικοί σήμερα
Ο Δημήτρης Τάρλοου σκηνοθετεί την "Ηλέκτρα εντός", προτείνοντας μια διασκευή κλειστού χώρου που μεταφέρει τη σοφόκλεια τραγωδία σε ένα μεγαλοαστικό, δυτικοευρωπαϊκό περιβάλλον. Η παράσταση αναμετριέται με την αρχαία τραγωδία όχι για να αναπαράξει το τελετουργικό της βάρος, αλλά για να το μετασχηματίσει σε μια σύγχρονη, σκηνικά επεξεργασμένη εμπειρία (Πορεία at Victoria, ως 5/4).
Ο Ζαν Ανουίγ στην "Ευρυδίκη" προσέγγισε το μύθο του Ορφέα και της Ευρυδίκης και οι Ηρώ Μπέζου και Χρήστος Θάνος επισκέπτονται το κείμενο του Γάλλου νεωτεριστή, προτείνοντας μια φρέσκια σκηνική ανάγνωση που εξερευνά τον έρωτα, επιχειρώντας να συνομιλήσει με το σήμερα (Rabbithole, ως 5/4). Τον "΄Έμπορο της Βενετίας" του Σαίξπηρ ανεβάζει η ομάδα Contratiempo, σε σκηνοθεσία Θωμά Θάνου, τονίζοντας την επικαιρότητά του, καθώς είναι ένα έργο που φωτίζει ζητήματα δικαιοσύνης, ηθικής και κοινωνικού αποκλεισμού που απασχολούν έντονα και τη σημερινή κοινωνία (Θέατρο 104, ως 5/4).
Γυναικεία βιώματα
Ο ηλικιακός ρατσισμός που αντιμετωπίζουν στον επαγγελματικό τομέα οι γυναίκες και τα πρότυπα ομορφιάς που συνεχίζουν να λειτουργούν δεσμευτικά απασχολούν την Πενέλοπε Σκίνερ, στο έργο της "Linda". Το σκηνοθετεί η Ελένη Σκότη, ενώ η Μυρτώ Αλικάκη ερμηνεύει το ρόλο μίας επιτυχημένης διαφημίστριας, που βλέπει τη ζωή και την καριέρα της να γκρεμίζονται βίαια (Επί Κολωνώ, ως 5/4). Η Μαρία Πρωτόπαππα προσεγγίζει προσωπικά το δράμα του Λόρκα και υπογράφει την παράσταση, "Γέρμα - Η ανεκπλήρωτη", φωτίζοντας το δράμα της άτεκνης ηρωίδας ως ανεκπλήρωτη επιθυμία ερωτικής και έμφυλης ολοκλήρωσης. Παράλληλα φωτίζει συνολικά την προσωπικότητα του Λόρκα και τοποθετεί το έργο μέσα στο ευρύτερο κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο της εποχής του (Τέχνης-Υπόγειο, ως 5/4).
Το βιβλίο του Εντουάρ Λουί, "Αγώνες και μεταμορφώσεις μιας γυναίκας" είναι το αυτοβιογραφικό χρονικό μιας γυναίκας που παλεύει να υπάρξει σε έναν κόσμο που της έμαθε να σιωπά και φωτίζει ζητήματα φύλου, τάξης, βίας και ελευθερίας, υπενθυμίζοντας πως το να είσαι γυναίκα παραμένει αγώνας. Πρόκειται για μια βαθιά προσωπική αφήγηση-φόρος τιμής στη μητέρα του, που ανεβαίνει σε διασκευή και σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Σωτηρίου, με την κεντρική ερμηνεία της Ελένης Κοκκίδου (Τζένη Καρέζη, ως 2/4).
Την "Perfetta (Η τέλεια)" του Μάριο Τόρε μάς σύστησε η Δώρα Παρδάλη, μια κωμωδία με θέμα τη γυναικεία περίοδο. Με χιούμορ, ευαισθησία αλλά και τόλμη, ο Ιταλός συγγραφέας φέρνει στο προσκήνιο όχι μόνο ένα "γυναικείο" θέμα, αλλά και φλέγοντα ζητήματα που απασχολούν τον σύγχρονο άνθρωπο (Θέατρο 104). Τη διαχρονικότητα της ιστορίας του Παντελή Χορν εξερευνά ο Σωτήρης Χατζάκης, στη "Φλαντρώ", ένα τολμηρό για την εποχή του έργο, που διερευνά τον πόθο, τη ζήλια και την ενοχή. Η παράσταση, στην οποία πρωταγωνιστεί η Μαρία Τζομπανάκη, επιθυμεί να αναδείξει τα αδιέξοδα μιας κοινωνίας που εγκλωβίζει τη γυναίκα ανάμεσα στην επιθυμία και το καθήκον (Αλάμπρα, ως 5/4).
Υπαρξιακά & κοινωνικά δράματα
Το εμβληματικό έργο της Σάρα Κέιν, "Cleansed" σκηνοθετεί ο Δημήτρης Καραντζάς με έναν εξαίσιο θίασο (Χρήστος Λούλης, Μαίρη Μηνά κ.ά.), φωτίζοντας την αναζήτηση της αγάπης μέσα σε ένα περιβάλλον ακραίας βίας (Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννη, ως 5/4). Στη "Φάλαινα" του Σάμιουελ Ντ. Χάντερ, ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί σε ένα συγκινητικό έργο για τον έρωτα, τη μοναξιά, τα προσωπικά και οικογενειακά τραύματα (Νέος Ακάδημος, ως 5/4). Το ολιγοπαιγμένο έργο του Ερίκ Βεστφάλ, "Εσύ και τα σύννεφά σου" σκηνοθετεί ο Κώστας Φιλίππογλου, όπου δύο αδερφές, αποκομμένες από τον έξω κόσμο, ζουν μέσα σε έναν φαύλο κύκλο εγκλεισμού, ψυχικής ασθένειας και θρησκευτικού παροξυσμού (Μετς, ως 5/4).
