Σπύρος Περδίου©
Τα ζητήματα του πένθους και του τραύματος που προκαλεί σε ένα ζευγάρι ο θάνατος του τετράχρονου γιου του απασχολούν το έργο του –ολιγοπαιγμένου στην Ελλάδα– Αμερικανού συγγραφέα, Ντέιβιντ Λίντσεϊ-Αμπέρ. Ο διαφορετικός τρόπος με τον οποίο διαχειρίζεται το τραύμα η Μπέκα και ο Χάουι, αλλά και η πληγή που επέφερε η απώλεια στη σχέση τους έρχεται σε πρώτο πλάνο από το συγγραφέα, ο οποίος δείχνει να μεταχειρίζεται τη μέθοδο της παρατήρησης: Το έργο έχει γραφτεί σαν να θέλει ν’ ανοίξει ένα παράθυρο στο σπίτι του ζευγαριού –όπου και εκτυλίσσεται η δράση–, για να μας δείξει τη ζωή τους οκτώ μήνες μετά το τραγικό συμβάν. "Δορυφόροι" των δύο ηρώων η μητέρα (Νατ) και η αδερφή (Ίζι) της Μπέκα, που ενισχύουν με τους διαφορετικούς τους χαρακτήρες τις επιμέρους δραματικές συγκρούσεις, καθώς και ο Τζέισον, ο έφηβος που σκότωσε σε τροχαίο (αλλά χωρίς δική του υπαιτιότητα) το μικρό αγόρι: Η επίσκεψή του στους δύο γονείς μπορεί να μην αποδειχτεί καταλυτική, αλλά θα προσφέρει μια μικρή παρηγοριά, τουλάχιστον στην Μπέκα, η οποία θα πληροφορηθεί χάρη σε αυτόν τη θεωρία των "παράλληλων συμπάντων", δηλαδή τις διαφορετικές εκδοχές του εαυτού και της ζωής της που μπορεί να ζει εν αγνοία της σε κάποιο άλλο σύμπαν.
Πρόκειται για ένα έργο, αναμενόμενα από μία άποψη, εσωστρεφές και μάλλον βραδυφλεγές, αφού δεν στηρίζεται στην εξέλιξη της όποιας δράσης (άλλωστε, ούτε το φινάλε οδηγεί κάπου συγκεκριμένα, πόσο μάλλον σε κάποια λύτρωση) αλλά στο σκύψιμο πάνω από τους ήρωες και στη συμπονετική όσο και διορατική παρατήρησή τους. Ενδεχομένως το έργο να υποστηριζόταν καλύτερα σε κινηματογραφική εκδοχή, μια που επί σκηνής η εσωτερικότητα και οι αργοί χρόνοι σε στιγμές το "καταπίνουν". Αυτό, τουλάχιστον, είναι το παθητικό της παράστασης που έχει σκηνοθετήσει, με ευαισθησία αλλά χωρίς συναισθηματισμούς, ο Βαγγέλης Λυμπερόπουλος. Μέσα στο μουντό, όλο γκρίζο σκηνικό του Δημήτρη Κατσίκη, όπου δεσπόζει στο βάθος το απείραχτο ακόμη παιδικό δωμάτιο, οι ηθοποιοί ερμηνεύουν με θέρμη: Η Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη (Νατ) ξεχωρίζει στον ενδιαφέροντα ρόλο της μητέρας, που κρύβεται πίσω από το χιούμορ και από την προσπάθεια να αποτελέσει τη φωνή της λογικής, παρόλο που πονάει όχι μόνο για τον εγγονό της, αλλά και για τον παλαιότερο θάνατο του γιου της, αδερφού της Μπέκα. Η Εύη Δόβελου μεταδίδει με σφρίγος την εναλλακτική και "επιπόλαια" Ίζι, που συχνά δέχεται την αρνητική κριτική της αδερφής της, ενώ ο Πολύκαρπος Φιλιππίδης είναι άμεσος στον μικρό ρόλο του αμήχανου αλλά συμπονετικού Τζέισον. Στους ρόλους της Μπέκα και του Χάουι, η Έλενα Παπαβασιλείου και ο Νίκος Γεωργάκης μεταδίδουν τόσο τις μοναχικές συναισθηματικές διαδρομές των ηρώων τους (η πρώτη περισσότερο εσωστρεφής, ο δεύτερος πιο έντονος) όσο και με καλή χημεία το τραυματισμένο ζευγάρι στο δρόμο μιας πολυπόθητης, όσο και αόριστης, επούλωσης.
Περισσότερες πληροφορίες
Rabbit hole
Ο τέλειος κόσμος της Μπέκα και του Χάρι γκρεμίζεται, όταν ο γιός τους Ντάνι σκοτώνεται σε τροχαίο, στο βραβευμένο με Πούλιτζερ έργο. Οκτώ μήνες μετά το ατύχημα, το ζευγάρι προσπαθεί να διαχειριστεί την θλίψη του, ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Η Μπέκα προσπαθεί να επαναπροσδιορίσει την ύπαρξή της στη σουρεαλιστική ατμόσφαιρα που φτιάχνουν η μητέρα και η αδελφή της… Την ίδια στιγμή ο Χάρι βρίσκει ανακούφιση σε δραστηριότητες μακριά από την οικογένεια, ενώ η Μπέκα προσεγγίζει κρυφά τον έφηβο που ήταν υπαίτιος για το ατύχημα που άλλαξε τα πάντα. Και ενώ όλα δείχνουν ότι απομακρύνονται, οι δυο τους συνεχίζουν να προσπαθούν, ελίσσονται ο ένας γύρω από τον άλλον, όσο καλύτερα μπορούν προκειμένου να βρουν τον δρόμο τους για ένα μέλλον που κρύβει ευκαιρίες για χαμόγελο και χαρά. Το ταξίδι τους είναι μια οικεία ματιά, σε δυο ανθρώπους που μαθαίνουν να ξαναπλησιάζουν ο ένας τον άλλο, μέσα σε έναν κόσμο που έχει χάσει την ισορροπία του.
