Η Καρυάτιδα!

Σε ένα από τα εθνικά "απωθημένα", την επιστροφή της Καρυάτιδας από το Βρετανικό Μουσείο, στηρίζει ο Γιώργος Καπουτζίδης μια κωμωδία για τη διαφθορά του πολιτικού συστήματος. Η δράση τοποθετείται λίγο πριν τη συνέντευξη Τύπου κατά την οποία θα ανακοινωθεί ο πολυπόθητος επαναπατρισμός της "έκτης κόρης", όμως η υπουργός Πολιτισμού σπάει κατά λάθος το άγαλμα, που έχει μεταφερθεί προσωρινά στο γραφείο της. Έτσι, στήνεται μια ολόκληρη επιχείρηση κουκουλώματος του ατυχούς συμβάντος, ώστε να μην υπάρξει οποιοδήποτε κόστος για την υπεύθυνη, ακόμη κι αν χρειαστεί να πληρώσουν οι πλέον αθώοι από τους παρευρισκόμενους. Πίσω από το σπαρταριστό γέλιο –το οποίο προκύπτει κυρίως από την περσόνα της παντελώς αμόρφωτης και ακαλλιέργητης υπουργού Πολιτισμού– το έργο φανερώνει την πίκρα και την αγωνία του συγγραφέα για τις παθογένειες του ελληνικού πολιτικού συστήματος, που εντοπίζονται, μάλιστα, από αρχαιοτάτων χρόνων, σύμφωνα με το χιουμοριστικό βίντεο που κλείνει το έργο.

Τα πρόσωπα της "Καρυάτιδας", δηλαδή ο πρωθυπουργός, ο πρόεδρος του εθνικιστικού κόμματος της συγκυβέρνησης, η σύμβουλος (και ερωμένη) του πρωθυπουργού, η υπουργός Πολιτισμού επιβιώνουν στην εξουσία με όπλα τη διαφθορά, ακόμη και το έγκλημα, εκπροσωπώντας ένα σύστημα αναξιοκρατίας, αναλγησίας, λαμογιάς, πατριδοκαπηλίας και ψευδοπατριωτισμού, ενώ οι θετικοί ήρωες, οι δύο κατώτεροι υπάλληλοι του υπουργείου και ένας καλλιτέχνης του δρόμου, δεν είναι απλώς ανίσχυροι απέναντι σε αυτό το σύστημα, αλλά καταλήγουν και θύματά του. Ο Καπουτζίδης αποδεικνύει και εδώ ότι τα σοβαρά θέματα που τον απασχολούν μπορούν να ενσωματωθούν στη φόρμα της κωμωδίας. Παρ’ όλ’ αυτά, εδώ η ιδέα του τον προδίδει κάπως γρήγορα και η ιστορία της "Καρυάτιδας" μοιάζει να καταλήγει σε αδιέξοδο. Καθώς από κωμωδία εξελίσσεται σε πολιτικό θρίλερ, το χιούμορ υποχωρεί, οι καταστάσεις που εκτυλίσσονται δεν πείθουν πάντα, κάποιοι από τους χαρακτήρες είναι βεβιασμένοι, ενώ δεν λείπουν ο διδακτισμός και οι φλυαρίες, καθώς εντοπίζεται η αγωνία να χωρέσουν αρκετά ακόμη θέματα.

Η σκηνοθεσία της Κατερίνας Μαυρογεώργη αντιμετωπίζει ωραία τον ατακαριστό χαρακτήρα του έργου και δίνει το έδαφος στην Αγορίτσα Οικονόμου για μια δαιμονική ερμηνεία της υπουργού, δίπλα στην οποία ξεχωρίζει επίσης ο Δρόσος Σκώτης, ως άξεστος πρόεδρος των "Ελεύθερων Ελλήνων", αλλά και ο Μιχάλης Πανάδης ως έντιμος γραμματέας του υπουργείου. Οι ερμηνείες των υπόλοιπων ηθοποιών είναι ικανοποιητικές, αλλά περιορίζονται από τη σχηματική σκιαγράφηση των προσώπων (είτε θετικών είτε αρνητικών), όπως, π.χ. η Μαρία Φιλίνη, που αποδίδει πολύ έντονα τη διαπλεκόμενη σύμβουλο που ήρθε να δώσει λύση πάση θυσία. Ερμηνεύουν επίσης οι Ασημίνα Αναστασοπούλου (γραμματέας της υπουργού), Σωτήρης Μανίκας (Γιώργος) και Στέλιος Ξανθουδάκης (πρωθυπουργός). Σωστά τα σκηνικά της Άρτεμης Φλέσσα στην αποτύπωση του υπουργικού γραφείου, με μια δόση κωμικότητας κάποια από τα κοστούμια της Ιφιγένειας Νταουντάκη, καταθέτουν το δικό τους σχόλιο.