Οι κριτικές του κοινού

Βάκχες

Τραγωδία του Ευριπίδη
Διαρκεια : 90 '

Σκηνοθ.:Ν. Κοντούρη
Ερμηνεύουν: Άκης Σακελλαρίου, Οδ. Παπασπηλιόπουλος, Ιωάν. Παππά, Δ. Πετρόπουλος, Κ. Τάκαλου, Κ. Ασπιώτης. Σκην.-κοστ.: Λουκία Μινέτου. Μουσ.: ΘΡΑΞ-ΠΑΝΚC. Φωτ.: Ν. Σωτηρόπουλος. Κίν.: Αν. Μαραθάκη.

Πληροφορίες Πληροφορίες για τη παράσταση

Οι κριτικές του κοινού

Προσθέστε στο blog ή στο site σας τα αστεράκια των χρηστών του αθηνόραμα για αυτή την παράσταση κάνοντας copy – paste τον παρακάτω html κώδικα

Μορφοποίηση
Επιλέξτε πλάτος



px
Επιλέξτε μέγεθος κειμένου



Εμφάνιση τίτλου

Επιλέξτε χρώμα

banner
  • Amoupsou πριν από 15 ημέρες

    Εξαιρετικη εμπειρία.

  • marita πριν από 19 ημέρες

    3 αστεράκΑ Μήπως από την παράσταση αυτή απουσίαζε το απόλυτο διονυσιακό ή βακχικό στοιχείο ? Αυτό που καταργεί τη λογική και μυεί ηθοποιό και θεατή στην απόλυτη έκσταση και μέθη? Κάτι τέτοιο απαιτεί φυσικά τεράστια αποθέματα δύναμης για να επιτευχθεί. Και η συγκίνηση που έχει πάει ? Είχε διαπεράσει κάποιον από τους τόσο αξιόλογους ηθοποιούς έστω και ένα ίχνος συναισθήματος ή όλα πια είναι τεχνική και δυνατές κραυγές ? Ήμουν η μόνη άραγε που έβλεπα να συμμετέχουν μόνο τα πρόσωπα στο δράμα, χωρίς ψυχή ? Ίσως η στιγμή 'παιδί μου' της κυρίας Τάκαλου, μόνο για λίγο να λειτούργησε, χωρίς όμως να ήταν αρκετή. Γιατί έφυγα για άλλη μια φορά άδεια από το θέατρο ?

  • Dimitris Alexiou πριν από 1 μήνες

    3 αστεράκΑ Ενδιαφέρουσα αλλά μάλλον έπεσε θύμα υπερβολικών φιλοδοξιών. Και υπερβολής εγνικά.

  • Βαλέριος πριν από 1 μήνες

    5 αστεράκΑ Παραλίγο να το χάσουμε λόγω των σχολίων. Πήγαμε 12/09. Μια εκπληκτική παράσταση με εκατοντάδες διαμάντια κατά την διάρκειά της, πολύ καθηλωτική - μυστηριακή μουσική από τους Θραξ, πάρα πολύ καλή τεχνική και παρουσία από όλους τους ηθοποιούς και γενικά μια παράσταση που αποδίδει άψογα τον χαρακτήρα του έργου, κάνοντάς το παράλληλα δυναμικό, συγκινητικό και προσιτό, χωρίς να χάνει τίποτα από την επικότητα της τραγωδίας. Όσον αφορά τα ενδυματολογικά και την σακούλα, φοβηθήκαμε από τα σχόλια οτι θα έφευγε προς πρωτοπορία καταστρέφοντας τον χαρακτήρα του έργου, αλλά έδεναν μια χαρά με τα πάντα, και, εντάξει, όταν θέλεις να αναπαραστήσεις ένα κομμένο κεφάλι, μια κόκκινη σακούλα που πάλλεται, με special fx αίμα στα χέρια της ηθοποιού αρκούν. Ούτως ή άλλως και στην αρχαία τραγωδία δεν τα δείχνει τα σημεία γραφικής βίας. Συνολικά, εξαιρετική ροή, εξαιρετικός παλμός, εξαιρετικά πολύτιμα μικροσημεία, εξαιρετική παραγωγή και ηθοποιοί. Θα το ξαναβλέπαμε άνετα.

