Στο hot Κυκλαδονήσι δεν πήγαν όλα και τόσο καλά...

   

Στο hot Κυκλαδονήσι, τα σκουπίδια δεν μαζεύονταν τόσο συχνά όσο θα έπρεπε διότι οι περισσότερες νέες θέσεις που άνοιξε ο δήμος, μας είπαν, δεν καλύφθηκαν, αφού οι αντίστοιχες δουλειές στον τουρισμό είναι σαφώς πιο καλοπληρωμένες.

Στο hot Κυκλαδονήσι, γιατρός από το υποστελεχωμένο κέντρο υγείας πήρε άδεια άνευ αποδοχών για να δουλέψει σε σουβλατζίδικο όπου βγάζει περισσότερα και φυσικά δεν έχει να αντιμετωπίσει το χαμό, όταν οι τραυματίες φτάνουν αργά το βράδυ μεθυσμένοι μετά από τροχαίο με γουρούνες.

Στο hot Κυκλαδονήσι, εργαζόμενη σε κέντρο αισθητικής που έχει αφήσει την Αθήνα για το νησί για την ποιότητα ζωής του αναγκάζεται να ζει σε υπόγειο με ενοίκιο 500 ευρώ το μήνα, αδυνατώντας να βρει καλύτερο σπίτι που να μην πρέπει να το αφήσει κατά τη διάρκεια της σεζόν. Η καλύτερη εναλλακτική που βρήκε ήταν σπίτι από το οποίο έπρεπε να φεύγει μόνο τον Αύγουστο και όχι όλο το τρίμηνο για να κάνει τις διακοπές της εκεί η ιδιοκτήτρια, με τα έπιπλα της ενοικιάστριας. Τα ζευγάρια των φίλων της που έχουν παιδιά λένε να τα μαζέψουν και να δοκιμάσουν την τύχη τους στο αρκετά μεγαλύτερο και λιγότερο τουριστικά κορεσμένο διπλανό hot Κυκλαδονήσι.

Στο hot Κυκλαδονήσι, αρκετά καλά εστιατόρια παραπονιούνται ότι δεν πήγαν καλά, παρότι τα σουπερμάρκετ είχαν ουρές και άδεια ράφια. Καταξιωμένα μαγαζιά στον hot οικισμό του hot νησιού καθιέρωσαν ελάχιστη κατανάλωση (γιατί τα 15χρονα που είναι το νέο κοινό κάποιες φορές μοιράζονταν μια σαλάτα και μια μακαρονάδα για να κάνουν story και να σκοτώσουν το χρόνο τους μέχρι να ανοίξουν τα clubs), την ίδια στιγμή που ταβερνάκια της πλάκας χρέωναν τη χωριάτικη 18 ευρω. Πολυτελείς βίλες έμειναν για πρώτη χρονιά ανοίκιαστες, ιδιοκτησίες το γυρνάνε σε μακροχρόνια μίσθωση μετά από χρόνια και οι μεσίτες για πρώτη φορά την τελευταία δεκαπενταετία γκρινιάζουν ενώ το νησί χτίζεται μανιωδώς.

Στο hot Κυκλαδονήσι, φεστιβάλ που προσφέρει εμπειρίες έξω από τα καθιερωμένα, από αυτές που όπως διαβάζουμε σε εκθέσεις των φορέων και των trendsetters χρειάζονται αυτά τα νησιά για να κρατήσουν τον καλό τουρισμό περισσότερες μέρες, δεν πραγματοποιήθηκε αφού οι εθελοντές δημιουργοί του κουράστηκαν να ζητιανεύουν χορηγίες ή να τρώνε πόρτα από τους φορείς για μια βασική υποστήριξη.

Στο hot Κυκλαδονήσι, εμείς θα επιστρέφουμε όσο υπάρχει ακόμη εκείνη η παλιά κατοικιά που νοικιάζεται σε λογικές τιμές και οι αγροί με τις θημωνιές για να περπατάμε και να ανοίγει το μάτι μας, η μη οργανωμένη παραλία που προσφέρει βουτιές στο κέντρο του Αιγαίου και θέα στο βράχο που δεν έχει γεμίσει υπόσκαφες βίλες, το παλιό μπαρ που αγαπάμε και το καινούργιο καφενείο που άνοιξαν νέοι αγρότες με τα προϊόντα από το μποστάνι τους, το φεστιβάλ που βρίσκει ξημερώματα καλλιτέχνες, κοινό και φοβερούς νεαρούς τσαμπουνοπαίχτες να τραγουδάμε α καπέλα "μες στης Κυριακής τα μέρη που ’χει πάντα καλοκαίρι...".

Τι γίνεται όμως με τους υπόλοιπους; Ποιος θα λάβει σοβαρά υπόψη τα δεδομένα, ποιος θα διδαχθεί από τα παραδείγματα των προηγούμενων hot νησιών που περνούν τη δική τους κρίση, ποιος θα χαράξει στρατηγική βιώσιμου τουρισμού και υποδομές που να επιτρέπουν την τοπική ευημερία όλο το χρόνο αντί να καταγγέλουμε γενικώς και αορίστως τον "υπερτουρισμό"; Μέχρι πότε θα ’χει πάντα καλοκαίρι;