Γιοι και κόρες

Μία από τις παραστάσεις που σε κάνουν να ανακτάς την πίστη σου στο θέατρο, στον άνθρωπο, στη ζωή είναι αυτή η χειροποίητη δουλειά του Γιάννη Καλαβριανού, που ήδη έχει διαγράψει μια μακρά ιστορία και έχει κατακτήσει τη δική της μυθολογία. Ξεκίνησε πριν από δέκα τέσσερα χρόνια από το Φεστιβάλ Αθηνών, συνέχισε με παραστάσεις στην Αθήνα, στην υπόλοιπη χώρα αλλά και στο εξωτερικό, και τώρα επιστρέφει ξανά.

Η δραματουργία της αποτελείται από ένα σύνολο αληθινών ιστοριών, αποσπάσματα συνεντεύξεων που πήραν τα μέλη της ομάδας από ηλικιωμένους/ες, θέτοντας τους το ερώτημα: "Αν έπρεπε να ξεχωρίσετε μία ιστορία από όλη σας τη ζωή, ποια θα ήταν αυτή;". Πρόκειται για μια δραματουργία ανοιχτή (καθώς το κείμενο δεν παραμένει ίδιο, κάποιες ιστορίες αφαιρούνται, για να προστεθούν άλλες, νέες) αλλά και γόνιμη, που δεν μένει σε μια αυστηρή ντοκουμενταρίστικη καταγραφή.

Ιστορίες από την Κατοχή, τον Εμφύλιο, ιστορίες πολέμου και μετανάστευσης, ερώτων και χωρισμών συνδέονται, συμπλέουν και διαμορφώνουν τελικά ένα πολυπρισματικό ψηφιδωτό ανθρώπινης εμπειρίας, το οποίο αναδεικνύει τον ανώνυμο, καθημερινό άνθρωπο ως φορέα και πρωταγωνιστή της μεγάλης Ιστορίας.

Πολλά συναισθήματα και σκέψεις γεννιούνται μέσα από αυτή τη σαρωτική καταγραφή, καθώς το γέλιο εναλλάσσεται με τη συγκίνηση, η φρίκη με την αγαλλίαση. Ωστόσο, το ισχυρότερο χαρτί της παράστασης παραμένει ο ανθρωποκεντρικός προσανατολισμός της, η βαθιά πίστη της στην αξία του ανθρώπινου αποτυπώματος. Παράλληλα, χτυπά ένα "καμπανάκι" ως υπενθύμιση προς όλους μας τόσο για τη δύναμη του απρόοπτου -της μιας στιγμής, που μπορεί να τα φέρει όλα τούμπα- όσο και για τον χρόνο, για τη ζωή που περνά μονορούφι ("ένα 'ποπ' είναι η ζωή και τελείωσε") και αξίζει να βιωθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Πάνω σε αυτό το παλλόμενο δραματουργικό υλικό στήνεται μία παράσταση-γιορτή, διόλου στατική ή κυρίαρχα αφηγηματική. Η σκηνοθεσία του Γιάννη Καλαβριανού είναι ευρηματική, ζωηρή, έχει χιούμορ, κρατάει ωραίες συναισθηματικές ισορροπίες, ενώ οι πέντε ηθοποιοί (που συνειδητά είναι πάντοτε νέοι/νέες) τιμούν ολόψυχα την καταγραφή αυτής της βιωμένης εμπειρίας.

Μέσα στο σκηνικό της Μαρίας Καραθάνου που γεμίζει τη σκηνή με αμέτρητα έπιπλα και οικιακά αντικείμενα, δημιουργώντας ένα οικείο όσο και πληθωρικό σπιτίσιο περιβάλλον, η Μαρία Κωνσταντά, ο Γιάννης Μαστρογιάννης, η Ζωή Μυλωνά, η Δήμητρα Ονουφριάδου και ο Βασίλης Τσαλίκης αφηγούνται και ερμηνεύουν τις ζωές κάποιων άλλων, φορούν για λίγο τα παπούτσια τους και μας τους συστήνουν με ενσυναίσθηση, τρυφερότητα και αγάπη - συντελώντας σε ένα θέαμα βαθιά παρηγορητικό.