  • ΝΜ 001 πριν από 1 μήνες

    4 αστεράκΑ Παρακολούθησα, χθες, την παράσταση στο "Βεάκειο Θέατρο". Οι "Βάκχαι" του Ευριπίδου αποτελούν, αδιαμφισβήτητα, μιαν ιδιαίτερη τραγωδία, κυνική και απόκοσμη, έως εσχάτων τρομακτική και "επικίνδυνη" -όπως χαρακτηριστικά σημειώνει η σκηνοθέτις- πάντοτε ανοιχτή σε αναγνώσεις και προσεγγίσεις. Η, περί ης ο λόγος, προσέγγιση της Νικαίτης Κοντούρη με αφήνει, κάτι παραπάνω από, ικανοποιημένο. Μπροστά μας, λίγο προτού ξεκινήσει η διδαχή του δράματος, δεσπόζει ένα μεγάλο, λιτό σκαληνό τρίγωνο· ένα ορμητήριον του "Βάκχου", κάτω από την κουρτίνα του οποίου ξεπροβάλλουν άπαντα τα πρόσωπα της τραγωδίας. Λίγο αργότερα ηχούν απόκοσμες κραυγές άγριων ζώων που πανικοβάλλονται στην θέα του πλάσματος που καταφθάνει. Όμοιος με αγρίμι διακρίνεται, πίσω από την φωτισμένη αυλαία, ο Διόνυσος, προτού ακόμη εξανθρωπιστεί και πάρει τον δρόμο για την πόλιν των Θηβών. Το δράμα ξεκινά και εξελίσσεται έχοντας να μας διδάξει πάμπολλα -η σκηνοθεσία παραμένει πολύπλευρη, γεμάτη κρυφά διαμάντια, απαιτώντας, ωστόσο, την συνεχή εγρήγορση του θεατού, δεδομένου ότι οι πληροφορίες, οι σκέψεις της σκηνοθέτιδος και τα συναισθήματα που το εξαίρετο κείμενο του ποιητού και του μεταφραστού ενέχουν και μεταφέρουν καλούνται απύθμενα- όχι όμως χωρίς προσπάθεια από πλευράς μας. Οι "υποκριτές" που επελέγησαν για να μας διδάξουν τα ανωτέρω επιτελούν, κατά κανόνα, εις το έπακρον το "καθήκον" τους. Ο "Διόνυσος" των ευριπιδείων "Βακχών" ουδεμία, μάλλον, έχει σχέση με την συνήθη εικόνα ενός Θεού λάτρη της μουσικής, του γλεντιού και του οίνου· το προσωπείο που φορά εδώ απέχει από τούτον το πρότυπο, γεγονός που σέβεται η σκηνοθέτις και μας μεταφέρει, σε υπερθετικό βαθμό, η ερμηνεία του, μαθητού του Θόδωρου Τερζόπουλου, Άκη Σακελλαρίου. Ο απόκοσμος, εκδικητικός δαίμων, "ποιμένας" των Βακχών φανερώνεται και καθηλώνει, καθ´ όλη την διάρκεια του έργου. Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος περνά, με μαεστρία, δραματική δεινότητα και αλήθεια, από κάθε "πλευρά" του πολυπλεύρου "Πενθέως"· κατεβαίνει, από το "Κοίλον" στην Σκηνή για να επισημάνει την καθαρά ανθρώπινη πλευρά του και μάχεται το άδικο, το αισχρό, ακόμη και τον ίδιο τον "Βάκχο" μέχρι που, εν τέλει, τυφλωμένος από την θεϊκή μανία θα τον ακολουθήσει, ενδεδυμεένος γυνή, στην κορυφή