'Barrymore' | Πάτροκλος Σκαφίδας©
Χαρτογραφήσαμε περισσότερες από 30 θεατρικές πρεμιέρες που σηκώνουν αυλαία τον Απρίλιο 2026, εμπλουτίζοντας την ανοιξιάτικη ατζέντα μας. Από ερμηνευτικά στοιχήματα, πειραγμένους κλασικούς και κωμωδίες μέχρι σύγχρονα ελληνικά έργα και ξένη δραματουργία που θίγει καίρια κοινωνικά ζητήματα. Οι παραστάσεις του Απριλίου λοιπόν.
"Barrymore: η άνοδος και η πτώση ενός ειδώλου"
Από 30 Απριλίου ο Δημήτρης Καταλειφός θα ενσαρκώσει τον θρυλικό ηθοποιό Τζον Μπάριμορ -από το γνωστό καλλιτεχνικό τζάκι- στη σκηνή του θεάτρου 'Άνεσις, μαζί με τον Δημήτρη Τσιγκριμάνη στο ρόλο του υποβολέα. Ο Φοίβος Σαμαρτζής μεταφράζει και σκηνοθετεί το θεατρικό πορτρέτο "Barrymore: η άνοδος και η πτώση ενός ειδώλου" του William Luce.
"Αρχιμάστορας Σόλνες"
Ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης σκηνοθετεί την Κάτια Δανδουλάκη στον "Αρχιμάστορα Σόλνες" του Χένρικ ΄Ίψεν στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν. Ο Θόδωρος Γράμψας θα ερμηνεύσει τον ομώνυμο ρόλο κι εκείνη το ρόλο της συζύγου του στο διεισδυτικό δράμα που ανεβαίνει με αφορμή την συμπλήρωση 120 χρόνων από το θάνατο του συγγραφέα. Παίζουν επίσης οι Δημήτρης Δεγαΐτης, Ισιδώρα Δωροπούλου, Θράσος Σταθόπουλος, Άνια Λεμπεντένκο (από 16/4).
"Κουκλίτσα"
Η σκηνοθέτρια Μαρία Πανουργιά καταθέτει τη δική της εκδοχή πάνω στο "Κουκλόσπιτο" του Χένρικ 'Ίψεν στην παράσταση "Κουκλίτσα" του Εθνικού Θεάτρου. Εδώ η Νόρα μεταμορφώνεται σε δαιμονική φιγούρα που ενσαρκώνει το σύμβολο της απόλυτης ελευθερίας, με τους Στέλλα Βογιατζάκη, Μπάμπη Γαλιατσάτο, Ελεάνα Γεωργούλη, Φιντέλ Ταλαμπούκα, 'Άρη Αρμαγανίδη, Δέσποινα Καραγιάννη, Μαρίνα Μάλλιου, Χριστιάνα Ματέλσκα Τόκα, Κατερίνα Παπαδάκη (από 16/4).
"AI-MILIA"
Η Αιμιλία Υψηλάντη επιστρέφει στη σκηνή του θεάτρου Αργώ μ’ ένα βαθιά προσωπικό έργο. 'Ένας μονόλογος - κατάθεση ψυχής είναι το "AI-MILIA", μέσα από το οποίο μάς προσκαλεί σε μια προσωπική διαδρομή μνήμης, ταυτότητας και αλήθειας, από τα πρώτα της βήματα τη δεκαετία του ’60 έως σήμερα, όπου το θέατρο γίνεται εξομολόγηση και ουσιαστική σύνδεση ανάμεσα στην ηθοποιό και τον θεατή. (από 25/4)
"Σκίτσο 6: ΑΜΦΙ (Άπειρες Μικρές Φαεινές Ιδέες)"
Η Πειραματική Σκηνή του Εθνικού ολοκληρώνει τα "Σκίτσα" της στο Δίπυλον με το έκτο κατά σειρά έργο που εστιάζει αυτή τη φορά στη γλώσσα της αμφισβήτησης με τίτλο "ΑΜΦΙ ('Άπειρες Μικρές Φαεινές Ιδέες)", σε σύλληψη του μουσικού Φώτη Σιώτα. Παίζουν οι Ελισσαίος Βλάχος, Θεοδώρα Γεωργακοπούλου, Δημήτρης Καπετάνιος, Κονδυλία Κωνσταντελάκη, 'Άννα Λουιζίδη, Θωμάς Μακρυγιάννης, Ουίτσι, Τατιάνα-'Άννα Πίττα (από 3/4).
"Τζένη Τζένη"
Ανάμεσα στα μεγάλα μουσικοθεατρικά εγχειρήματα που περιμένουμε τον Απρίλιο είναι το "Τζένη Τζένη" των Κώστα Πρετεντέρη - Ασημάκη Γιαλαμά στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Ο Νίκος Καραθάνος σκηνοθετεί την παράσταση-γιορτή για την Ελλάδα που χάσαμε, σε διασκευή Γιάννη Αποσκίτη, με έναν εντυπωσιακό θίασο στο πλευρό του: Γαλήνη Χατζηπασχάλη, Χρήστος Λούλης, Χάρις Αλεξίου, 'Άγγελος Παπαδημητρίου, Ζέτα Μακρυπούλια, Κώστας Μπερικόπουλος, Ιωάννα Μαυρέα (από 23/4).
"'Άμλετ (machine)"
Η Σοφία Αντωνίου ενώνει τον "'Άμλετ" του Ουίλιαμ Σαίξπηρ με τη "Μηχανή Άμλετ" του Χάινερ Μίλερ στην παράσταση "'Άμλετ (machine)". Πρωταγωνιστεί μια πολύ ενδιαφέρουσα ομάδα ηθοποιών της νεότερης γενιάς στο θέατρο Πορεία:
Μιχάλης Αφολαγιάν, Δημήτρης Καπουράνης, Γιάννης Κόραβος, Λωξάνδρα Λούκας, Aurora Marion, Κωνσταντίνος Μαυρόπουλος, Γιώργης Παρταλίδης (από 19/4).
"Τρεις αδερφές (θα έρθουν καλύτερες μέρες)"
Η νέα σκηνοθέτρια Ειρήνη Λαμπρινοπούλου μεταγράφει μαζί με την ηθοποιό Δανάη-Αρσενία Φιλίδου το έργο του 'Άντον Τσέχοφ για τη "Μόσχα" που όλοι αναζητούμε. Η παράσταση "Τρεις αδερφές (θα έρθουν καλύτερες μέρες)" φωτίζει με ευαισθησία αλλά και καυστικό χιούμορ τις ρωγμές της ελληνικής οικογένειας. Η παράσταση παρουσιάστηκε στο πλαίσιο του προγράμματος "'Όλη η Ελλάδα Ένας Πολιτισμός" στο Κάστρο του Αγίου Γεωργίου στην Κεφαλονιά. Ερμηνεύουν: Μαριαλένα Ηλία, Υψιπύλη Σοφιά, Δανάη-Αρσενία Φιλίδου (από 20/4, ΠΛΥΦΑ).
"Bacon"
Για καυτά κοινωνικά ζητήματα μιλά το θρίλερ - φαινόμενο "Bacon" της Sophie Swithinbank που σκηνοθετεί η νέα σκηνοθέτρια με διεθνή πορεία στο ενεργητικό της 'Έμιλυ Λουίζου. Ο Γιώργος Μπένος και ο Αλέξανδρος Πιεχόβιακ ερμηνεύουν δύο άντρες, η σχέση των οποίων ξεκινά ως φιλία αλλά εξελίσσεται σε εξάρτηση, έλξη και σύγκρουση, αφήνοντας ένα τραύμα που τους ακολουθεί στην ενήλικη ζωή ('Άνεσις, από 17/4).
"Τα κύματα"
Στο εύθραυστο και βαθιά ανθρώπινο σύμπαν της Βιρτζίνια Γουλφ βουτά ο 'Ένκε Φεζολλάρι ανεβάζοντας στη σκηνή του Θεάτρου Noūs - Creative Space το πιο λυρικό και εσωτερικό της έργο, τα "Κύματα". Ο ίδιος σκηνοθετεί, υπογράφει την απόδοση και τη διασκευή μαζί με τη Ροδή Στεφανίδου και συμπρωταγωνιστεί με τους Αθηνά Καραγιώτη, Αναστασία Τζελέπη, Απόστολο Μαλεμπιτζή, Άντα Γιαννουκάκη, Μέμο Ρούσσο (από 16/4).
