Αν υπάρχει κάτι που χαρακτηρίζει τη Ρούλα Πατεράκη, πέρα από το τεράστιο εκτόπισμά της στη σκηνή, είναι αυτή η σχεδόν εφηβική της ορμή για το "μετά". Είναι μια καλλιτέχνιδα που δεν επαναπαύθηκε ποτέ στις δάφνες της, όσο χρυσές κι αν ήταν. Από την πρώτη της εμφάνιση στα δέκα της χρόνια ως Ισαάκ στη "Θυσία του Αβραάμ", μέχρι τις πιο ακραίες πειραματικές σκηνές του σήμερα, η Πατεράκη παραμένει μια προσωπικότητα ανοιχτή στο νέο, στο ρίσκο, στο άγνωστο. Αγαπά την έρευνα, δεν φοβάται να τσαλακωθεί, να αμφισβητήσει τον ίδιο της τον εαυτό και να βουτήξει σε κείμενα που άλλοι θα θεωρούσαν αδιαπέραστα.
Αυτή η "ανοιχτοσύνη" την οδήγησε από την Αγγλική Φιλολογία του ΑΠΘ και τη σχολή του Χαρατσάρη, στην καρδιά της θεατρικής πρωτοπορίας. Στη Θεσσαλονίκη της δεκαετίας του ’70, ίδρυσε την Επιθεώρηση Δραματικής Τέχνης, έναν χώρο που έπλασε γενιές ηθοποιών, για να κατηφορίσει αργότερα στην Αθήνα και να μας χαρίσει το δικό της Δραματικό Θέατρο. Έχει περάσει από τον Στόππαρντ και τον Μπέκετ στον Στρίντμπεργκ και τον Ζενέ, δίνοντας πάντα την αίσθηση ότι κάθε φορά ανακαλύπτει το θέατρο από την αρχή.
Είναι η γυναίκα που μπορεί να σκηνοθετήσει συγκλονιστικά τον "Οιδίποδα" στην Επίδαυρο και την επόμενη στιγμή να ερμηνεύσει με την ίδια ένταση τη "Μόλλυ Μπλουμ" ή τη "Σονάτα του Σεληνόφωτος". Η διαδρομή της είναι γεμάτη "πρώτες φορές": από το Βραβείο Κουν για τον Φιλόσοφο του συντρόφου της, Γιάννη Πάνου, μέχρι το μεγάλο Βραβείο Μαρίκα Κοτοπούλη. Ακόμα και σήμερα, παραμένει η ηθοποιός που θα σε εκπλήξει, όπως έκανε πρόσφατα σκηνοθετώντας στο ΚΘΒΕ το "SILLILAB: No Difference Between Ho Ho Ho!!!" μια πρωτοποριακή παραγωγή που έφερε στο προσκήνιο τον κορυφαίο μαθηματικό του 20ού αιώνα, Τζον φον Νόιμαν, αποδεικνύοντας πως η τέχνη της δεν έχει στεγανά.
Τώρα, αυτή η αστείρευτη ενέργεια συναντά ξανά την αγαπημένη της Λούλα Αναγνωστάκη. Δεν είναι μια τυχαία συνάντηση, αλλά ένας συνεχιζόμενος διάλογος. Αν θυμάστε, το 2022, η Ρούλα είχε καταπιαστεί με τη Συναναστροφή" της Αναγνωστάκη, ανεβάζοντας σε δική της σκηνοθεσία και δραματουργική επεξεργασία το "Η Συναναστροφή, σε βλέπω να έρχεσαι" (μια παραγωγή της Καλλιτεχνικής Ομάδας "Kentro"). Ήταν μια παράσταση που μας προετοίμαζε γι' αυτό που θα ακολουθούσε.
Από το Σάββατο 18 Απριλίου, στο Θέατρο Ψυρρή, η Πατεράκη γίνεται ξανά η φωνή της Αναγνωστάκη. Με τον εμβληματικό μονόλογο "Ο ουρανός κατακόκκινος", αναλαμβάνει τα πάντα: τη δραματουργία, τη σκηνοθεσία και την ερμηνεία. Γίνεται η Σοφία Αποστόλου, μια γυναίκα που μέσα στο αλκοόλ και τις αναμνήσεις της, προσπαθεί να καλύψει το κενό της ύπαρξής της μέσα από το θέατρο. Είναι μια παράσταση που μοιάζει με προσωπικό στοίχημα· μια προσπάθεια της Ρούλας να "ξαναζήσει την Αναγνωστάκη μέσα από την Αναγνωστάκη", παρέα με τους μουσικούς αυτοσχεδιασμούς του Βάιου Πράπα. Είναι η επιστροφή μιας δημιουργού που, παρά τα τόσα χιλιόμετρα στη σκηνή, διατηρεί το βλέμμα της πάντα στραμμένο μπροστά.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Ο ουρανός κατακόκκινος. Στον γαλαξία της Αναγνωστάκη
Η Ρ. Πατεράκη μπαίνει ξανά στο σύμπαν της Λούλας Αναγνωστάκη με τον εμβληματικό μονόλογο «Ο ουρανός κατακόκκινος». Η ηρωίδα του έργου, Σοφία Αποστόλου, αστικής καταγωγής, καθηγήτρια γαλλικών, πέφτει στο αλκοόλ. Μένοντας χωρίς δουλειά, στο περιθώριο, αναμοχλεύει το παρελθόν της φέρνοντας στην επιφάνεια αναμνήσεις μιας ζωής που μοιράστηκε ανάμεσα σε δύο άνδρες, σε δύο σχέσεις που την καθόρισαν ως γυναίκα και ως μητέρα: τον ιδανικό εραστή σύζυγο που έχει πλέον πεθάνει και τον παραβατικό προβληματικό γιο. Το ψυχικό κενό, την απουσία και την απώλεια έρχεται να καλύψει μια παλιά της αγάπη: να πηγαίνει στο θέατρο. Η Σοφία Αποστόλου έχει ανάγκη να ταυτίζεται με τις μαγικές ζωές των ηθοποιών και των ρόλων.
