Στην ατμοσφαιρική και καλοπαιγμένη παράσταση που υπογράφει η Τατιάνα Λύγαρη οφείλουμε, πρώτα απ’ όλα, την πανελλήνια πρώτη παρουσίαση του έργου της Αμερικανίδας συγγραφέα, Ναόμι Γουάλας. Γραμμένο το 2008, το έργο στρέφει την προσοχή του στην εμπόλεμη πραγματικότητα της Μέσης Ανατολής και αποτελείται από τρεις αυτοτελείς, στην ουσία, ιστορίες: οι δύο διαδραματίζονται στη Ράφα και στη Δυτική Ιερουσαλήμ, ενώ η τρίτη αναφέρεται στην αμερικανική εισβολή στο Ιράκ. Η συγγραφέας -και ακτιβίστρια- εκκινείται από τη διάθεση να ασκήσει κριτική στις ιμπεριαλιστικές πολιτικές, δεν καταλήγει όμως σε ένα έργο-μανιφέστο, προπαγάνδας ή "κατηγορώ".
Οι ιστορίες της είναι βαθιά ποτισμένες από ένα αίσθημα ουμανισμού και καταδεικνύουν την -ουτοπική ίσως- πεποίθηση πως τους ανθρώπους τους ενώνουν περισσότερα απ’ όσα τους χωρίζουν - ακόμη κι αν βρίσκονται σε αντίπαλα στρατόπεδα. Για παράδειγμα, στην πρώτη ιστορία, η Γουάλας φέρνει αντιμέτωπους έναν Ισραηλινό στρατιώτη με μια Παλαιστίνια μητέρα και στη δεύτερη έναν Παλαιστίνιο με μια Ισραηλινή νοσοκόμα.
Πρόκειται για ιστορίες που δεν εστιάζουν τόσο στη σύγκρουση αλλά στο βαρύ τίμημα του πολέμου, στο βαθύ τραύμα που αφήνει σε νικητές και ηττημένους, ενώ και οι δύο κρύβουν μια "έκπληξη" σχετικά με το νήμα που συνδέει τα πρόσωπα σε μια κοινή μοίρα. Εξίσου ενδιαφέρουσα αποδεικνύεται η τρίτη ιστορία, που έχει τη μορφή διάλεξης ενός Ιρακινού πρώην στρατιώτη: το βλέμμα της συγγραφέα παραμένει στραμμένο στον άνθρωπο και η γλαφυρή εξιστόρηση της δεινής πραγματικότητας στο Ιράκ μετά το τέλος του πολέμου έχει ένταση αλλά και ευαισθησία και ανθρωπιά.
Την ίδια ευαισθησία και ανθρωποκεντρική προσέγγιση επιδεικνύει η παράσταση της Τατιάνας Λύγαρη, ενώ το θεατρικό βαγόνι του Τρένου εντείνει τη βιωματική ένταση της εμπειρίας. όχι μόνο επειδή ο περιορισμένος χώρος εξασφαλίζει την εγγύτητα μεταξύ ηθοποιών και θεατών αλλά και επειδή η ίδια η μορφή του υποβάλλει το συναίσθημα μιας μετάβασης, ενός ταξιδιού στην ανθρώπινη μοίρα, στο οποίο είμαστε όλοι συνεπιβάτες.
Η σκηνοθεσία ακολουθεί μια ρεαλιστική γραμμή, διατηρώντας όμως το μέτρο, χωρίς να εκβιάζει το συναίσθημα ή να καταφεύγει σε ευρήματα εντυπωσιασμού. αντιστοίχως, οι φωτισμοί (Αλέκος Αναστασίου) και η μουσική (Μηνάς Ι. Αλεξιάδης) δημιουργούν τη σχετική συναισθηματική ατμόσφαιρα, χωρίς περιττές εξάρσεις. ΄Έτσι, οι ιστορίες εκτυλίσσονται σε όλη τους την ένταση, αλλά με φυσικότητα - σαν να παρακολουθούμε πραγματικά γεγονότα.
Η παράσταση έχει στο δυναμικό της δύο έμπειρους ηθοποιούς, που στηρίζουν ουσιαστικά την ερμηνευτική πλευρά του εγχειρήματος: τη Φανή Γέμτου, σπαρακτική ως Παλαιστίνια μητέρα, και τον Δημήτρη Γεωργαλά, σε μια συναρπαστική ερμηνεία της δεύτερης ιστορίας (και μάλλον της συγκινητικότερης από τις τρεις). ΄Ομως και οι νεαρότεροι ηθοποιοί αποδεικνύονται αντάξιοι: η Μιράντα Ζησιμοπούλου, στο ρόλο της Νοσοκόμας και ο Δημήτρης Τσιγκριμάνης, που δείχνει εξαιρετικά δείγματα γραφής και στις τρεις ιστορίες, ενώ είναι καθηλωτικός στον απαιτητικό μονόλογο της τρίτης.
Περισσότερες πληροφορίες
Πυρεξία - Τρία οράματα για τη Μέση Ανατολή
Ένα συγκλονιστικά επίκαιρο έργο για τη Μέση Ανατολή που φέρνει στο προσκήνιο τρεις αληθινές ιστορίες απώλειας - τρία οράματα για το τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Γραμμένο το 2008, το θεατρικό έργο της βραβευμένης Αμερικανίδας συγγραφέα και ποιήτριας, είναι ένα συναρπαστικό τρίπτυχο που βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και εξερευνά τα πανανθρώπινα θέματα της αγάπης, της απώλειας και του θανάτου μέσα σε ακραίες συνθήκες. Πού οδηγεί η συνάντηση μιας παλαιστίνιας μάνας, ενός ισραηλινού στρατιώτη κι ενός ρωσο-εβραίου αρχιτέκτονα σ’ έναν ερειπωμένο ζωολογικό κήπο στη Ράφα; Τι φέρνει κοντά έναν παλαιστίνιο πατέρα και μια ισραηλινή νοσοκόμα σε μια ιδιωτική κλινική της Δυτικής Ιερουσαλήμ; Και ποιος ο ρόλος ενός αραβο-εβραίου θυρωρού; Μπορεί η διάλεξη ενός νεαρού Ιρακινού στο Διεθνές Συνέδριο Περιστεριών της Βαγδάτης να γίνει γέφυρα για όσους χάθηκαν για πάντα;