"Η χρονιά χωρίς καλοκαίρι"
Η σεζόν κλείνει στο Ολύμπια - Δημοτικό Μουσικό Θέατρο "Μαρία Κάλλας" με τη νέα θεατρική παράσταση του Γιάννη Καλαβριανού "Η χρονιά χωρίς καλοκαίρι" που χαρακτηρίζει το έντονο εικαστικό στοιχείο. Με φόντο ένα αλλόκοτο καλοκαίρι του 1816, μια ομάδα νέων ηθοποιών, με αφηγητή τον Γιώργο Γλάστρα, μεταμορφώνει τον χώρο του Φουαγιέ σε αστικό σαλόνι της λίμνης της Γενεύης, όπου μέσα από το σκοτάδι γεννιούνται τρομακτικές ιστορίες που στιγμάτισαν την ανθρώπινη διανόηση. Παίζουν οι: Μαργαρίτα Αλεξιάδη, Μαρίνα Δημητριάδη, Θάνος Μάνος, Παναγιώτης Παυλίδης, Στέλιος Χρυσαφίδης (από 15/4).
"Ραψωδία Ω / Ιλιάδος Ηχώ"
Στην Αίθουσα "Νίκος Σκαλκώτας" του Μεγάρου Μουσικής, η Αμαλία Μουτούση ερμηνεύει την "Ραψωδία Ω / Ιλιάδος Ηχώ". Μια σκηνική σύνθεση υψηλών υποκριτικών απαιτήσεων, που αναμετριέται με το τέλος του πολέμου, τη λύτρωση και την ανθρώπινη ευθραυστότητα, πάνω στην τελευταία ραψωδία της "Ιλιάδας". Ο Δημήτρης Καμαρωτός υπογράφει την πρωτότυπη μουσική, εκτελεσμένη ζωντανά με πνευστά όργανα και ηλεκτρονικά μέσα, σε μετάφραση διά χειρός Δημήτρη Μαρωνίτη (27-28/4).
"Τάμα"
Το "Τάμα", το νέο μουσικοθεατρικό έργο σε κείμενο και σκηνοθεσία του Γιώργου Χριστοδούλου φωτίζει τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην πίστη, τη δεισιδαιμονία και τη θυσία, βασισμένο σε πραγματικές μαρτυρίες ανθρώπων, με τις Μαρία Προϊστάκη, Χρύσα Κοτταράκου και Φανή Παναγιωτίδου επί σκηνής (Σύγχρονο Θέατρο, από 20/4).
"Ο κήπος των επίγειων απολαύσεων"
Στη Σκηνή Ωμέγα του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, ο χορογράφος Σπύρος Κουβαράς και η ελληνογαλλική ομάδα σύγχρονου χορού Synthesis 748 Dance Co. ζωντανεύουν τον "Κήπο των επίγειων απολαύσεων", αντλώντας από το εμβληματικό έργο του Ιερώνυμου Μπος (16-21/4).
"Παραλλαγές πάπιας"
Τις "Παραλλαγές πάπιας" του βραβευμένου με Πούλιτζερ Ντέιβιντ Μάμετ υπογράφει ερμηνευτικά και σκηνοθετικά το δίδυμο Κοραής Δαμάτης και Περικλής Μοσχολιδάκης στο θέατρο Φούρνος. Μια γλυκόπικρη κωμωδία για τη φιλία, τη μοναξιά και τις ανθρώπινες σχέσεις, με χιούμορ, υπόγειες εντάσεις και απρόσμενο φινάλε. Μαζί τους παίζει η Φωτεινή Βακάκη (από 24/4).
"Οι στρατηγικές του έρωτα"
Στο θέατρο Θησείον κάνει πρεμιέρα η εκρηκτική κωμωδία του Τζορτζ Φάρκιουαρ "Οι στρατηγικές του έρωτα". Ο Τάσος Πυργιέρης σκηνοθετεί το κωμικό παιχνίδι παρεξηγήσεων, έρωτα και ανατροπών με τους Τζίνη Παπαδοπούλου, Ιάσονα Παπαματθαίου, Τζωρτζίνα Λιώση, Θωμά Βούλγαρη, Χριστίνα Ροκαδάκη, Τέλη Ζαχαράκη, Πάνο Μαλικούρτη (από 17/4).
"Τέλος το θέατρο"
Η Εταιρεία Θεάτρου Θέρος της Ηλέκτρας Ελληνικιώτη ανεβαίνει στη σκηνή του θεάτρου Θησείον για να μας πει "Τέλος το θέατρο", αντλώντας έμπνευση από το αμετάφραστο στα ελληνικά και άπαιχτο στην Ελλάδα έργο του Εντουάρντο ντε Φίλιππο "Η Τέχνη της κωμωδίας", σε κείμενο δικό της και της Γεωργίας Κανελλοπούλου. Παίζουν οι Μάνος Βαβαδάκης, Νοεμή Βασιλειάδου, Μαρία Γεωργιάδου, Βίκυ Κυριακουλάκου, Μαρία Μαμούρη (από 19/4).
"Το μαύρο κουτί"
Το "Μαύρο κουτί" του Γιώργου Ηλιόπουλου σκηνοθετεί ο Αλέξανδρος Κοέν στη Σκηνή Ωμέγα του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά. Μια μαύρη κωμωδία καταστάσεων που προσεγγίζει με χιούμορ, ευαισθησία και σαρκαστική διάθεση τη συγκρουσιακή σχέση πατέρα και γιου, με τους Στέφανο Κυριακίδη, Μαρία Κανελλοπούλου, Σταύρο Καραγιάννη, Νικολέττα Καρρά και Κατερίνα Κυριαζή (από 25/4).
"Το μεγάλο φαγοπότι"
Βασισμένο στην αμφιλεγόμενη ταινία "La Grande Bouffe" του Μάρκο Φερέρι, μεταφέρεται στη σκηνή του θεάτρου Συγγρού 33 το "Μεγάλο φαγοπότι". Ο ανερχόμενος Κωνσταντίνος Βασιλακόπουλος σκηνοθετεί το έργο για την απόλαυση ως αυτοσκοπό, όπου τέσσερις άντρες και μία γυναίκα αποσύρονται σε μια βίλα με σκοπό να φάνε μέχρι τελικής πτώσεως. Παίζουν οι Εύη Σαουλίδου, Ιφιγένεια Βαρελά, Θανάσης Δήμου, Χάρης Χαραλάμπους-Καζέπης, Δημοσθένης Παπαδόπουλος και Γκαλ Ρομπίσα (από 15/4).
"Η συναίνεση"
Την επίκαιρη "Συναίνεση" της Νίνα Ρέιν, μια ευφυή μαύρη κωμωδία που ανατέμνει το δυτικό αξιακό σύστημα, ανεβάζει ο Τάκης Τζαμαργιάς, με τους Αλέξανδρο Μαυρόπουλο, Κίττυ Παϊταζόγλου, Βαλέρια Δημητριάδου, Ερρίκο Μηλιάρη, Καλλιόπη Παναγιωτίδου, Παναγιώτη Γαβρέλα και Μανταλένα Καραβάτου (Σύγχρονο Θέατρο, από 17/4).
"Οι δακτυλογράφοι"
Για πρώτη φορά θα δούμε στην ελληνική σκηνή τους "Δακτυλογράφους" του βραβευμένου Μάρεϊ Σίσγκαλ, γνωστού για τα "Luv" και "Tootsie". 'Ένα κοινωνικό έργο για την ανθρώπινη εμπειρία και την σύγχρονη υπαρξιακή αγωνία σε σκηνοθεσία της Νάγιας Μητσάκου με τους Γιάννη Λιόκαρη και Σμαράγδα Κάκκινου (ΠΛΥΦΑ, από 4/4).
"Διόρθωση"
Από 3 Απριλίου θα δούμε τη "Διόρθωση" του Τόμας Μπέρνχαρντ στο θέατρο Ροές. Ο Τάσος Πετρίτσης μεταφέρει στη σκηνή το μεταπολεμικό μυθιστόρημα που εστιάζει στην εμμονή, την αυτοκαταστροφή και τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στη διάνοια και την άβυσσο. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους συναντάμε τον Στέφανο Βλάχο και τον Ερμή Μαλκότση.
"Οι από κάτω"
Στο θέατρο Auditorium σηκώνει αυλαία η νέα αιχμηρή κωμωδία της Ζέτης Φίτσιου με τίτλο "Οι από κάτω" με τους Ερρίκο Λίτση, Κώστα Καζάκα και 'Άνδρη Θεοδότου. Ο Κώστας Σιλβέστρος σκηνοθετεί την βραβευμένη ιστορία που ισορροπεί ανάμεσα στο γέλιο και τη συγκίνηση (από 23/4).
"Λεονάρντα"
Ο Γιώργος Καλογερόπουλος σκηνοθετεί τη "Λεονάρντα", ένα έμμετρο έργο που ισορροπεί ανάμεσα στο χιούμορ και το σκοτάδι, για την Λεονάρντα Τσιαντσιούλι, υπαρκτό πρόσωπο που έδρασε στην Ιταλία την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, την πρώτη γυναίκα serial killer στην Ευρώπη, με τον ίδιο και τους Βάσω Μανδύλη, Μαρία Μιχαηλίδου, Εύη Τσακλάνου, Δημήτρη Γρηγοριάδη, Αιμιλία Ράπτη, Μαρίνα Σωκράτη (Φουαγιέ Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, από 17/4).
