Οδηγός Θεάτρου

Κριτικές Παραστάσεων Παίζουν Σήμερα Έρχονται Ποιος παίζει που Αθηνόραμα club Προπωλήσεις

Μάκιναλ

3

Καλοδουλεμένη παράσταση με σκηνοθετικό στίγμα, που δεν κατορθώνει, όμως, να ρετουσάρει ικανοποιητικά τις αδυναμίες του –σημαντικού από κοινωνική και θεατρολογική άποψη αλλά όχι εξίσου γοητευτικού– δράματος της αμερικανίδας συγγραφέα.

Προσοχή! Επικοινωνήστε με το θέατρο της επιλογής σας πριν από την έξοδό σας, διότι αρκετές παραστάσεις αναβάλλονται λόγω κρουσμάτων.
ΜΑΚΙΝΑΛ

Από τις λίγες γυναίκες συγγραφείς της εποχής της, η Σόφι Τρέντγουελ κέρδισε με το "Μάκιναλ" (1928) μια θέση στο παγκόσμιο ρεπερτόριο, καθώς πειραματίστηκε με το συγγραφικό ύφος, υπογράφοντας ένα από τα ελάχιστα μοντερνιστικά, εξπρεσιονιστικά δείγματα του αμερικανικού δράματος, και παρέδωσε ένα δράμα με γυναικεία φωνή, εκθέτοντας τον κλοιό που περιορίζει τις γυναίκες σε προκαθορισμένους ρόλους. Δημοσιογράφος και συγγραφέας, εμπνεύστηκε το έργο από την πραγματική δίκη –την οποία κάλυψε δημοσιογραφικά– μιας σύγχρονής της γυναίκας που εκτελέστηκε στην ηλεκτρική καρέκλα, αφού καταδικάστηκε για τη δολοφονία του συζύγου της. Έτσι, στο "Μάκιναλ" παρακολουθούμε την ιστορία μιας νεαρής υπαλλήλου σε μια εταιρεία, που αποφασίζει να παντρευτεί τον προϊστάμενό της, με τον οποίο δεν είναι ερωτευμένη· αποδέχεται, παρ’ όλα αυτά, την πρότασή του, αφού αναγνωρίζει ότι ο ρόλος της συζύγου είναι αναπόφευκτος, για να ακολουθήσει αυτός της μητρότητας, μέχρι που μπαίνει στη ζωή της ο πραγματικός έρωτας, γεγονός που θα την παρακινήσει στο έγκλημα.

ΜΑΚΙΝΑΛ

Παρά τη σημασία του, όμως, το "Μάκιναλ" δεν είναι ένα γοητευτικό έργο, ίσως εξαιτίας της μοντερνιστικής φόρμας, που του προσδίδει μια στεγνή, "ξύλινη" αίσθηση. Η συγγραφέας έχει δημιουργήσει ένα απρόσωπο, μηχανιστικό και τυποποιημένο δραματικό σύμπαν, που κατοικείται από πρόσωπα χωρίς ονόματα, με μόνο προσδιοριστικό την επαγγελματική ή κοινωνική τους ταυτότητα, προκειμένου να καταδείξει ευκρινέστερα την πάλη μιας γυναίκας που διψά για ελευθερία μέσα σε ένα βίαιο αλλά απολύτως αποδεκτό σύστημα. Η σκηνοθεσία της Ιούς Βουλγαράκη τονίζει αυτά τα στοιχεία, ακολουθώντας το συγγραφικό πνεύμα. Τοποθετεί τους ήρωες μέσα σε ένα γεωμετρικό σκηνικό με κλίμακες (που χρησιμοποιείται πολύ ωραία για τις ανάγκες της δράσης), ντυμένους αυστηρά με γκρι κοστούμια και ταγέρ (Μαγδαληνή Αυγερινού), χρησιμοποιεί την ομαδικότητα και την επαναληψιμότητα προς όφελος της σκηνικής ατμόσφαιρας και καθοδηγεί αρκετές ερμηνείες σε τεχνητή κενότητα συναισθήματος και έκφρασης.