Μια ελληνική εκδοχή θεάτρου του παραλόγου προτείνει η Φώφη Τρέζου με τον "Αρχιτέκτονα", μια αλληγορία για την εξουσία, μέσα από την ιδιότυπη ιστορία ενός αρχιτέκτονα που αρνείται να παραδώσει σε ένα ζευγάρι το σπίτι που σχεδίασε γι’ αυτούς. Το σκηνοθετεί η Ζωή Ξανθοπούλου με την κεντρική ερμηνεία του Γιώργου Παπαπαύλου (Θέατρο 104, ως 5/4). Μια παράνομη καντίνα σε ερημική παραλία, ένα "μικρολαμόγιο" ιδιοκτήτης και η εξαφάνιση ενός τουρίστα πυροδοτούν τη δράση του δημοφιλέστερου ίσως έργου του Γιάννη Τσίρου, "΄Άγριος σπόρος", που σκηνοθετεί η Σοφία Καραγιάννη (Μικρό Χορν, ως 5/4).
Ξένες κωμωδίες
Χιούμορ και μυστήριο συνδυάζει η διαδραστική κωμωδία "Σεσουάρ για δολοφόνους" των Μπρους Τζόρνταν & Μέριλιν ΄Έϊμπραμς, σε σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη και Δημήτρη Μακαλιά, που περιστρέφεται γύρω από τη δολοφονία της ιδιοκτήτριας ενός κομμωτηρίου. Την υπόθεση καλούνται να λύσουν οι θεατές της παράστασης, καθορίζοντας και το τελικό φινάλε (Μικρό Γκλόρια, ως 5/4). Η ύπαξη ή όχι του ΄Άη Βασίλη φέρνει τα πάνω κάτω στις διακοπές δύο οικογενειών, στη "Λαπωνία" των Μαρκ Ανζελέτ & Κριστίνα Κλεμέντε, που σκηνοθετεί ο Νικορέστης Χανιωτάκης, με τις ερμηνείες των Μελέτη Ηλία, Βάσως Λασκαράκη κ.ά. (Κάτια Δανδουλάκη, ως 5/4).
Νέα ελληνικά έργα
Το νέο έργο που συνυπογράφει ο Ανέστης Αζάς με τον Μιχάλη Πητίδη και σκηνοθετεί ο ίδιος, "Δύο ή τρία πράγματα που ξέρω γι’ αυτόν", έχει ως θέμα το ρόλο του πατέρα και τη σχέση μας μαζί του, προσεγγίζοντας μέσα από προσωπικές αφηγήσεις αλλά και στοιχεία μυθοπλασίας τη μορφή του πατέρα ως το βασικό αντρικό πρότυπο (Προσκήνιο, ως 5/4). Επτά καθημερινές ιστορίες ανθρώπων που παλεύουν με προσωπικά αδιέξοδα συνθέτουν το νέο έργο της Βαλέριας Δημητριάδου, "΄Ένα κάποιο κενό", που σκηνοθετεί η ίδια (Εμπορικόν, ως 5/4). Ο Γιώργος Παλούμπης και ο Αντώνης Τσιοτσιόπουλος γράφουν και σκηνοθετούν το "Αρμπάιτ", μια σπονδυλωτή παράσταση επτά ιστοριών με θέμα την εργασία και τις εργασιακές συνθήκες (Σταθμός Θέατρο, ως 5/4).
Η υπαρξιακή κωμωδία "Η πιο υπέροχη χειρότερη του κόσμου" της Φωτεινή Αθερίδου καταδύεται με χιούμορ και αμεσότητα στο άγχος, τις εμμονές και τις αντιφάσεις μιας σύγχρονης γυναίκας. Στο επίκεντρο βρίσκεται μια γυναίκα που προσπαθεί να επιβιώσει μέσα σε σχέσεις, δουλειές και σκέψεις που διαρκώς την ξεπερνούν. Σε σκηνοθεσία του Προμηθέα Αλειφερόπουλου, με τη Χριστίνα Χειλά-Φαμέλη στον κεντρικό ρόλο και τους Μιχάλη Τιτόπουλο και Φωτεινή Αθερίδου να εναλλάσσονται σε πολλαπλούς ρόλους, η παράσταση συνδυάζει τη stand-up κωμωδία με τη θεατρική αφήγηση (Ιλίσια-Βολανάκης, ως 5/4).
΄Όψεις της αμερικάνικης πραγματικότητας
Ο Σωτήρης Τσαφούλιας σκηνοθετεί τον Βλαδίμηρο Κυριακίδη και την ΄Έφη Μουρίκη στο δράμα του ΄Έντουαρντ ΄Άλμπι, "Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ", ένα ανελέητο πορτρέτο της βίας και των ψευδαισθήσεων που διέπουν τις συζυγικές σχέσεις (Ζίνα, ως 5/4). Η Ελένη Σκότη σκηνοθετεί το έργο του Σαμ Σέπαρντ, "Το ψέμα του μυαλού", στο οποίο συνθέτει μια σκοτεινή και βίαιη εικόνα της αμερικανικής οικογένειας και κοινωνίας σε κατάσταση διάλυσης (Σύγχρονο, ως 5/4). Ο Δημήτρης Καρατζιάς σκηνοθετεί τη βασισμένη σε αληθινά γεγονότα νουβέλα του Χόρας ΜακΚόι, "Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν", που διαδραματίζεται κατά τα χρόνια της Μεγάλης ΄Ύφεσης (Εν Αθήναις, ως 5/4).