"Το χελιδόνι"
Στις 20 του μήνα κάνει πρεμιέρα το σπουδαίο έργο του Ισπανού Γκιλιέμ Κλούα "Το χελιδόνι". Συγκινητικό, τρυφερό, με λεπτότητα και δύναμη, γράφτηκε με αφορμή την τρομοκρατική επίθεση στο "Pulse" nightclub στο Ορλάντο το 2016. Ερμηνεύουν από κοινού η Μαρία Τσιμά και ο Κυριάκος Μαρκάτος, σε σκηνοθεσία Γιάννη Αναστασάκη, στο θέατρο Ελέρ (από 20/4).
"Ο θάνατος ενός ηθοποιού"
Η ομάδα Dulcinea παρουσιάζει τον "Θάνατο ενός ηθοποιού", σε σκηνοθεσία της 'Άννας-Μαρίας Ιακώβου. Ένα έργο για την κοινωνική απαξίωση και την ενοχή του καλλιτέχνη που συνομιλεί με το διήγημα του 'Άντον Τσέχοφ "Ο θάνατος ενός δημοσίου υπαλλήλου" (ΠΛΥΦΑ, από 16/4).
"Κουρέλι"
Το "Κουρέλι" του Ντένις Κέλι ανεβαίνει στο θέατρο Χώρος με την υπογραφή του Συμεών Κωστάκογλου. Το πρώτο έργο του πολυβραβευμένου Βρετανού συγγραφέα του "Girls & Boys" είναι ένα σύγχρονο, αιχμηρό αντι-παραμύθι με μαύρο χιούμορ, για την παιδική φαντασία, την οικογενειακή απουσία και την επιβίωση. Επί σκηνής ερμηνεύουν οι Μάριος Μάνθος, Φανή Κουλούρη και ο μουσικός Andy Val (από 8/4).
"Ulrike – γράμματα από τη νεκρή πτέρυγα"
Βασισμένη στις επιστολές της ριζοσπαστικής φωνής της μεταπολεμικής Γερμανίας, Ουλρίκε Μάινχοφ, είναι η σκηνική σύνθεση "Ulrike – γράμματα από τη νεκρή πτέρυγα". Για πρώτη φορά μεταφράζονται στα ελληνικά οι επιστολές από την περίοδο της φυλάκισής της (1972-1976). Συνδημιουργοί είναι η ηθοποιός Ναταλία Γεωργοσοπούλου και η βιολίστρια Φανή Βοβώνη μαζί με τον Σάββα Στρούμπο (Φούρνος, από 27/4).
"Blunted - Δήμητρες και Περσεφόνες"
Στην Κάμιρο η Σοφιάννα Θεοφάνους παρουσιάζει το νέο της έργο "Blunted - Δήμητρες και Περσεφόνες". Η Mαρία Ξανθοπουλίδου σκηνοθετεί το έργο για τη διαχρονική σχέση μητέρας και κόρης, με τις Ευγενία Αποστόλου και Ηλέκτρα Μπαρούτα. Ο Φώτης Σιώτας μελοποιεί και ερμηνεύει ζωντανά - σε διπλή διανομή, ο Δημήτρης Χατζηζήσης - ποιήματα του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, τα οποία λειτουργούν ως θραύσματα ενός εσωτερικού μονολόγου (από 17/4).
"Δόξα(sin)"
H νεοσύστατη ομάδα Ταράτσα από τη Θεσσαλονίκη, μας συστήνει το θεατρικό της Σοφίας Αλεβιζάτου "Δόξα(sin)", βασισμένο σε αληθινές μαρτυρίες σεξουαλικής κακοποίησης, σε σκηνοθεσία της ίδιας και του Μάριου Δρόσου, οι οποίοι ερμηνεύουν μαζί με τους Ξένια Παπαϊωάννου, Ηλιάνα Τσακιρίδου, Τάσο Ταλιανίδη (Δρόμος, από 25/4).
"Μόλις κοιμηθεί το κύμα"
Στο θέατρο Φούρνος οι Θύμιος Διαμάντης και Κώστας Κουτρούλης υπογράφουν τον μονόλογο "Μόλις κοιμηθεί το κύμα", όπου πέντε γυναίκες αφηγούνται την ιστορία της Κυρα-Φροσύνης και δεκαεπτά ακόμη δολοφονημένων γυναικών στη λίμνη των Ιωαννίνων, σε ερμηνεία της Πέπης Γιαννιώτη σε σύμπραξη με το Πολυφωνικό Καφενείο (από 16/4).
"Με ακούς;"
Στη Σκηνή "Brecht" - 2510 ξεκινά την 1η Απριλίου το "Με ακούς;" της Μαρίας Μπουρλή για έναν έρωτα που μετατρέπεται σε θύελλα, την συναισθηματική κακοποίηση και τον μηχανισμό της υποταγής. Ερμηνεύουν οι Γιούλη Λιτσαρδάκη και Κωνσταντίνος Κατσούγκρης.
"'Όνομα μητρός Λίλιθ"
Στον Μικρό Κεραμεικό ανεβαίνει το έργο "'Όνομα μητρός Λίλιθ" της νέας συγγραφέα Μαριάντζελας Κατσιαβριά, που μας ταξιδεύει στη φύση της γυναίκας, ορμώμενο από το Off-Off Athens 14 του θεάτρου Επί Κολωνώ. Παίζουν οι: Βασιλική Μανουσάκη, Γεωργία Αμανατίδου-Καδόγλου, Μυρσίνη Πετρίδη, Σύλβια Ευσταθιάδου (από 21/4).
"Η αλήθεια είναι…"
'Ένα μικρό ευαγγέλιο των συμπλεγμάτων που κουβαλάμε, το οποίο μας προκαλεί να κοιτάξουμε κατάματα τις πιο σκοτεινές πλευρές της ανθρώπινης ψυχής αποτελεί η νέα παράσταση του Δημήτρη Δημητριάδη "Η αλήθεια είναι…", σε σκηνοθεσία του Γρηγόρη Καραντινάκη. Γιάννης Δρακόπουλος και Ηρώ Κισσανδράκη υποδύονται δύο απλούς καθημερινούς ανθρώπους, ευηπόληπτους γονείς, που καταρρέουν όταν το παιδί τους "επιλέγει να είναι διαφορετικό". (104, από 20/4)
"Τo κομπλεξικό"
"Μπορείς να γκρεμίσεις έναν κόσμο, αλλάζοντας απλώς μια λέξη;". Η 'Όλγα Ποζέλη και η ομάδα θεάτρου Νοητή Γραμμή παρουσιάζουν μια παράλογη κωμωδία, με όχημα το ομώνυμο βιβλίο του Αχιλλέα ΙΙΙ και τα τραγούδια του Σπύρου Γραμμένου, όπου η γλώσσα αποσυντίθεται και επανασυνδέεται με τον πιο απρόσμενο τρόπο. Η ίδια μοιράζεται τη σκηνή μαζί με τους Μιχάλη Αναγνώστου και Χρήστο Καπενή (Αλκμήνη, από 17/4).
"ΝΤΑΡFΣΤΕΛΕΡ"
"Γιατί το θέατρο δεν είναι η τελειότητα. Είναι το λάθος που συμβαίνει μπροστά σου". Σε έναν μέλλον όπου οι ηθοποιοί έχουν αντικατασταθεί από άψογες, αλάνθαστες παρουσίες τεχνητής νοημοσύνης, ένας παλιός ερμηνευτής αρνείται να σιωπήσει στη σκηνική σύνθεση που βασίζεται στη νουβέλα του Walter M. Miller Jr. "The Darfsteller". Ο ηθοποιός Θανάσης Δόβρης υπογράφει τη διασκευή και τη σκηνοθετική σύλληψη της παράστασης. Παίζουν οι: Κωνσταντίνος Εξαρχόπουλος, Ιωσήφ Καμπουράκης, Φάνης Κατέχος, Ναυσικά Κοριαλού, Γρηγόρης Ποιμενίδης, Δάφνη Χασούρου (Ρεκτιφιέ, από 15/4).