Μάκιναλ

Δημιουργεί έτσι ένα απανθρωποποιημένο περιβάλλον, ενώ έχει επέμβει και επί του κειμένου, προεκτείνοντάς το εμμέσως αλλά σαφώς και σε άλλες μορφές ψυχολογικής βίας στις οποίες υπόκεινται σήμερα οι γυναίκες, όμως δεν καταφέρνει να καλύψει την αδυναμία του διδακτισμού που το διακατέχει. Το "Μάκιναλ" επιτρέπει ελάχιστες χαραμάδες γνήσιου συναισθήματος και όταν αυτές προκύπτουν, όπως στη σκηνή της Νεαρής Γυναίκας (Δέσποινα Κούρτη) με τον Άνδρα (Κων/νος Γιαννακόπουλος), δικαιώνουν τη συγγραφική πρόθεση και τη ρεπερτοριακή επιλογή, ενώ συνολικά η παράσταση κερδίζει χάρη στους καλούς ηθοποιούς. Η Δέσποινα Κούρτη μεταδίδει με εσωτερικευμένο νεύρο την ασφυξία του ρόλου της, ο Αργύρης Ξάφης υποδύεται άνετα τον τεχνοκράτη Σύζυγο, όπως και η Μαρία Σαββίδου τη Μητέρα, που επιστρέφει στην κόρη της την πίεση που εισέπραξε η ίδια, ενώ οι υπόλοιποι ηθοποιοί (Δημήτρης Γεωργιάδης, Εμμανουήλ Κοντός, Κατερίνα Νταλιάνη) υποστηρίζουν το εγχείρημα με τη συντονισμένη ομαδική τους παρουσία.

Περισσότερες πληροφορίες

Μάκιναλ

  • Δράμα
  • Διάρκεια: 90 '

Μια συγκλονιστική δικαστική υπόθεση των αρχών του 20ού αιώνα ενέπνευσε το έργο του 1928, όπου μια γυναίκα ασφυκτιά υπό το βάρος των κοινωνικών επιταγών και οδηγείται στο έγκλημα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Τελευταία άρθρα Θέατρο

Η πατριαρχία απασχολεί το ελληνικό θέατρο

Έντεκα φετινές παραστάσεις προβληματίστηκαν πάνω στην τοξική αρρενωπότητα, τη φαλλοκρατική αντίληψη του κόσμου, την έμφυλη βία, το φαινόμενο των γυναικοκτονιών, μαρτυρώντας πως οι Έλληνες δημιουργοί βρίσκονται σε επαφή με τα επιτακτικά ζητήματα των καιρών μας.

ΓΡΑΦΕΙ: ΤΩΝΙΑ ΚΑΡΑΟΓΛΟΥ
08/05/2022

Δέσποινα Κούρτη: "Ας προσπαθήσει η γενιά μας να μην υπογράψει το τέλος του πολιτισμού"

Η Δέσποινας Κούρτη μας μιλά για "Μάκιναλ", έργο εμπνευσμένο από μια πραγματική δικαστική υπόθεση στις ΗΠΑ και την ανάγκη για ελευθερία σε ένα κόσμο που δεν είναι παράδεισος.

On Ego

Ερεθιστικά φιλοσοφικά ερωτήματα γύρω από την ιδέα του Εαυτού θέτει το γοητευτικό έργο του Βρετανού δραματουργού, που μας συστήνει ο Γιάννης Νταλιάνης σε μια προσεγμένη σκηνική παρουσίαση.

Το μέλλον της ελληνικής δραματουργίας είναι σε καλά (γυναικεία) χέρια

Η Ανθή Τσιρούκη, η Ευαγγελία Γατσωτή και η Σοφία Καψούρου, τρεις συγγραφείς που τα έργα τους παρουσιάζονται αυτή την περίοδο σε θέατρα της πόλης, μας κάνουν να αισιοδοξούμε για το παρόν και το μέλλον της ελληνικής δραματουργίας.

Ο Παντελής Φλατσούσης δεν φοβάται τη ματαίωση - και την έκανε παράσταση!

H παράσταση "Μετά το τέλος του κόσμου˙ ένα αρχείο ματαιωμένων σχεδίων" απενοχοποιεί, επιτέλους, την αποτυχία.

Οι νέες παραστάσεις της εβδομάδας

Συγκεντρώσαμε τις παραστάσεις που σηκώνουν αυλαία από 19 έως 25/5 και ξεχωρίζουν.

Ματωμένα χώματα

Χωρίς να επιφυλάσσει ιδιαίτερες εκπλήξεις ή να καινοτομεί, η παράσταση του Γιώργου Παλούμπη πάνω στο εμβληματικό μυθιστόρημα καταφέρνει να επιβληθεί χάρη στο νεύρο, το δυναμισμό και τον ωραίο θίασο.