Αναστασία Γιαννάκη©
Από τις 23 Απριλίου, το Από Μηχανής Θέατρο μετατρέπεται σε ένα ιδιότυπο, κλειστό εργαστήριο για τις ανάγκες της νέας σκηνοθετικής πρότασης του Παναγιώτη Εξαρχέα πάνω στον "Μάκβεθ" του Σαίξπηρ. Η παράσταση του απογυμνώνεται από τις μεγάλες παραγωγές και τα πολυπρόσωπα σκηνικά, για να έρθει αντιμέτωπος με τα γυμνά όρια της ανδρικής φύσης και της εξουσίας. Ο Εξαρχέας επιλέγει έναν δρόμο καθαρά ερευνητικό, χρησιμοποιώντας ως όχημα την εμβληματική μετάφραση του Γιώργου Χειμωνά και μια διασκευή που περιορίζει τη δράση σε τέσσερις μόνο άνδρες ηθοποιούς, τους Βαγγέλη Αμπατζή, Θανάση Ζερίτη, Άρη Μπαλή, Γιώργο Χριστοδούλου.

Στη σκηνή στήνεται ένα βίαιο "παιχνίδι" ενηλικίωσης. Τρεις άνδρες θέτουν στο επίκεντρο τον τέταρτο, τον Μάκβεθ, υποβάλλοντάς τον στους όρους μιας διαδικασίας που τον εξωθεί στα άκρα. Αυτό που ξεκινά ως μια σχεδόν αθώα, αγορίστικη πρόκληση, μεταλλάσσεται σταδιακά σε ένα γενικευμένο σφαγείο, όπου ο φόνος παύει να είναι μέρος του παιχνιδιού και γίνεται η απόλυτη επιβολή της εξουσίας. Είναι μια σπουδή πάνω στην αρρενωπότητα ως χαρακτηριστικό της εξουσίας και το αντίστροφο, μέσα σε ένα περιβάλλον που μοιάζει με διαρκή νύχτα.

Το ενδιαφέρον σε αυτή την προσέγγιση είναι η εστίαση στην ψυχολογία και τη σωματικότητα των ηρώων. Πόσο μπορείς να προβλέψεις την έκβαση ενός τέτοιου παιχνιδιού; Ποιοι θα αντέξουν μέχρι το τέλος και πόσο θα έχουν αλλάξει; Οι τέσσερις γνωστοί πρωταγωνιστές καλούνται να απαντήσουν σε αυτά τα ερωτήματα, σε μια παράσταση που υπενθυμίζει με τον πιο σκληρό τρόπο πως "είναι κρίμα, που την ώρα που κερδίζουν οι χαμένοι και οι κερδισμένοι χάνουν - κάποιοι πρέπει να πεθάνουν". Κατάλληλη για άνω των 15 ετών.

Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Περισσότερες πληροφορίες
Μάκβεθ
Σε αυτή τη σύγχρονη εκδοχή του σαιξπηρικού «Μάκβεθ», τέσσερις άνδρες ηθοποιοί στήνουν ένα βίαιο «παιχνίδι» ενηλικίωσης, μετατρέποντας τη σκηνή σε πεδίο διερεύνησης των ανθρώπινων ορίων και της σχέσης του αρσενικού υποκειμένου με την εξουσία. Αυτό που ξεκινά ως ένα «αθώο» παιχνίδι μεταξύ αγοριών, εξελίσσεται σε ένα γενικευμένο σφαγείο, στο οποίο ο φόνος παύει να είναι παιχνίδι και γίνεται η απόλυτη έκφραση της ψυχής και η ουσιαστική επιβολή της εξουσίας.