"Ο αφρός των ημερών"
Ο θρίαμβος του έρωτα και των αισθήσεων που προσφέρει ο ονειρικός κόσμος της νεότητας, υποχωρεί υπό το βάρος της ενηλικίωσης στο κλασικό έργο της γαλλικής λογοτεχνίας "Ο αφρός των ημερών". Η Μαριτίνα Πάσσαρη διασκευάζει και σκηνοθετεί για πρώτη φορά στην ελληνική σκηνή το εμβληματικό μυθιστόρημα του Μπορίς Βιάν που έχει μεταφερθεί τρεις φορές στη μεγάλη οθόνη αλλά και στο θέατρο και την όπερα. Ερμηνεύει η ομάδα Bloom στην επέτειο 80 χρόνων από τη συγγραφή του έργου με τους Αθανασία Κουρκάκη, Γιώργο Μπουφίδη, Στρατή Νταλαγιώργο, Νικόλα Παπούλια, Ντόνα Πετροπούλου και την ίδια τη σκηνοθέτρια επί σκηνής (Studio Μαυρομιχάλη, από 14/4).
Ακολούθησε το Αθηνόραμα στο Facebook, Tik Tok και το Instagram.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Λεονάρντα
Η αληθινή συγκλονιστική ιστορία της δολοφόνου κατά συρροή Λεονάρντα Τσιαντσούλι, γνωστή ως «σαπουνοποιός του Κορέτζιο», η οποία θυσίασε τρεις γυναίκες με την πεποίθηση ότι προστατεύει το γιο της, ο οποίος ετοιμαζόταν να ακολουθήσει τον Βασιλικό Στρατό της Ιταλίας στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Λεονάρντα, χτυπημένη από την μοίρα και τους ανθρώπους, κατέφυγε στον αποκρυφισμό για να τον «σώσει». Η παράσταση μεταφέρει την ιστορία με τη μορφή της αφηγηματικής ποίησης.
Με ακούς;
Ένας έρωτας που μετατρέπεται σε θύελλα αποκαλύπτει τον σκοτεινό κόσμο της συναισθηματικής κακοποίησης και απομόνωσης. Όσο εκείνη βυθίζεται στην ανασφάλεια, εκείνος ανυψώνεται μέσα από την επιβολή. Μέσα από καθηλωτικούς διαλόγους και έντονη κινησιολογία, η παράσταση αναδεικνύει τον μηχανισμό της υποταγής. Τελικά, θα μπορέσει το θύμα να σπάσει τα δεσμά και να βγει στο φως;
Οι δακτυλογράφοι
Για πρώτη φορά στην ελληνική σκηνή ανεβαίνει το έργο του βραβευμένου Αμερικανού συγγραφέα, γνωστού για τα «Luv» και «Tootsie». Μέσα από τη συναδελφική σχέση δύο δακτυλογράφων της δεκαετίας του ’60, περνά ολόκληρη η ανθρώπινη εμπειρία. Όταν ο Πολ Κάνιγχαμ εμφανίζεται την πρώτη του μέρα στη νέα του δουλειά, σε μια εταιρεία ταχυδρομικών παραγγελιών, ξεκαθαρίζει στη συνάδελφό του Σίλβια Πέιτον ότι η παρουσία του εκεί θα είναι προσωρινή. Ο Πολ σπουδάζει νομικά τα βράδια και, έχοντας έναν ήδη καταξιωμένο θείο δικηγόρο, το μέλλον του φαίνεται πολλά υποσχόμενο. Η Σίλβια, προϊσταμένη του τμήματος, τον υποδέχεται εγκάρδια. Κι εκείνη έχει τα δικά της όνειρα — κυρίως συναισθηματικής φύσης. Ανάμεσα στους δύο συναδέλφους αναπτύσσεται μια ιδιαίτερη σχέση, καθώς η «προσωρινή» παραμονή του Πολ στο γραφείο διαρκώς παρατείνεται. Όταν, πια γερασμένοι, λένε το τελευταίο τους «καληνύχτα» στον αόρατο εργοδότη τους, συνειδητοποιούμε ότι έχουμε γίνει μάρτυρες ενός ολόκληρου κύκλου ζωής γεμάτου ματαιωμένες επιθυμίες και ανεκπλήρωτα όνειρα. Με τρόπο τραγελαφικό βλέπουμε τις επιθυμίες και τα όνειρά τους να στραγγαλίζονται από τον ίδιο τους τον φόβο. Έναν φόβο που γίνεται αλυσίδα, τους καθηλώνει, τους περιορίζει και τους υποτάσσει.
Διόρθωση
Το μεταπολεμικό μυθιστόρημα του Αυστριακού συγγραφέα παραθέτει τον πυρετώδη στοχασμό του για ένα σπάνιο μυαλό παγιδευμένο στην ίδια του τη σκέψη, σε μια κοινωνία που παραπαίει. Το έργο μεταφέρεται στη σκηνή με δραματουργικό άξονα τη δυαδική σχέση μεταξύ του ανώνυμου αφηγητή και του παιδικού του φίλου Ρόιτχαμερ, ο οποίος κυριεύεται από την ιδέα να οικοδομήσει μέσα στην άγρια φύση έναν κατοικήσιμο κώνο, προορισμένο για την αδελφή του. Το εξωφρενικό αυτό δώρο δεν θα οδηγήσει σε τίποτα, καθώς ο θάνατός της θα επέλθει μόλις λίγο καιρό μετά, από μια αδιευκρίνιστη αρρώστια. Συντετριμμένος, ο Ρόιτχαμερ αυτοκτονεί. Σήμερα, τα αμέτρητα χειρόγραφα που άφησε πίσω του περιμένουν στον ίδιο χώρο, ζητώντας να αποκτήσουν φωνή. Το ξεδιάλεγμα των χειρογράφων ξεκινά, ο αυτόχειρας Ρόιτχαμερ αναδύεται πρώτα σαν απόηχος, έπειτα ως μορφή και τέλος ως ολότητα. Φέρνει μαζί του το παρελθόν, τις κοινές μνήμες, πικρές και χαρούμενες, μα κυρίως την ιστορία της προσωπικής του αυτοκαταστροφής, που ξαναγράφεται από την αρχή.
Κουρέλι
Το πρώτο έργο του πολυβραβευμένου Βρετανού συγγραφέα του «Girls & Boys» είναι ένα σύγχρονο, αιχμηρό αντι-παραμύθι με μαύρο χιούμορ, για την παιδική φαντασία, την οικογενειακή απουσία και την επιβίωση. Δύο αδέλφια, αφηγούνται ιστορίες από την παιδική τους ηλικία. Η απώλεια της μητέρας τους σε μικρή ηλικία, η ανατροφή από έναν πατέρα βυθισμένο στον αλκοολισμό και τον θρησκευτικό φανατισμό, η οικονομική κατάρρευση και η έκθεσή τους σε ακραίους κινδύνους συγκροτούν το τοπίο μέσα στο οποίο μεγαλώνουν. Στον πυρήνα της αφήγησης βρίσκεται η ανακάλυψη ενός νεογέννητου μωρού και η επίμονη προσπάθεια για μια καλύτερη ζωή. Γύρω από αυτό το γεγονός οργανώνεται ένας κόσμος επινόησης και επανάληψης, όπου οι αναμνήσεις των δύο παιδιών διαπλέκονται με φαντασιώσεις και ιστορίες που λειτουργούν ως καταφύγιο. Το χιούμορ συνυπάρχει με τη βία και η αθωότητα με την απειλή. Η ανάγκη να ειπωθούν οι ιστορίες τους, δημιουργεί την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.
Σκίτσο 6 | ΑΜΦΙ (Άπειρες Μικρές Φαεινές Ιδέες)
Οκτώ ηθοποιοί ερμηνεύουν, τραγουδώντας και παίζοντας ζωντανά μουσική σ’ ένα «αορατόριο» για την αμφισβήτηση του εαυτού, στο έκτο κατά σειρά «Σκίτσο» της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου. Οκτώ φωνές που αναπαριστούν σκέψεις, διαφωνούν, μαλώνουν και αποπροσανατολίζουν το πλάσμα στο οποίο κατοικούν. Όλοι εναντίον όλων αμφισβητούν τα πάντα με μοναδικό σημείο ταύτισης το «τι δεν αμφισβητούν». Ένα έργο συνειρμικό, μελοποιημένο για οκτώ φωνές, πιάνο, σαξόφωνο και hi-hat. Ένας ιδιότυπος στρεβλός κανόνας, για να αφηγηθούμε και να αμφισβητήσουμε μέσα από τον ποιητικό λόγο, τα θέσφατα, την κοινή λογική, αλλά κυρίως τον εαυτό.
