Μας άγγιξαν, μας συγκίνησαν κι επιβεβαίωσαν την αγάπη μας για το θέατρο.
Το top 5 της Μαρίας Κρύου
#1
Ο Διόνυσος επέστρεψε στο Αρχαίο Θέατρο Δελφών με τις «Τρωάδες», την τραγωδία που κουβαλά μια βαθιά μνήμη. Τι ωραιότερο! Ο Θόδωρος Τερζόπουλος, με πρωταγωνιστές ηθοποιούς από διχοτομημένες πόλεις, ανέδειξε την υπερπολιτισμικότητα του έργου και, το σημαντικότερο, μας ένωσε με το πάθος.
#2
Μέσα από το πολυμορφικό κουκλόσπιτο, ομοίωμα της πολυκατοικίας στην οποία μεγάλωσε, ο Ρομπέρ Λεπάζ μας οδήγησε σε έναν αναστοχασμό για τη ζωή και την ύπαρξη. Το «887», που είδαμε στη Στέγη, μας έδειξε πώς μπορεί να υπηρετήσει το θέατρο η τεχνολογία όταν υπάρχουν γνώση κι έμπνευση.
#3
Ο Γιώργος Παπαγεωργίου, κατευθύνοντας με σταθερό χέρι την αφήγηση στον «Αρίστο» και αφήνοντας τους έξοχους Ελένη Ουζουνίδου, Μιχάλη Οικονόμου και Γιώργο Χριστοδούλου να παίξουν αυτοσχεδιαστικά με το ταλέντο τους, κατάφερε να μας ευφράνει και ταυτόχρονα να μας ραγίσει την καρδιά στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.
#4
Δεν υπάρχει άλλη Ελληνίδα ηθοποιός που να μπορεί να μεταμορφωθεί τόσο εύκολα όσο η Ρένη Πιττακή. Το φως της συνάντησε το ταλέντο του Λάζαρου Γεωργακόπουλου και, με τη βοήθεια του Τάκη Τζαμαργιά στη σκηνοθεσία, έκαναν το σκοτεινό «Misery» να λάμψει στο Ιλίσια-Βολανάκη.
#5
Αν οι «Βάκχες» του Άρη Μπινιάρη στη Στέγη ήταν ένα μεταμοντέρνο ποίημα που αστραποβολούσε από τη συγκινησιακή ορμή των εικόνων, το «Ξύπνα Βασίλη» στο Εθνικό είναι ένα έξοχο οπτικοακουστικό παιχνίδι που σε κάνει να υποκλιθείς στην ιδέα και στο ταλέντο του.
Το top 5 της Τώνιας Καράογλου
#1
Ως «βουβή συμφωνία» παρουσιάστηκαν οι «Τρεις αδερφές» από τον Τιμοφέι Κουλιάμπιν στο Φεστιβάλ Αθηνών. Παιγμένη στη νοηματική γλώσσα, η παράσταση του Ρώσου σκηνοθέτη άφησε ένα ηχηρότατο αποτύπωμα στην καρδιά και τη σκέψη μου.
#2
Το «Ο Αδαής και ο Παράφρων» αξίζει μια θέση στα θεατρικά best of όλων των εποχών. Η περσινή επανάληψη στο Πορεία υπενθύμισε τη μαεστρική σύλληψη του Γιάννου Περλέγκα πάνω στο έργο του Μπέρνχαρντ και το μεγαλείο του καλλιτεχνικού ανσάμπλ της παράστασης.
#3
Στον γεμάτο ενέργεια Αρχαιολογικό Χώρο Δελφών παρουσίασε τις «Τρωάδες» ο Θόδωρος Τερζόπουλος. Η Δέσποινα Μπεμπεδέλη κι ένας ασκημένος θίασος ηθοποιών από διχοτομημένες πόλεις άρθρωσαν το συγκλονιστικό λόγο του Ευριπίδη σε μια μοναδική παράσταση-μυσταγωγία.
#4
«Μανούλα μου είμαι αθώος!» Απνευστί μέχρι την τελευταία φράση παρακολούθησα τον «Αρίστο» πάνω στην υπόθεση του «Δράκου του Σέιχ Σου». Ιθύνων νους της παράστασης, που επιβεβαιώνει πως το θέατρο είναι «τρία σανίδια, δύο πρόσωπα κι ένα πάθος», ο Γιώργος Παπαγεωργίου.
#5
Η απόλυτα feelgood εμπειρία της σεζόν ήταν η «Καινούργια σελίδα» στο Μικρό Γκλόρια. Η κομεντί του Νιλ Σάιμον, κυριολεκτικά βγαλμένη από τη ζωή, ευτύχησε στα χέρια του Γιάννη Μόσχου, σε μια απενοχοποιημένη και μαζί σκεπτόμενη παράσταση, που συγκίνησε όσο λίγες.
