Η ομάδα σύγχρονου χορού Synthesis 748 Dance Co. μας ξεναγεί στον "Κήπο των Επίγειων Απολαύσεων"

Στον "Κήπο των Επίγειων Απολαύσεων" καλείστε να κινηθείτε ανάμεσα στην επιθυμία και την έννοια της κοινότητας· τι σημαίνει για εσάς αυτή η διαδρομή μέσα από το σώμα και τι θα θέλατε να μείνει στον θεατή φεύγοντας από την παράσταση;

Σπύρος Κουβαράς: Με αφορμή τον πίνακα του Ιερώνυμου Μπος, θα έλεγα ότι επέστρεψα σε βασικές αρχές του χορού όπως η σωματική επαφή και η εγγύτητα. Επέστρεψα με έναν τρόπο σε αυτά που, κοινωνιολογικά, μου επιτρέπουν να παραμείνω άνθρωπος και σε αυτά που ενδυναμώνουν την ενσώματη εμπειρία του εαυτού μας και του κόσμου. Μέσα στο σημερινό κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον αφόρητης βίας και σκληράδας, "Ο Κήπος…", έρχεται να μας υπενθυμίσει ότι η ενσώματη εμπειρία που περνάει μέσα από την αναζήτηση της τέρψης και της ηδονής είναι ζωτικής σημασίας στοιχεία για την διατήρηση της ανθρωπινότητάς μας. Φεύγοντας ο θεατής από την παράσταση θα επιθυμούσα να παραμείνει, για λίγο έστω, συνδεδεμένος με τις πιο ευαίσθητες περιοχές του εαυτού του. Με αυτές τις περιοχές που "μαλακώνουν"την ψυχή και μας θυμίζουν την δύναμη του φαντασιακού να μεταμορφώνει τον κόσμο.

Μάγδα Αργυρίδου: Για να δημιουργηθεί αυτή η έννοια και να φτάσει στο θεατή, πιστεύω πως αρχικά είναι αναγκαίο να συνδεθούμε με το σύμπαν που έχει δημιουργήσει ο Σπύρος στο έργο αυτό. Όπως και στην πραγματική ζωή, μπορούμε να συνυπάρξουμε μαζί αλλά και μόνοι, αναγνωρίζουμε όμως ότι υπάρχει κάτι κοινό που μας περιβάλλει. Στον "κόσμο" αυτό λοιπόν, κυριαρχεί η τρυφερότητα, η απόλαυση, το μοίρασμα και η ηδονή. Πρόκειται, ουσιαστικά, για μία γιορτή της απόλυτης ελευθερίας. Έναν υβριδικό κόσμο όπου αντίθετες έννοιες και φύσεις συνυπάρχουν αρμονικά.

Σεμίνα Ρίζου: Ελευθερία και απενοχοποίηση. Τόλμη. Τόλμη να επισκέπτεσαι σωματικά την επιθυμία σε μια κοινωνία όπου έχουμε συνηθίσει πια να ζούμε δυστοπικά. Να συνδέεσαι με τις αισθήσεις σου, όπως συνδέεσαι με το πνεύμα σου, και να μη χρειάζεσαι να εξηγείς πως λειτουργεί το κάθε τι, διότι η "λογική” είναι υποκειμενική, και φτάνει πολύ πιο μακριά και διαφορετικά από εκεί που εμείς νομίζουμε. Αλληλεγγύη και μοίρασμα. Η κοινότητα και η συλλογικότητα είναι έννοιες που χαρακτηρίζουν το είδος μας ανέκαθεν, και οι σύγχρονες συνθήκες ζωής μας κάνουν πολλές φορές να το ξεχνάμε και να στρεφόμαστε προς την ατομικότητά μας. Θα ήθελα η θεάτρια και ο θεατής φεύγοντας από την παράσταση να γευτούν αυτή την αίσθηση ελευθερίας και συντροφικότητας: να τη βιώσουν μπαίνοντας στον "κήπο”. Την ελευθερία του να είσαι, να υπάρχεις, στο εδώ και το τώρα, χάνοντας την επαφή με στεγανά και πρέπει, μπαίνοντας σε ένα κόσμο στον οποίο απλά αισθάνεσαι.

Τι ανακαλύψατε για τον εαυτό σας μέσα από αυτήν την παράσταση;

Σπύρος Κουβαράς: Δεν είμαι σίγουρος αν ανακάλυψα ακριβώς κάτι για τον εαυτό μου ή απλώς ενισχύθηκε με τον πιο τρυφερό τρόπο και ποιητικό τρόπο η πεποίθηση μου πως η σωματικότητα, με την ευρύτερη έννοια, είναι απαραίτητη συνθήκη της ύπαρξης μας στον κόσμο. Είναι ο καλός αγωγός που μας ενώνει με τους άλλους, "ο φύλακας άγγελος" που στέκει σιωπηλά και μας εξασφαλίζει όχι απλά μια θέση στον κόσμο αλλά την παρουσία μας μέσα σ’ έναν ορίζοντα σημασιών. Παράλληλα, μέσα από αυτή τη δουλειά διαπίστωσα πως το έργο έδωσε χώρο σε φωνές που "η πραγματικότητα” έχει περιθωριοποιήσει. Αυτή η παράσταση δημιουργήθηκε για (από) τα "απελευθερωμένα σώματα", για αυτούς που αντιλαμβάνονται την σύνδεση σωματικής ελευθερίας και φυσικής ευδαιμονίας, σχεδόν, ως πολιτική πράξη. 

Μάγδα Αργυρίδου: Είναι για μένα μια συνεργασία αρκετά αποκαλυπτική. Μέσα από τις πρόβες και την σωματική έρευνα, νιώθω να έρχομαι πιο κοντά στον εαυτό μου, στις επιθυμίες μου. Σε ένα απόλυτα ασφαλές περιβάλλον, συμβαίνει μια προσωπική διαδικασία απενοχοποίησης της σεξουαλικότητας, της θηλυκότητας και της αυτοφροντίδας. Νιώθω να εξερευνώ και να ανακαλύπτω πτυχές του εαυτού μου που ίσως αγνοούσα είτε ως χορεύτρια αλλά και ως προσωπικότητα. Η παράσταση αυτή, θα έλεγα, πιο συνοπτικά λειτουργεί ως κάθαρση.

Σεμίνα Ρίζου: Ανακαλύπτω ακόμα το πώς υπάρχω σε κάθε στιγμή: πόσο σημαντικό είναι να είσαι παρούσα, στο τώρα, χωρίς να χρειάζεται απαραίτητα να παράγεις. Και αυτό κάνει το χωροχρόνο ενός παραστατικού σύμπαντος να διαστέλλεται. Και έτσι γινόμαστε όλες, όλοι και όλα μάρτυρες κάτι μαγικού και ανεξήγητου.

Προπώληση εισιτηρίων: more.com