του Κιθαιρώνος και από εκεί στην ολοκληρωτική καταστροφή του. Η υπερπροσπάθεια και η ανατριχιαστική ερμηνεία της Ιωάννας Παππά ως "Τειρεσία" δεν μπορεί, εν συνέχεια, να μείνει απροσπέλαστη. Μέσα στο εκπληκτικό κοστούμι της Λουκίας Μινέτου ο Μάντης φανερώνεται ως Μαινάδα, εκθηλυμένος και "μαινόμενος" από τον "Διόνυσο", έτοιμος για "βακχείες" στον Κιθαιρώνα. Ο "Κάδμος" του Δημήτρη Πετρόπουλου υπήρξε στιβαρός και γλυκύς με απρόσμενη ηρεμία στις αντιδράσεις του που προσδίδει έκπληξη όταν ο ίδιος ξεσπά βαστώντας το κατακρεουργημένο, σφαγμένο από τα χέρια της ίδιας του της μάνας, εγγόνι. Συγκινητικός και ανθρώπινος, ειδικά στο σημείο του αποχωρισμού από την κόρη του Αγαύη προτού και οι δύο πάρουν, προς άγνωστη κατεύθυνση, τον δρόμο της εξορίας. Η "Αγαύη" της Κωνσταντίνας Τάκαλου εμφανίζεται ματωμένη και, αδιανόητα, ευτυχής στην Σκηνή, τρέχοντας και κραυγάζοντας για την ικανότητα και την επιτυχία της στο κυνήγι λέοντος, ενώ βαστά, εν άγνοια της, το κεφάλι του "σπλάχνου" της "Πενθέως". Η ερμηνεία της διαθέτει ένταση και επιδεικνύει, σε ικανοποιητικό βαθμό, την μαινόμενη μάνα που τεμαχίζει και περιφέρει, ωσάν λάφυρο πολέμου, το παιδί, ενώ ο κομμός της υπήρξε σπαρακτικός. Σέρνει, τέλος, ανάμεσα στα ανοικτά της σκέλη την ματωμένη πλαστική σακούλα που αναπαριστά το κεφάλι του υιού της, έως ότου αυτή σκα, αφήνοντάς με τα "νερά της γέννας", ενόσο η ίδια παλεύει να ταιριάξει τα μέλη του "Πενθέως" εντός του πλαστικού "πλακούντα". Ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης ερμηνεύει, λουσμένος, ομοίως, στον "πλακούντα" έναν εξαίρετο "Αγγελιαφόρο" που ανακοινώνει, στον Χορό των Βακχών, την φρικτή σκηνή πριν από την εκτέλεση του "Πενθέως". Ολοκληρώνοντας οφείλει, τίς, να αναφερθεί στις υπέροχες "Βάκχες"· ένας Χορός από παθιασμένες Μαινάδες που βρίσκονται διαρκώς σε έξαψη και εγρήγορση. Εν κατακλείδι, εξαιρετική νεοελληνική απόδοση (αείμνηστος Γιώργος Χειμώνας), άξιες, ως επί το πλείστον, ερμηνείες, όμορφη και ταιριαστή μουσική από τους "ΘΡΑΞ-ΠΑΝΚC" και ενδιαφέρουσα σκηνοθετική ματιά που, όμως, δεν χαρίζει τίποτε απλώς , εάν, δηλαδή, δεν υπάρξει συντονισμός, εγρήγορση και προσοχή σε κάθε κίνηση του "υποκριτού" και σε άπαντα τα σκηνοθετικά αντικείμενα, από πλευράς μας. Ευχαριστούμε που μας δίδετε την ευκαιρία να σκεφθούμε και να αναλογισθούμε !

