(c) Karol Jarek
"Οι δακτυλογράφοι"
Η Νάγια Μητσάκου σκηνοθετεί τους Σμαράγδα Κάκκινου, Γιάννη Λιόκαρη στο έργο του Μάρεϊ Σίσγκαλ, αναδεικνύοντας τη φθορά της καθημερινότητας μέσα από το πρίσμα της εργασίας. Έργο που ισορροπεί ανάμεσα στο χιούμορ και τη μελαγχολία, σχολιάζοντας ανθρώπινες ανάγκες σε έναν κόσμο που μας μετατρέπει σε γρανάζια μιας μηχανής. (ΠΛΥΦΑ, από 4/4)
"Διόρθωση"
Ο Τάσος Πετρίτσης δραματοποιεί το ομότιτλο μυθιστόρημα του Τόμας Μπέρνχαρντ, εστιάζοντας στην εμμονή που αγγίζει την τρέλα. Ο ήρωας αφιερώνει τη ζωή του στην αυτοκαταστροφική ιδέα της κατασκευής ενός τέλειου "κατοικήσιμου κώνου". Οι Στέφανος Βλάχος και Ερμής Μαλκότσης αναμετρώνται με έναν λόγο χειμαρρώδη, ανάμεσα στη διάνοια και την άβυσσο. (Ροές, από 3/4)
"Σκίτσο 6 | ΑΜΦΙ (Άπειρες Μικρές Φαεινές Ιδέες)"
Ο Φώτης Σιώτας υπογράφει μια σκηνική σύνθεση-"αορατόριο" για την αμφισβήτηση. Με όχημα τον ποιητικό λόγο των beat ποιητών και τη ζωντανή μουσική, οκτώ φωνές επί σκηνής συγκρούονται και αλληλεπιδρούν, αναπαριστώντας τις εσωτερικές διαφωνίες που μας αποπροσανατολίζουν. (Πειραματική Σκηνή Εθνικού-Δίπυλον, από 3/4)
"Με ακούς;"
Η Μαρία Μπούρλη ανεβάζει το έργο της για τον σκοτεινό κόσμο της συναισθηματικής κακοποίησης και απομόνωσης. Οι Γιούλη Λιτσαρδάκη και Κωνσταντίνος Κατσούγκρης, μέσα από δυνατούς διαλόγους και έντονη κινησιολογία ερμηνεύουν ένα ζευγάρι που ο έρωτάς τους εξελίσσεται σε μηχανισμό υποταγής και επιβολής. Ένα επικίνδυνο παιχνίδι ανάμεσα σε έναν θύτη που επιχειρεί να χειραγωγήσει το θύμα του, την ίδια στιγμή που το θύμα παλεύει να βγει ξανά στην επιφάνεια. (Σκηνή "Brecht" - 2510, από 1/4)
"Διψάει τις νύχτες"
Ο Όμηρος Πουλάκης σκηνοθετεί και ερμηνεύει το πρωτότυπο έργο του Ηλία Μαγκλίνη , μια ατμοσφαιρική υπαρξιακή σπουδή. Μια ιδιαίτερη performance για την υπέρβαση των ορίων της αθανασίας και για μια ζωή που, τελικά, αποδεικνύεται μεγαλύτερη από εμάς τους ίδιους. (Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, στις 5/4, 3/5, 7/6)
Δείτε όλες τις παραστάσεις στον οδηγό θεάτρου του "α".
Προπωλήσεις εισιτηρίων: more.com
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Με ακούς;
Ένας έρωτας που μετατρέπεται σε θύελλα αποκαλύπτει τον σκοτεινό κόσμο της συναισθηματικής κακοποίησης και απομόνωσης. Όσο εκείνη βυθίζεται στην ανασφάλεια, εκείνος ανυψώνεται μέσα από την επιβολή. Μέσα από καθηλωτικούς διαλόγους και έντονη κινησιολογία, η παράσταση αναδεικνύει τον μηχανισμό της υποταγής. Τελικά, θα μπορέσει το θύμα να σπάσει τα δεσμά και να βγει στο φως;
Οι δακτυλογράφοι
Για πρώτη φορά στην ελληνική σκηνή ανεβαίνει το έργο του βραβευμένου Αμερικανού συγγραφέα, γνωστού για τα «Luv» και «Tootsie». Μέσα από τη συναδελφική σχέση δύο δακτυλογράφων της δεκαετίας του ’60, περνά ολόκληρη η ανθρώπινη εμπειρία. Όταν ο Πολ Κάνιγχαμ εμφανίζεται την πρώτη του μέρα στη νέα του δουλειά, σε μια εταιρεία ταχυδρομικών παραγγελιών, ξεκαθαρίζει στη συνάδελφό του Σίλβια Πέιτον ότι η παρουσία του εκεί θα είναι προσωρινή. Ο Πολ σπουδάζει νομικά τα βράδια και, έχοντας έναν ήδη καταξιωμένο θείο δικηγόρο, το μέλλον του φαίνεται πολλά υποσχόμενο. Η Σίλβια, προϊσταμένη του τμήματος, τον υποδέχεται εγκάρδια. Κι εκείνη έχει τα δικά της όνειρα — κυρίως συναισθηματικής φύσης. Ανάμεσα στους δύο συναδέλφους αναπτύσσεται μια ιδιαίτερη σχέση, καθώς η «προσωρινή» παραμονή του Πολ στο γραφείο διαρκώς παρατείνεται. Όταν, πια γερασμένοι, λένε το τελευταίο τους «καληνύχτα» στον αόρατο εργοδότη τους, συνειδητοποιούμε ότι έχουμε γίνει μάρτυρες ενός ολόκληρου κύκλου ζωής γεμάτου ματαιωμένες επιθυμίες και ανεκπλήρωτα όνειρα. Με τρόπο τραγελαφικό βλέπουμε τις επιθυμίες και τα όνειρά τους να στραγγαλίζονται από τον ίδιο τους τον φόβο. Έναν φόβο που γίνεται αλυσίδα, τους καθηλώνει, τους περιορίζει και τους υποτάσσει.