ΝΤΑΡFΣΤΕΛΕΡ
Στην παράσταση που βασίζεται στη νουβέλα του Walter M. Miller Jr., οι ηθοποιοί έχουν αντικατασταθεί από άψογες παρουσίες τεχνητής νοημοσύνης σ’ ένα απροσδιόριστο μέλλον. Ένας παλιός ερμηνευτής όμως αρνείται να σιωπήσει. Η τεχνολογία δεν εμφανίζεται ως αντίπαλος, αλλά ως περιβάλλον — ένα πεδίο όπου το ερώτημα δεν είναι «ποιος υπερισχύει», αλλά «τι σημαίνει παρουσία». Το ερώτημα δεν είναι αν ο άνθρωπος θα «νικήσει» τη μηχανή, αλλά τι σημαίνει να παραμένεις ζωντανός μέσα σε ένα σύστημα που λειτουργεί χωρίς εσένα. Η παράσταση μιλά για την τελευταία πράξη αντίστασης: το σώμα απέναντι στην τελειότητα, την ανθρώπινη αστοχία απέναντι στην άψογη αναπαραγωγή. Είναι ένα ερωτικό γράμμα προς την ατέλεια καθώς η τεχνολογία γίνεται σκηνικό φόντο για την πιο παλιά πράξη του κόσμου: έναν άνθρωπο που στέκεται απέναντι σε άλλους ανθρώπους και λέει «εδώ είμαι».
Ο αφρός των ημερών
Το κλασικό έργο της γαλλικής λογοτεχνίας, όπου ο ονειρικός κόσμος της νεότητας υποχωρεί από το βάρος και τις δυσκολίες της ενηλικίωσης, ανεβαίνει για πρώτη φορά στην ελληνική σκηνή, στην επέτειο 80 χρόνων από τη συγγραφή του. Σ’ έναν κόσμο όπου η φαντασία και η πραγματικότητα συνυπάρχουν, ο νεαρός και εύπορος Κόλιν ζει μια παράξενη και χαρούμενη ζωή γεμάτη τζαζ, παράδοξα αντικείμενα και ζώα που μιλούν, μαζί με τον φίλο και μάγειρά του Νικολά και την εκκεντρική φίλη του Ιζίς. Η ζωή του αλλάζει όταν γνωρίζει τη Χλόη και την ερωτεύεται, γιατί του θυμίζει μια αγαπημένη μελωδία του Ντιουκ Έλινγκτον. Παράλληλα, ο φίλος του Τσικ παρασύρεται από την εμμονή του με τα βιβλία ενός διάσημου φιλοσόφου, ενώ η Αλίζ βλέπει ανήμπορη αυτή την προσκόλληση να καταστρέφει τη ζωή τους. Όταν η Χλόη αρρωσταίνει από ένα νούφαρο που μεγαλώνει στους πνεύμονές της, ο κόσμος γύρω τους σκοτεινιάζει και η αρχική ελαφρότητα συγκρούεται με μια παράλογη πραγματικότητα.
Η χρονιά χωρίς καλοκαίρι
Με φόντο το πιο κρύο καλοκαίρι των τελευταίων 250 ετών, μια παρέα νεαρών Άγγλων αριστοκρατών, ανάμεσά τους ο Λόρδος Μπάιρον, ο γιατρός του, Τζον Πολιντόρι, ο Πέρσι Σέλεϊ, η μελλοντική γυναίκα του Μαίρη και η αδερφή της Κλαιρ, όλοι έντονες προσωπικότητες και εκτός των κοινωνικών κανόνων και επιταγών της εποχής, περνά τις διακοπές της στη λίμνη της Γενεύης, εκεί όπου γεννήθηκαν οι πιο τρομακτικές ιστορίες της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Το ηφαίστειο Ταμπόρα, στην Ινδονησία, εκρήγνυται το 1815 προκαλώντας τεράστια οικολογική και κλιματική κρίση. Ο ουρανός παραμένει σκοτεινός, από την τέφρα που εκτοξεύτηκε, για σχεδόν τρία χρόνια, οι θύελλες και οι χιονοπτώσεις κυριαρχούν και η θερμοκρασία πέφτει προκαλώντας καταστροφές σε καλλιέργειες και τεράστια επισιτιστική κρίση. Το 1816 ήταν το πιο κρύο έτος των τελευταίων 250 ετών και έμεινε στην ιστορία ως «Η χρονιά χωρίς καλοκαίρι». Αυτό το αλλόκοτο καλοκαίρι η παρέα σύντομα καταλαβαίνει πως τα σχέδιά τους για καλοκαιρινές βαρκάδες δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν. Κλεισμένοι στη Βίλα Ντιοντάτι, περνούν το χρόνο τους με αφηγήσεις και αναγνώσεις ιστοριών τρόμου. Σύντομα, ο Μπάιρον προτείνει να γράψουν τις δικές τους τρομακτικές ιστορίες. Η Μαίρη Σέλεϊ γράφει τον «Φρανκενστάιν» και ο Πολιντόρι τον «Βρικόλακα», τον πρόγονο του «Δράκουλα» και της ρομαντικής λογοτεχνίας τρόμου. Σιγά σιγά και ενώ αρχίζουν να γεννιούνται παιχνίδια σχέσεων, εξουσίας και επικίνδυνα ερωτικά δίπολα, τα όσα τρομακτικά γράφουν γίνονται μέρος της καθημερινότητας τους.
Το μεγάλο φαγοπότι
Μία από τις πιο τολμηρές και αμφιλεγόμενες ταινίες του ευρωπαϊκού κινηματογράφου, το «La Grande Bouffe» του Μάρκο Φερέρι, μεταφέρεται στη σκηνή μέσα από μια ελεύθερη, σύγχρονη θεατρική διασκευή. Μια κοινωνική σάτιρα που επιχειρεί να ανοίξει εκ νέου τη συζήτηση γύρω από τη λαιμαργία, την υπερκατανάλωση, τον μηδενισμό και τη βουβή κατάρρευση του δυτικού πολιτισμού· ζητήματα που σήμερα επιστρέφουν με νέα, επιτακτική ένταση. Τέσσερις άντρες και μία γυναίκα αποσύρονται σε μια βίλα με έναν και μόνο σκοπό:να φάνε μέχρι τελικής πτώσεως. Μέσα από ένα ξέφρενο γλέντι που δοκιμάζει τα όρια του σώματος, της ηθικής και της επιθυμίας, οι ήρωες οδηγούνται ολοένα πιο κοντά στην αυτοκαταστροφή — ή στη λύτρωση. Ένα συμπόσιο που ξεκινά ως παιχνίδι, αλλά αποκαλύπτει μια βαθύτερη, σκοτεινή πείνα: για νόημα, για επαφή, για υπέρβαση.
Τα κύματα
Το πιο λυρικό και βαθιά ανθρώπινο έργο της Βιρτζίνια Γουλφ ακολουθεί μια παρέα έξι παιδιών από τα νεανικά τους χρόνια μέχρι το θάνατο. Φιλία, αγάπη, μίσος, νιότη, σπαραγμός καθώς και η ματαιότητα της ανθρώπινης ύπαρξης διαπερνούν την ιστορία των ηρώων, βουτώντας στις σχέσεις, τις αδυναμίες, τα τραύματα και τις καθοριστικές στιγμές της ζωής τους.
Συναίνεση
Μέσα από την ιστορία μιας ομάδας δικηγόρων που εμπλέκονται σε μια υπόθεση σεξουαλικής επίθεσης, το έργο της βραβευμένης Βρετανίδας συγγραφέα εξετάζει την έννοια της συναίνεσης και φωτίζει τις σύνθετες πλευρές των ανθρώπινων σχέσεων και της απονομής δικαιοσύνης στη σύγχρονη κοινωνία. Καθώς οι χαρακτήρες προσπαθούν να υπερασπιστούν τις θέσεις τους στο δικαστήριο, έρχονται αντιμέτωποι με τις δικές τους επιλογές, τις σχέσεις και τις αντιφάσεις τους. Με έντονο κοινωνικό προβληματισμό και διεισδυτικό λόγο, η Νίνα Ρέιν θέτει καίρια ερωτήματα για το τι σημαίνει πραγματικά συναίνεση και πώς η αλήθεια μπορεί να διαμορφώνεται από διαφορετικές οπτικές.
Όνομα μητρός Λίλιθ
Μια παράσταση - ταξίδι στη γυναικεία φύση και τα πάθη της εμπνευσμένη από τις τέσσερις Μοίρες της ελληνικής μυθολογίας. Συγκεκριμένα σε μια παραλλαγή του Πίνδαρου σύμφωνα με την οποία υπάρχει και μια τέταρτη αδερφή-μοίρα, η Τύχη. Οι τέσσερις μοίρες δουλεύουν ασταμάτητα καθορίζοντας τις ζωές και τους θανάτους. Αγέρωχες και κυνικές συνεχίζουν να κινούν και να κόβουν το νήμα τους ό,τι κι αν συμβεί. Η Πανδώρα, η Ευρυδίκη, η Κασσάνδρα και η Μέδουσα παρουσιάζονται ως τραγικές φιγούρες που δε μπόρεσαν να ξεφύγουν από τη μοίρα τους. Το έργο ακροβατεί ανάμεσα στον ποιητικό ρεαλισμό, τον νατουραλισμό και τον φορμαλισμό του σωματικού θεάτρου. Μια κραυγή για τη βία που κυριαρχεί στη δική μας πραγματικότητα. Ένας αναστοχασμός για τις δικές μας ευθύνες και την παθητικότητα απέναντι σε όσα συμβαίνουν.