  • Νανα πριν από 1 μήνες

    3 αστεράκΑ Ωραία παράσταση. Μουσική, φωτισμοί, σκηνικό. Διόνυσος Πενθεας εξαιρετικοί. Στη σκηνή της αποπλάνησης; του Πενθεα, έδειξαν τη μεγάλη κλάση τους. Όλοι οι ηθοποιοί πολύ καλοί, Όμως αυτοί οι δύο, έλαμψαν τόσο, που θαμπωσαν τους υπόλοιπους. Εκεί που ατύχησε το έργο ήταν το ενδυματολόγικο Εκτος του Σακελλαρίου το κουστούμι και του Τειρεσία, ένα αλαλούμ,με αποκορύφωμα τα κουστούμια του χορού.

  • Μαριαλενή πριν από 1 μήνες

    3,5 αστεράκΑ Πρόκειται για την παράσταση που έλαβε χώρα στο θέατρο Πέτρας στις 29/08/2021: Αν ήθελα να καταγράψω μια γενικότερη αποτίμηση της εν λόγω παράστασης αυτή αν μη τι άλλο θα ήταν θετική. Δεν μπορεί να παραβλέψει κανείς τη συγκλονιστική ερμηνεία του Άκη Σακελλαρίου, που με έκανε πραγματικά να ανατριχιάσω σε συνδυασμό με τη σκηνοθεσία της Νικαίτη Κοντούρη, η οποία απογείωσε την υποκριτική του ηθοποιού με το κατάλληλο σκηνικό δίνοντας στον θεατή την αίσθηση ότι πράγματι βλέπει ένα απόκοσμο δαίμονα. Σε αυτό συνέβαλε και η σύνθεση της μουσικής των Θραξ Πανκc, η οποία δημιουργούσε μυστηριακό κλίμα και πραγματικά επέτεινε τη δραματική ένταση. Στα θετικά θα πρέπει να προστεθεί η επιλογή της Ιωάννας Παππά για τον ρόλο του Τειρεσία, η οποία απέδωσε με τον καλύτερο τρόπο τη διττή φύση του μάντη- θηλυκή και αρσενική-, αλλά και την κωμικοτραγική του χροιά. Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, ήταν, επίσης, εξαιρετικός, κυριολεκτικά περνώντας από όλες τις ψυχικές διακυμάνσεις του ήρωα Πενθέα. Δυστυχώς, ενώ ως θεατής περίμενα την κορύφωση του Πενθέα, την έντονη τραγική του πτώση τον λεγόμενο "σπαραγμό" από την ίδια του τη μητέρα, αυτή δε συνέβη. Επρόκειτο περισσότερο για "απαλό πέσιμο" παρά τραγική πτώση. Αυτό το κενό σε μία άρτια, κατά τα άλλα, μέχρι εκείνη τη στιγμή, πορεία της συναισθηματικής έντασης και της παράστασης δεν ήταν ξεκάθαρο αν οφειλόταν σε μια κακή στιγμή του ηθοποιού ή της σκηνοθέτη. Όλα, ωστόσο, εξελίσσονταν ιδανικά μέχρι τη στιγμή της εμφάνισης της μητέρας Αγαύης. Η Κωσταντίνα Τακάλου εισήλθε στη σκηνή με μία πλαστική σακούλα, η οποία αργότερα πιθανολογούμε ότι συμβόλιζε τον υμένα κατά τη γέννηση. Η εικόνα της πλαστικής σακούλας κάπως "κλώτσησε" στο μάτι σαν παραφωνία συγκριτικά με την υπόλοιπη υψηλή αισθητική του έργου. Η μουσική χαμήλωσε και οριακά εξαφανίστηκε με αποτέλεσμα η σκηνή εισόδου της Αγαύης να φαίνεται παράταιρη και αποκομμένη από την υπόλοιπη παράσταση. Η ηθοποιός μην έχοντας εμφανιστεί στη σκηνή μέχρι λίγο πριν το τέλος φάνταζε κάπως σαν να μην ακολουθεί τον παλμό της παράστασης. Δεν ήμουν σίγουρη παρατηρώντας τις αργές κινήσεις της ηθοποιού αν αυτές αποτύπωναν την απορρύθμιση της Αγαύης ή της ίδιας. Η τραγική επαναφορά της μνήμης και της συνειδητοποίησης της μητέρας ότι έχει σκοτώσει το γιό της, παρά το σωστά τοποθετημένο στοιχείο του βουβού πόνου και την απώλεια υπερβολικών ερμηνειών, είχε γραμμική εξέλιξη. Δεν υπήρχε καμία δραματική ένταση με αποτέλεσμα λίγο πριν το τέλος της παράστασης να χαθεί εντελώς το ενδιαφέρον και η ανακούφιση και λύτρωση να μην επέλθει στο βαθμό που προσδοκούσα μέχρι την εμφάνιση της μητέρας Αγαύης. Παρόλαυτά, προτείνω αυτήν την παράσταση διότι προκαλεί ποικίλα συναισθήματα κατά τη διάρκειά της και αποτελεί τροφή για συζήτηση διαφορετικών απόψεων ως προς τις ερμηνείες και το θέμα φυσικά. Το τελευταίο κομμάτι, βέβαια, αποτελεί ένα σημαντικό, κατά τη γνώμη μου, ατόπημα, το οποίο είναι στα όρια της αλλοίωσης της αξίας μιας εξαιρετικής παράστασης.

