Ένας φίλος, γιατρός, υποστηρίζει ότι υπάρχουν τύποι των Κυκλάδων και των Ιονίων κι εμείς συγκαταλεγόμαστε, με γνωμάτευση, στους πρώτους. Έτσι, παραθερίζοντας εδώ και μια δεκαπενταετία σε (ολοένα και πιο) hot Κυκλαδονήσι έχουμε βιώσει από πρώτο χέρι το πρόβλημα της στρεβλής τουριστικής ανάπτυξης όσο κι αν έχουμε το προνόμιο να μπορούμε ακόμη να κάνουμε διακοπές εκεί, όσο πιο μακριά από τον χαμό γίνεται. Φέτος γυρίσαμε για λίγο την πλάτη στο νησί των τουριστικών ρεκόρ και βρεθήκαμε σε ένα λιγότερο hot Κυκλαδονήσι που με χαρά διαπιστώσαμε ότι κρατάει ακόμη το χαρακτήρα και κυρίως το φυσικό τοπίο της προ 25ετίας εικόνας που είχαμε γι αυτό.
Κάπως έτσι, σε παραλίες χωρίς ξαπλώστρες και μονοπάτια ανάμεσα στις πεζούλες και τα θυμάρια, με δωμάτια και ξενοδοχεία που κρατούσαν χαμηλά τις τιμές ("το σπίτι είναι χωριατικο, απλο και λειτουργικό! ΔΕΝ είναι σαν airbnb με πολυτελές μπάνιο και μοντέρνα ΙΚΕΑ κουζίνα!" μας έγραψε χαρακτηριστικά η ιδιοκτήτρια πριν το κλείσουμε) και περιορισμένες καταχωρήσεις στις πλατφόρμες βραχυπρόθεσμης μίσθωσης ξαναθυμηθήκαμε τη γοητεία των διακοπών με αύρα 90s. Την οποία ξαναβρήκαμε τέλη Αυγούστου και στο hot Κυκλαδονήσι, στην άλλη πλευρά του, εκεί που οι ρυθμοί χαλαρώνουν και τα παλιά ξενοδοχεία (και) "για Έλληνες" δεν έχουν όλα ακόμη μεταμορφωθεί σε copy paste "design" hotels αλλάζοντας τα παλιά ξύλινα έπιπλα με μίνιμαλ της σειράς, τα μπλε θαλασσοφαγωμένα κουφώματα με γκρι και διπλασιάζοντας τις τιμές.
Κι αν το παλιό room to let είναι το νέο "αυθεντικό";
Πλαστική καρέκλα με θέα στο απέραντο γαλάζιο, ψυγειάκι για σύκα και γιαουρτάκι, εντοιχισμένο ραδιόφωνο και κορνιζαρισμένα αντίγραφα θαλασσογραφιών στους τοίχους (ούτως ή άλλως σπάνια βρίσκεις ωραία έργα τέχνης ακόμη και σε πολυτελή ξενοδοχεία), τράπουλες και τάβλι στη ρεσεψιόν, πρωινό στο ίδιο καφέ κάθε μέρα με τους μόνιμους πελάτες να έχουν τις θέσεις τους. "Σε λίγο δεν θα υπάρχουν κι αυτά" λένε οι Κασσάνδρες.
Μέρη που ίσως πριν μια δεκαετία να μας φαίνονταν αδιάφορα ή παλλιακά, που όλο και περισσότερο όμως ζωντανεύουν μνήμες από μια εποχή που θεωρούσαμε το ταξίδι στο νησί κάτι πιο αθώο. Δωμάτια που τα έχουν ζήσει, δεν ξεφύτρωσαν μόλις πάνω στον λόφο ή στην πρώην έρημη παραλία μοστράροντας πισίνες εν μέσω λειψυδρίας.
Όχι, δεν νοσταλγούμε τα φοιτητικά ταξίδια με το Μιράντα και το Ρομίλντα που δεν έφταναν ποτέ, ούτε την εποχή που ξεφυλλίζαμε τον τόμο με τα τηλέφωνα των Τουριστικών Αστυνομιών για να μας δώσουν contacts ενοικιαζόμενων δωματίων που κλείναμε στα τυφλά και υπόσχονταν θέα που ουδέποτε θα βλέπαμε. Επιμένουμε όμως να διεκδικούμε το δικαίωμα να κάνουμε αργές διακοπές στις Κυκλάδες, να παραθερίζουμε μέχρι να βαρεθούμε, να ξαναθυμόμαστε το νόημα των διακοπών οι οποίες δυστυχώς για ολοένα και περισσότερους είναι πλέον άπιαστο όνειρο, επιλέγοντας εκείνα τα μέρη όπου μπορούμε να υποστηρίξουμε τη θεραπεία που λέγεται καλοκαίρι στο Αιγαίο. Μέρη που ίσως πριν μια δεκαετία να μας φαίνονταν αδιάφορα ή παλλιακά, που όλο και περισσότερο όμως ζωντανεύουν μνήμες από μια εποχή που θεωρούσαμε το ταξίδι στο νησί κάτι πιο αθώο. Δωμάτια που τα έχουν ζήσει, δεν ξεφύτρωσαν μόλις πάνω στον λόφο ή στην πρώην έρημη παραλία μοστράροντας πισίνες εν μέσω λειψυδρίας. Μέρη που αναδιαμορφώνουν την αισθητική μας.
Στην εμβληματική μελέτη του "Το Τουριστικό Βλέμμα” ο κοινωνιολόγος John Urry συνδέει αυτό που αναζητάμε στα ταξίδια μας με το ψευδο-γεγονός, κατά Ζαν Μποντριγιάρ, ένα σύστημα ψευδαισθήσεων που αυτο-διαιωνίζεται. Όσο κι αν οι περισσότεροι από μας δηλώνουμε υπεύθυνα ότι δεν είμαστε τουρίστες, αλλά ταξιδιώτες, η αναζήτηση του αυθεντικού είναι ανέκαθεν μια ταξιδιωτική φαντασίωση και μια μορφή σκηνοθετημένης αυθεντικότητας. Ο Urry μιλούσε για τον αστό που θέλει να γίνει αγρότης για μια μέρα και το αντίστροφο, πάνω στο οποίο έχει αναπτυχθεί σε μεγάλο βαθμό το ταξιδιωτικό προϊόν. Κι αν το παλιό room to let είναι το νέο "αυθεντικό";
Διαβάστε Επίσης