Τάμα
Η μουσικοθεατρική παράσταση που βασίζεται σε πραγματικές μαρτυρίες ανθρώπων από διαφορετικές εποχές –από τη γυναίκα του σφουγγαρά που περιμένει τον άντρα της να γυρίσει μέχρι τους ναυαγούς του πλοίου Σάμινα– και σε στοιχεία παραδοσιακής τέχνης, φωτίζει τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην πίστη, τη δεισιδαιμονία και τη θυσία. Τρεις ηθοποιοί μεταφέρουν επί σκηνής ένα ταξίδι στο χρόνο και την πορεία από την δοκιμασία, στην υπόσχεση και την προσδοκία για ένα θαύμα, εξερευνώντας τις πιο λεπτές πτυχές της ανθρώπινης ανάγκης.
O θάνατος ενός ηθοποιού
Αντλώντας από το διήγημα του Άντον Τσέχοφ «Ο θάνατος ενός δημοσίου υπαλλήλου», η ομάδα μεταφέρει τον πυρήνα του στον σύγχρονο κόσμο, μιλώντας για την κοινωνική απαξίωση και την ενοχή του καλλιτέχνη. Τι συμβαίνει όταν ο δημόσιος υπάλληλος Ιβάν Ντμίτριτς Τσερβιακόφ φτερνίζεται κατά τη διάρκεια μιας παράστασης πάνω στον υψηλόβαθμο κρατικό υπάλληλο Μπριζάλοφ; Γιατί ο ηθοποιός που αναζητά τον τάφο του ηθοποιού Μούσκιν μοιάζει τόσο με έναν δημόσιο υπάλληλο; Και ποιο «σουξέ» παίζει σε κάθε γάμο ο Πιοτρ Ρουμπλιόφ — ο «πιανίστας» του Τσέχοφ; Ο ηθοποιός δεν πεθαίνει αντικειμενικά. Πεθαίνει όταν η αξία του εξαρτάται ολοκληρωτικά από την έγκριση του Άλλου. Ενσωματώνονται επίσης θεατρικές διασκευές των διηγημάτων του Τσέχοφ «Ο πιανίστας» και «Στο νεκροταφείο».
Τo κομπλεξικό
"Μπορείς να γκρεμίσεις έναν κόσμο, αλλάζοντας απλώς μια λέξη;". Η ομάδα θεάτρου Νοητή Γραμμή παρουσιάζει μια παράλογη κωμωδία, με όχημα το ομώνυμο βιβλίο και τα τραγούδια του Σπύρου Γραμμένου, όπου η γλώσσα αποσυντίθεται και επανασυνδέεται με τον πιο απρόσμενο τρόπο. Η γλώσσα είναι ένας ζωντανός οργανισμός, ένας κώδικας που συμφωνήσαμε να τηρούμε για να μην χαθούμε στη μετάφραση. Τι συμβαίνει όμως όταν τα «κλειδιά» των λεξικών παύουν να ξεκλειδώνουν την αλήθεια; Στην παράσταση αυτή, οι λέξεις σταματούν να είναι επίσημοι ορισμοί και γίνονται εκρηκτικοί μηχανισμοί. Μέσα από έναν καταιγισμό από παραδοξολογίες, σουρεαλισμό και παράλογο χιούμορ, οι θεατές καλούνται να αμφισβητήσουν τα πάντα: από τις παγιωμένες κοινωνικές αντιλήψεις και την πολιτική ορθότητα, μέχρι τις ίδιες τους τις καθημερινές συνήθειες.
Κουκλίτσα
Η Νόρα μεταμορφώνεται σε δαιμονική φιγούρα που ενσαρκώνει το σύμβολο της απόλυτης ελευθερίας σε αυτή τη νέα προσέγγιση του ιψενικού «Κουκλόσπιτου», που φωτίζει τη θέση της γυναίκας μέσα από μια σύγχρονη, αιχμηρή ματιά. Χριστούγεννα. Μέσα από παράθυρα και μισάνοιχτες πόρτες, αποκαλύπτεται το εσωτερικό ενός σπιτιού. Ο ρεαλισμός διαρρηγνύεται, φανερώνοντας ή αποκρύπτοντας – πάντοτε με χιούμορ καυστικό – σκοτεινές πτυχές, αμήχανες παύσεις, σκληρές πράξεις και λόγια που τολμούν τα πρόσωπα να αρθρώσουν. Στην καρδιά της σκοτεινής και ύπουλα βίαιης αυτής δημιουργίας, ανάμεσα στο ζευγάρι που έχει μια άνιση σεξουαλική σχέση και ζει σε κλίμα οικονομικής ανασφάλειας, κρύβεται ένα μυστικό. Η αποκάλυψή του και η σύγκρουση που ακολουθεί, φέρνει στην επιφάνεια βαθιά υπαρξιακά ερωτήματα χωρίς απαντήσεις. Ο σύζυγος υπολογίζει συνεχώς αριθμούς, μετράει χρήματα και ζυγίζει τη Νόρα καθημερινά, ελέγχοντας το βάρος της. Η Νόρα τρώει ασταμάτητα και η συναισθηματική της πείνα εξελίσσεται σε κάτι δαιμονικό. Η Νόρα δεν διαλύεται για να ανασυνθέσει μόνο τον εαυτό της, αλλά και για να κατακτήσει το δικαίωμα να ονειρεύεται έναν καλύτερο κόσμο.
Άμλετ (machine)
Ο «Άμλετ» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ συναντά τη «Μηχανή Άμλετ» του Χάινερ Μίλερ σε μια παράσταση - ανοιχτή αναμέτρηση με τα φαντάσματά μας - τα προσωπικά, τα συλλογικά, τα ιστορικά. Η Σοφία Αντωνίου, συνεχίζοντας την ερευνητική της πορεία πάνω στα κλασικά έργα και τη σύγχρονη δραματουργία, αναμετριέται με τον Άμλετ ως μια αναγκαία διαπραγμάτευση του παρελθόντος με το παρόν σε έναν κόσμο που επαναλαμβάνεται μηχανικά. Ο Άμλετ επιστρέφει ως το δικό μας φάντασμα και ζητά να μην τον ξεχάσουμε. Σκηνοθετεί την παράσταση της ίδιας του της ζωής. Μαζί του, μια ομάδα ηθοποιών αφηγείται ξανά και ξανά την ιστορία ενός ανθρώπου που προσπαθεί να υπάρξει μέσα σε έναν κόσμο που καταρρέει.
Bacon
Το θρίλερ - φαινόμενο μιλά χωρίς φίλτρα για την τοξική αρρενωπότητα, τη σεξουαλική σύγχυση, τη βία και τις συνέπειες της σιωπής, μέσα από την ιστορία της φιλίας δύο ανδρών. Το «Bacon» χαρακτηρίστηκε ως ένα από τα πιο επιδραστικά σύγχρονα βρετανικά κείμενα και ανεβαίνει για πρώτη φορά στην ελληνική σκηνή και αφηγείται την ιστορία δύο εφήβων αγοριών από διαφορετικά κοινωνικά περιβάλλοντα, που συναντιούνται σε έναν κόσμο σχολικής βίας, καταπίεσης και ανομολόγητης επιθυμίας. Μια σχέση που ξεκινά ως φιλία εξελίσσεται σε εξάρτηση, έλξη και σύγκρουση, αφήνοντας ένα τραύμα που τους ακολουθεί στην ενήλικη ζωή. Χρόνια αργότερα, οι δύο άντρες έρχονται ξανά αντιμέτωποι.
Το χελιδόνι
Με αφορμή την τρομοκρατική επίθεση της 12ης Ιουνίου 2016 στο gay bar «Pulse» στο Ορλάντο, ο βραβευμένος Καταλανός συγγραφέας υπογράφει ένα έργο-ύμνος στην αγάπη και τη ζωή. Το σύγχρονο κοινωνικό δράμα μιλά για τη βία απέναντι στη διαφορετικότητα και για το κόστος που αφήνει αυτή η βία πίσω της. Δεν λειτουργεί ως χρονικό ενός γεγονότος, αλλά ως μια βαθιά ανθρώπινη διερεύνηση του τραύματος που αφήνει πίσω του. Ο Κλούα μετατρέπει την πληγή σε ένα πυκνό, εσωτερικό δράμα για τη μνήμη, την απώλεια και τη δύσκολη διαδρομή προς τη συγχώρεση και την αποδοχή του άλλου. Η δράση εκτυλίσσεται σε ένα διαμέρισμα, σε ένα μάθημα φωνητικής που ξεκινά ως μια τυπική συνάντηση. Πολύ γρήγορα όμως οι δύο χαρακτήρες, η Αμέλια κι ο Ραμόν, καταλαβαίνουμε πως συνδέονται με έναν τρόπο βαθύτερο και πιο οδυνηρό απ’ όσο φαίνεται αρχικά. Ο διάλογός τους εξελίσσεται σε μια σταδιακή σύγκρουση, όπου ο πόνος, η άρνηση και η ενοχή έρχονται στην επιφάνεια.