Διόρθωση
Το μεταπολεμικό μυθιστόρημα του Αυστριακού συγγραφέα παραθέτει τον πυρετώδη στοχασμό του για ένα σπάνιο μυαλό παγιδευμένο στην ίδια του τη σκέψη, σε μια κοινωνία που παραπαίει. Το έργο μεταφέρεται στη σκηνή με δραματουργικό άξονα τη δυαδική σχέση μεταξύ του ανώνυμου αφηγητή και του παιδικού του φίλου Ρόιτχαμερ, ο οποίος κυριεύεται από την ιδέα να οικοδομήσει μέσα στην άγρια φύση έναν κατοικήσιμο κώνο, προορισμένο για την αδελφή του. Το εξωφρενικό αυτό δώρο δεν θα οδηγήσει σε τίποτα, καθώς ο θάνατός της θα επέλθει μόλις λίγο καιρό μετά, από μια αδιευκρίνιστη αρρώστια. Συντετριμμένος, ο Ρόιτχαμερ αυτοκτονεί. Σήμερα, τα αμέτρητα χειρόγραφα που άφησε πίσω του περιμένουν στον ίδιο χώρο, ζητώντας να αποκτήσουν φωνή. Το ξεδιάλεγμα των χειρογράφων ξεκινά, ο αυτόχειρας Ρόιτχαμερ αναδύεται πρώτα σαν απόηχος, έπειτα ως μορφή και τέλος ως ολότητα. Φέρνει μαζί του το παρελθόν, τις κοινές μνήμες, πικρές και χαρούμενες, μα κυρίως την ιστορία της προσωπικής του αυτοκαταστροφής, που ξαναγράφεται από την αρχή.
Διψάει τις νύχτες
Ένα υπερβατικό νυχτερινό θέαμα που ξεκινά αργά το βράδυ από το πρόπυλο για να καταλήξει στην κεντρική σκηνή του θεάτρου. Στο επίκεντρο ένα πλάσμα αντιμέτωπο με την άσβεστη δίψα του για αίμα και ζωή. Μια φύση αθάνατη, χαραγμένη από τον Έρωτα και καταδικασμένη στην αιωνιότητα της ανάμνησης. Ένας βρικόλακας που αναζητά την υπέρβαση των ορίων της ίδιας του της αθανασίας. Πόσο αντέχει άραγε κανείς να υπάρχει «ανάμεσα στη ζωή και στη μη ζωή;».
Σκίτσο 6 | ΑΜΦΙ (Άπειρες Μικρές Φαεινές Ιδέες)
Οκτώ ηθοποιοί ερμηνεύουν, τραγουδώντας και παίζοντας ζωντανά μουσική σ’ ένα «αορατόριο» για την αμφισβήτηση του εαυτού, στο έκτο κατά σειρά «Σκίτσο» της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου. Οκτώ φωνές που αναπαριστούν σκέψεις, διαφωνούν, μαλώνουν και αποπροσανατολίζουν το πλάσμα στο οποίο κατοικούν. Όλοι εναντίον όλων αμφισβητούν τα πάντα με μοναδικό σημείο ταύτισης το «τι δεν αμφισβητούν». Ένα έργο συνειρμικό, μελοποιημένο για οκτώ φωνές, πιάνο, σαξόφωνο και hi-hat. Ένας ιδιότυπος στρεβλός κανόνας, για να αφηγηθούμε και να αμφισβητήσουμε μέσα από τον ποιητικό λόγο, τα θέσφατα, την κοινή λογική, αλλά κυρίως τον εαυτό.
