Ο Βασίλης Κατσικονούρης επιστρέφει στους τέσσερις, σαραντάρηδες πια, ήρωες του "Καλιφόρνια ντρίμιν" (2001) και γράφει μια κωμωδία που, αν και μοιάζει ρεαλιστική, καθώς μιλάει για σημερινούς ανθρώπους που επιβιώνουν στην Αθήνα της κρίσης, φλερτάρει κυρίως με την υπερβολή. Επιχειρεί, κάπως αμήχανα, να εντάξει και κάποιο κοινωνικό σχόλιο, όμως τελικά το έργο περνάει ως μια ατακαριστή κωμωδία πάνω στις προσπάθειες του Άρη, του Ντίνου και της Βουβούς να "ξαναπιάσουν την καλή", προκειμένου να βρουν την Κική στην Καλιφόρνια (τη μόνη από την παρέα που κατάφερε να πραγματοποιήσει το όνειρό τους)· προσπάθειες που τους οδηγούν σε τραγελαφικές καταστάσεις, ενώ το φινάλε θα τους προσγειώσει στην πραγματικότητα, όχι όμως χωρίς μια μικρή αποζημίωση.
Η ξέφρενη σκηνοθεσία του Δημήτρη Μυλωνά προσδίδει υψηλούς ρυθμούς και ένταση στην παράσταση, που εκμεταλλεύεται τις κωμικές ευκαιρίες του κειμένου και χαρίζει γενναιόδωρο γέλιο. Μια πιο μετρημένη μεταχείριση της ιστορίας, η οποία πλατειάζει και τραβάει σε μάκρος, θα ευνοούσε το αποτέλεσμα: τώρα η παράσταση χτίζει πάνω στην υπερβολή του κειμένου και τη μεγεθύνει (χαρακτηριστική η έντονη απόδοση της Βουβούς) αντί να τη συγκρατεί. Υπάρχουν όμως στιγμές που αποζημιώνουν, κεφάτη, σπινταριστή σκηνοθεσία, όπως και η τρυφερότητα με την οποία συγγραφέας και σκηνοθέτης αντιμετωπίζουν τα πρόσωπα του έργου. Υπάρχουν, επίσης, τέσσερις ηθοποιοί που επιδίδονται με τρομερό πάθος στην ερμηνεία αυτών των –κάπως απίθανων, αν και οικείων– τύπων, χαρίζοντας απολαυστικές στιγμές: ο Γιάννης Στόλλας, ο Σταύρος Καραγιάννης, η Άννα Ελεφάντη και η Στέλλα Ράπτη.
Περισσότερες πληροφορίες
Καλιφόρνια ντρίμιν 2, 20 χρόνια μετά
Οι εικοσάρηδες που γνωρίσαμε στο πρώτο μέρος του έργου σαρανταρίζουν σε μια κοινωνία που βιώνει μια παρατεταμένη κρίση, αλλά δεν παύουν να ονειρεύονται.
