Ο Ένκε Φεζολλάρι βουτά στον πυκνό, υδάτινο λόγο της Γουλφ με τα "Κύματα"

Είναι πραγματικά συγκινητικό το πόσο τρυφερό, εύθραυστο και ταυτόχρονα βαθιά ανθρώπινο παραμένει το σύμπαν της Βιρτζίνια Γουλφ. Τα "Κύματα", το πιο λυρικό και εσωτερικό της έργο, μοιάζουν με έναν ζωντανό οργανισμό που αναπνέει μέσα από τον ρυθμό της θάλασσας. Στη σκηνή του Θεάτρου Noūs - Creative Space, από τις 16 Απριλίου, ο Ένκε Φεζολάρι —που υπογράφει την απόδοση και τη διασκευή μαζί με τη Ροδή Στεφανίδου— επιχειρεί σκηνοθετικά να μεταφέρει αυτή την υδάτινη μυσταγωγία σε μια παράσταση που μοιάζει με ψίθυρο στην καρδιά της ύπαρξης.

Οι συντελεστές της παράστασης μας βάζουν στο πνεύμα: "Έξι [και ένας] οι ήρωες και ηρωίδες των "Κυμάτων", βιώνουν την ύπαρξη ως ένα άθροισμα ζωών που τους περιστοιχίζουν. Οι σκέψεις τους, σαν πελώριες πολύχρωμες γιρλάντες λέξεων, ήχων και εικόνων, συνέχονται χωρίς να συνδιαλέγονται, όμοια με υδαρές μάζες που ρυθμικά κτυπούν στην ακτή και ρευστοποιούν ό,τι αντιλαμβανόμαστε ως ορισμένο και συμπαγές".

Επί σκηνής, οι Αθηνά Καραγιώτη, Αναστασία Τζελέπη, Άντα Γιαννουκάκη, Μέμος Ρούσσος, Απόστολος Μαλεμπιτζής και ο ίδιος ο Ένκε Φεζολλάρι ενσαρκώνουν τα πρόσωπα που αναζητούν την ταυτότητά τους πέρα από τον καθιερωμένο κόσμο. Οι σκέψεις τους πλέκονται ρυθμικά, θυμίζοντας τα κύματα που ρευστοποιούν κάθε ψευδαίσθηση σταθερότητας.

Κεντρικός άξονας στη ζωή τους είναι ο Πέρσιβαλ – ο έβδομος, "αόρατος" ήρωας, που υπάρχει μόνο μέσα από τις δικές τους περιγραφές. Ο αιφνίδιος θάνατός του λειτουργεί ως καταλύτης, αναγκάζοντάς τους να αναμετρηθούν με την απώλεια, τη φθορά και το νόημα του "είναι". Καθώς η παράσταση πλησιάζει στο τέλος της, οι μεμονωμένοι μονόλογοι τείνουν προς έναν χορικό λόγο, μια συλλογική εξομολόγηση: ένα βαθύ "πιστεύω" που πηγάζει από την αντίσταση στη λήθη.