Ο κήπος των επίγειων απολαύσεων
Η νέα δημιουργία της ελληνογαλλικής ομάδας σύγχρονου χορού «Synthesis 748 Dance Co.», που αντλεί από τον ομώνυμο εμβληματικό πίνακα του Ολλανδού ζωγράφου Ιερώνυμου Μπος, διερευνά τις έννοιες της τέρψης, της επιθυμίας και της εγγύτητας, προτάσσοντας την ιδέα ότι οι απολαύσεις δεν αποτελούν εκτροπή ή αμαρτία, αλλά μια φυσική πτυχή της ανθρώπινης ύπαρξης. Επί σκηνής ένας αναδυόμενος τόπος αποκαλύπτεται, στον οποίο οι αισθήσεις περιπλανώνται μεταξύ ιερού και βέβηλου, φύσης και τεχνολογίας, φαντασίας και πραγματικότητας. Μέσα από τη μνήμη, το αρχέτυπο και το ασυνείδητο, ένα συναισθηματικό “τοπίο σωμάτων” μας τυλίγει στο “δέρμα” του μ’ έναν χορό επιβίωσης. Εκεί οι ερμηνευτές δεν είναι απλώς οντότητες, αλλά “κινητικοί κήποι” που μοιάζουν να προσδοκούν μια αργοπορημένη αναγέννηση.
Τρεις αδερφές (θα έρθουν καλύτερες μέρες)
Σύγχρονη μεταγραφή του κλασικού έργου του Άντον Τσέχοφ «Τρεις αδερφές» για τη «Μόσχα» που όλοι αναζητούμε, που φωτίζει με ευαισθησία αλλά και καυστικό χιούμορ τις ρωγμές της ελληνικής οικογένειας. Με αφορμή ένα κληρονομικό ζήτημα, αναδύονται ερωτήματα γύρω από τη μνήμη, την απώλεια και τον αποχωρισμό του πρώτου σπιτιού. Τι σημαίνει οικογένεια; Πώς διαχειριζόμαστε τα ανεκπλήρωτα όνειρα; Και ποια είναι η «Μόσχα» που συνεχίζουμε να αναζητούμε σήμερα; Η Όλγα, η Μαρία και η Ειρήνη επιστρέφουν στην Κεφαλονιά, έναν χρόνο μετά τον θάνατο του πατέρα τους. Η απόφαση να πουλήσουν το πατρικό τους σπίτι — έναν χώρο γεμάτο μνήμη, παιδικά ίχνη και οικογενειακές χίμαιρες — τις φέρνει ξανά μαζί, έπειτα από οκτώ χρόνια που η καθεμία έχει ακολουθήσει μία διαφορετική πορεία ζωής στην Αθήνα. Περιμένοντας τους υποψήφιους αγοραστές, αναγκάζονται να συνυπάρξουν σε ένα σπίτι που λειτουργεί σαν ζωντανό αρχείο: οι παλιές συγκρούσεις αναβιώνουν, οι συζητήσεις που δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ επιστρέφουν, οι προσωπικές επιλογές τίθενται εκ νέου υπό αμφισβήτηση. Οι ισορροπίες τους δοκιμάζονται και οι βεβαιότητες καταρρέουν, καθώς κάθε μία καλείται να επαναπροσδιορίσει τι άφησε πίσω και τι διεκδικεί ακόμη.
Τέλος το θέατρο
Μια πολυφωνική σύνθεση, που περιηγείται στον κόσμο του θεάτρου, αντλώντας έμπνευση από το αμετάφραστο στα ελληνικά και άπαιχτο στην Ελλάδα έργο του Εντουάρντο ντε Φίλιππο «Η Τέχνη της κωμωδίας». Μια πολιτικός συναντά έναν θίασο σε ένα θέατρο, ξανά και ξανά, χωρίς κανένα -συμβολικό ή κυριολεκτικό- αίτημα. Τι διαθέτει, άλλωστε, σήμερα ένας άνθρωπος του θεάτρου που να μην του το έχει ήδη πάρει η πολιτική εξουσία; Χωρίς σχέδιο και συγκεκριμένη φόρμα, χρησιμοποιεί κάθε θεατρικό μέσο για να δοκιμάσει τις αντοχές ανάμεσα στον δημόσιο λόγο και την καλλιτεχνική πράξη. Πρόζα και ρίμα, πραγματικές αφηγήσεις και θεατρικές σκηνές, μουσικά κομμάτια, αρχειακό υλικό και εμβληματικές παραστάσεις περιπλέκονται με σκοπό να φέρουν στη σκηνή το εξωφρενικότερο ψέμα.
Η αλήθεια είναι…
Ένα μικρό ευαγγέλιο των συμπλεγμάτων που κουβαλάμε, το οποίο μας προκαλεί να κοιτάξουμε κατάματα τις πιο σκοτεινές πλευρές της ανθρώπινης ψυχής. Πραγματεύεται τι συμβαίνει όταν δύο απλοί καθημερινοί άνθρωποι, ευυπόληπτοι γονείς, καταρρέουν όταν το παιδί τους "επιλέγει να είναι διαφορετικό".
Οι στρατηγικές του έρωτα
Ένα κωμικό παιχνίδι παρεξηγήσεων, μεταμφιέσεων και ερωτικών παιχνιδιών. Δύο φίλοι, χωρίς χρήματα αλλά με περίσσευμα φαντασίας και γοητείας, καταφθάνουν σε ένα αγγλικό χωριό, αποφασισμένοι να επιβιώσουν μέσω ενός παιχνιδιού μεταμφιέσεων, ψεύτικων ταυτοτήτων και ερωτικών στρατηγικών. Γύρω τους ξεδιπλώνεται ένας κόσμος γεμάτος παρεξηγήσεις, μυστικά ραντεβού και παράνομες επιθυμίες. Όλοι υποδύονται ρόλους, όλοι κρύβουν κάτι, όλοι διεκδικούν κάτι περισσότερο από αυτό που τους αναλογεί.
Μόλις κοιμηθεί το κύμα
Πέντε φιγούρες αφηγούνται την ιστορία της Κυρα-Φροσύνης και δεκαεπτά ακόμη δολοφονημένων γυναικών στη λίμνη των Ιωαννίνων. Τέσσερις γυναίκες, μόνο με τις φωνές τους, τραγουδούν ηπειρώτικα τραγούδια, ενώ μια ερμηνεύτρια αναλαμβάνει τον ρόλο της Ευφροσύνης, εξιστορώντας μας τη ζωή που δεν έζησε, τα όνειρα και τα βιώματά της. Ο διάλογος αυτός ξεδιπλώνει το κουβάρι της ιστορίας, φτάνοντας στο αύριο, εκεί όπου οι πέντε γυναίκες ελπίζουν να ζήσουν τη ζωή που στερήθηκαν. Στο τέλος, η ίδια η Ευφροσύνη μονολογεί για την ομορφιά της ζωής, κάνοντας μια έκκληση κατανόησης για τα λάθη που έκανε όσο ζούσε. Ακολουθώντας την ηπειρώτικη παράδοση, παρακολουθούμε έναν διάλογο μουσικής και αφήγησης, που σκοπό έχει τη θύμηση γεγονότων τα οποία μπορούν να γίνουν στο σήμερα έμπνευση και διδαχή, ενώ ταυτόχρονα φέρνουν τις νεότερες γενιές σε επαφή με την ιστορία του τόπου μας.
Αρχιμάστορας Σόλνες
Το διεισδυτικό δράμα για την ανάγκη του ανθρώπου να ξεπερνά τον εαυτό του ακόμη και με το ρίσκο της συντριβής, ανεβαίνει με αφορμή την συμπλήρωση 120 χρόνων από το θάνατο του συγγραφέα. Στον πυρήνα του έργου βρίσκεται ο επιτυχημένος αρχιμάστορας Χάρβαρντ Σόλνες, ο οποίος, μαζί με τη σύζυγό του Αλίνα, ζει μια καλοδομημένη, πλουσιοπάροχη ζωή, η οποία όμως δεν μοιάζει καθόλου ευτυχισμένη. Έχει επιλέξει να σταματήσει να κατασκευάζει κτίρια με ψηλούς πύργους που προσπαθούν να φτάσουν τον Θεό και έχει αφοσιωθεί στο να κατασκευάζει «…σπίτια για ανθρώπους». Ανάμεσα στον φόβο και την επιθυμία, την ενοχή και την ανάγκη για υπέρβαση, ο Σόλνες, καλείται να αντιμετωπίσει το παρελθόν του και τη μαγνητική δύναμη της Χίλντα, μιας νεαρής γυναίκας που τον προκαλεί να κοιτάξει ξανά προς τον ουρανό χτίζοντας «…κάστρα στον αέρα».
Blunted - Δήμητρες και Περσεφόνες
Το νέο έργο της βραβευμένης συγγραφέως αντλεί έμπνευση από τον μύθο της αρπαγής της Περσεφόνης και επαναπροσεγγίζει τη διαχρονική σχέση μητέρας και κόρης, επενδεδυμένο με θραύσματα ποιημάτων του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα. Σύμφωνα με την υπόθεση, μια γυναίκα 35 ετών, που ζει μόνιμα στην Ισπανία, επιστρέφει για λίγο στην Ελλάδα και επισκέπτεται το πατρικό της σπίτι. Η συνάντησή της με τη μητέρα της φέρνει στην επιφάνεια καλά κρυμμένες αλήθειες και οδηγεί σε οδυνηρές εξομολογήσεις. Ένας νεκρός πατέρας, ένας ρατσιστής αδελφός και μια σχέση μητέρας–κόρης που καταρρέει αποκαλύπτουν τη σύγκρουση ανάμεσα στον συντηρητισμό και την ελεύθερη σκέψη, ανάμεσα στην αγωνία του «φαίνεσθαι» και τη λυτρωτική δύναμη της αλήθειας. Το «Blunted» εξερευνά τα όρια της οικογένειας, της μνήμης και των δεσμών, προτείνοντας μια νέα πραγματικότητα όπου καμία σχέση δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αποδοχή και αγάπη.
Παραλλαγές πάπιας
Η γλυκόπικρη κωμωδία για τη φιλία, τη μοναξιά και τις ανθρώπινες σχέσεις, αντιπροσωπευτική του ύφους του βραβευμένου με Πούλιτζερ Αμερικανού συγγραφέα Ντέιβιντ Μάμετ –με χιούμορ, υπόγειες εντάσεις και απρόσμενο φινάλε–, παρακολουθεί δύο μοναχικούς άνδρες, καθισμένους στην όχθη μιας λίμνης. Συζητούν για τη φύση και την κοινωνία, για την επιβίωση και το άγχος της τρίτης ηλικίας, για την τεχνολογία και τον φόβο του καινούργιου. Μέσα από την απλότητα της καθημερινής συνομιλίας, ο Μάμετ φωτίζει τις πιο σύνθετες πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης. Το έργο αποτελείται από 14 παραλλαγές όπου οι δύο πρωταγωνιστές του έργου, ο Τζορτζ και ο Εμίλ, άλλοτε συγκρούονται και άλλοτε επιζητούν απεγνωσμένα τη σύνδεση και την κατανόηση, ισορροπώντας στην κόψη του ξυραφιού ανάμεσα στο χιούμορ και σε μια υπόγεια μελαγχολία, ανάμεσα στην απλότητα αλλά και σε βαθιά υπαρξιακά ζητήματα. Οι πάπιες γίνονται αφορμή για μια συναρπαστική συζήτηση επί παντός επιστητού.
AI-MILIA
Σε μια προσωπική κατάθεση ψυχής μάς προσκαλεί η κυρία του θεάτρου Αιμιλία Υψηλάντη. Μια προσωπική διαδρομή μνήμης, ταυτότητας και αλήθειας, όπου το θέατρο γίνεται εξομολόγηση και ουσιαστική σύνδεση ανάμεσα στην ηθοποιό και τον θεατή. Η παραστασιακή αφήγηση ξεκινά από μια απλή, σχεδόν καθημερινή συνθήκη: μια ηθοποιός που δεν φεύγει από τη σκηνή μετά το τέλος της παράστασης. Εκεί ανασύρει εικόνες, μνήμες, θραύσματα ζωής. Παιδικά χρόνια, οικογένεια, έρωτες, κοινωνικές επιταγές, σώμα, ελευθερία. Μια ζωή που ξεκίνησε στη μεγάλη οθόνη της δεκαετίας του '60 φτάνει ως τη σημερινή εποχή, μεταφράζοντας το παρελθόν με το λεξιλόγιο του σήμερα. Το προσωπικό διασταυρώνεται με το συλλογικό, και η ιδιωτική μνήμη με την ιστορία μιας ολόκληρης γενιάς. Από τις κοινωνικές απαγορεύσεις και τα στερεότυπα, μέχρι τις κατακτήσεις και τις ελευθερίες που σήμερα θεωρούμε δεδομένες, ενώ εξακολουθούν να επαναπροσδιορίζονται.
Δόξα(sin)
Ένα φαινομενικά αθώο γενέθλιο πάρτι μετατρέπεται σ’ ένα αλλόκοτο παιχνίδι ρόλων, στο έργο της νεοσύστατης ομάδας από τη Θεσσαλονίκη που βασίζεται σε αληθινές μαρτυρίες σεξουαλικής κακοποίησης από την ορθόδοξη εκκλησία. Το «Δόξα(sin)» είναι ένα έργο που συνδυάζει μυθοπλασία και πραγματικά γεγονότα, σουρεαλιστικά και τελετουργικά στοιχεία, ρεαλιστική υποκριτική και έντονη σωματική έκφραση.
Ulrike – γράμματα από τη νεκρή πτέρυγα
Βασισμένη στις επιστολές της ριζοσπαστικής φωνής της μεταπολεμικής Γερμανίας, Ουλρίκε Μάινχοφ (κατά την περίοδο της φυλάκισής της, την τετραετία 1972-76), είναι η παράσταση με αφορμή την οποία μεταφράζονται για πρώτη φορά στα ελληνικά. Μια επιδραστική προσωπικότητα η οποία μεταπήδησε από τη μαχητική δημοσιογραφία στην ένοπλη δράση με τη RAF, καταλήγοντας στις φυλακές υψίστης ασφαλείας. Εκεί, μέσα σε καθεστώς απόλυτης αισθητηριακής απομόνωσης, η γραφή έγινε το τελευταίο οχυρό επικοινωνίας της. Στο διάστημα αυτό η Μάινχοφ μοίραζε τη ζωή της μεταξύ λευκού κελιού και απομόνωσης. Οι επιστολές της είναι κάτι πολύ περισσότερο από πολιτικά ντοκουμέντα ή από προσωπικές εξομολογήσεις ενός ανθρώπου που ασφυκτιά στην κατάσταση του εγκλεισμού. Αποτελούν έναν χορό θανάτου μεταξύ λέξεων και συναισθημάτων, μεταξύ ελπίδας και απελπισίας, μεταξύ οργής και απόγνωσης.
Το μαύρο κουτί
Ένα «golden boy» με καριέρα στη Νέα Υόρκη επιστρέφει στο πατρικό του σπίτι για τις τελευταίες στιγμές του πατέρα του, σε μια μαύρη κωμωδία που οδηγεί στον επαναπροσδιορισμό της σχέσης τους. Η έντονη και συγχρόνως αινιγματική παρουσία των γυναικείων μορφών του έργου επιδρά καθοριστικά στη ζωή πατέρα και γιου – φέρνοντας άλλοτε ισορροπία κι άλλοτε αλλαγή. Όλοι μαζί –με χιούμορ, ευαισθησία και σαρκαστική διάθεση– θα κληθούν να έρθουν αντιμέτωποι με το φόβο τους.
Τζένη Τζένη
Μια μουσικοθεατρική παράσταση-γιορτή για την Ελλάδα που χάσαμε, σε διασκευή Γιάννη Αποσκίτη. «Ένα ηλιόλουστο ρέκβιεμ» που μετατρέπει την κινηματογραφική μνήμη της κλασικής ταινίας της Φίνος Φιλμ σε ποιητική σκηνική εμπειρία. Με νοσταλγία για την χαμένη αυτή αφέλεια των καλοκαιρινών βραδιών, και με ένα θίασο “σκιών”, φαντασμάτων των ηρώων της κλασικής ταινίας, στήνει ένα καλοκαιρινό, ηλιόλουστο ρέκβιεμ, έναν θρήνο για το τέλος αυτής της εποχής και συνάμα μια γιορτή για την αθανασία που της χάρισε η ασημένια οθόνη. Μέσα σε αυτό το γιορτινό και πένθιμο κλίμα, οι ηθοποιοί του θιάσου αναζητούν αυτές τις θεϊκές μορφές που συνόδεψαν τα κυριακάτικα τραπέζια των παιδικών τους χρόνων, σε μια Ελλάδα που να καταδύεται καθημερινά στο πέλαγος των αναμνήσεων της, αναζητώντας τον εαυτό της, ξανά και ξανά.