  • Olia S. πριν από 1 μήνες

    2,5 αστεράκΑ Πολύ μέτρια παράσταση με πολύ κακή σκηνοθεσία. Οι σκηνοθετικές οδηγίες δεν βοηθούσαν καθόλου τους ηθοποιούς, εκ των οποίων μόνο ο κ. Σακελλαρίου κατάφερε να κάνει τη διαφορά. Ο κ. Παπασπηλιόπουλος ακολούθησε τις γνωστές μανιέρες, η κ. Παππα πολύ κακή επιλογή για το ρόλο του μάντη (τσιρίδες και φωνές) ενώ ο κ. Πετρόπουλος απαθέστατος. Η κ. Τάκαλου δεν τα κατάφερε με αυτό τον δύσκολο ρόλο - έφτασε να βάζει χώμα στα μαλλιά της για να μας πείσει για τους πόνους της. Ο χορός ήταν αξιοπρεπής. Η ενδυματολογία επίσης κάκιστη. Οι "βακχικοι" ντυμένοι με κουρέλια, ο Πενθέας με ρούχα γραφείου και σκαρπίνια, ο αγγελιοφόρος με νάιλον παλτό και η Αγαύη με διαφανές φουστάνι. Το αποκορύφωμα όλων ήταν η πλαστική σακούλα που λίγο έλειπε να γράφει την επωνυμία γνωστού σουπερ μαρκετ που συμβόλιζε το κεφάλι του Πενθέα. Η μουσική όμως ήταν εξαιρετική!!

  • Μελίνα πριν από 2 μήνες

    5 αστεράκΑ Καταπληκτική παράσταση! Πραγματικά ευχαριστούμε για αυτό το καθ'όλα άρτιο θέαμα. Παράσταση που δεν πρεπει να χάσετε

  • Kατ. Τ πριν από 2 μήνες

    4 αστεράκΑ Μου άρεσε πολύ. Highlights για μένα ήταν δύο. Η συγκλονιστική live μουσική των Θραξ Πανκc που έδινε ρυθμό σε όλη την παράσταση και η εξαιρετική ερμηνεία του Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου στον ρόλο του Πενθέα, με αυτήν την αφοπλιστική "αλήθεια" που εκπέμπει η εκφορά του λόγου του. Χωρίς να υστερούν και οι υπόλοιπες ερμηνείες, ο άθλος για παράδειγμα της Ιωάννας Παππά στην ερμηνεία του Τειρεσία δεν μπορεί να σε αφήσει αδιάφορο.Θα ήθελα πιο έντονες και εκφραστικές τις κινήσεις του χορού, ως Βάκχες που ήταν και, ίσως, λίγο νεότερο σε ηλικία τον Διόνυσο.

  • AKA πριν από 2 μήνες

    3 αστεράκΑ Παρακολουθησα την παρασταση της 15/8 σε ενα θεατρο λογω κορονοιου μισογεματο.πηγαινοντας στο αργολικο θεατρο ειχα μια αισθηση οτι θα δω κατι μοναδικο επειδη εμπιστευομαι και ειμαι οπαδος της κ. Κοντουρη. Ομως απογοητευτηκα.Δεν θα αναφερθω στα μηνυματα της παρστασης που ειναι μηνυματα του Ευριπιδη αλλα στην υποκριτικη και την σκηνοθεσια. Ο κ. Σακελλαριου εξαιρετικος υπηρετησε σωστα οσα η σκηνοθετης του διδαξε . Ομως ηταν σωστα τα οσα του διδαξε ; σε πολλα σημεια αστοχησε η σκηνοθεσια στο θεμα του Διονυσου. πχ το κροταλισμα των δοντιων τι νοημα ειχε και κινησιολογικα δεν ηταν αυτο που επρεπε να ειναι. Ο Διονυσος ειναι Θεος του γλεντιου της μεθης της κραιπαλης σε ολα τα επιπεδα .Αυτο δεν φανηκε σε πολλα σημεια ενω σε αλλα φανηκε . Σε αντιστιξη με το χορο που ηταν σε διαρκη οργασμο . ενας χορος εξαιρετικος .Ο Διονυσος σε μερικα σημεια ηταν σαν ξεπηδησε απο ταινια με ζομπι. Οι επιλογες της κ. Παππα και του κ.Πετροπουλου ηταν ατυχεστατες . Οι τρελαμενοι γεροι απο τον των Διονυσο ηταν μακραν απο την εικονα που πατρουσιασαν οι 2 αυτοι ηθοποιοι. Ο ενας μουγγος μεχρι που μιλησε καποια στιγμη και ο αλλοσ υποτονικος .Η κ Παππα ειναι πολυ σικ για να παιξει ρολο ξεμωτραμενου γερου στη σκεψη οτι μπορει να κανει και σεξ στα γεραματα στο κιθαιρωνα .Ο κ. Παπασπηλιοπουλος εξαιρετικος με μια αρθρωση που καταλαβαινες και το τελευταια συλλαβη της φρασης. βοηθησαν και τα χειλοφωνα βεβαια .Η κ. Τακαλαου εξαιρετικη στο θρηνο της και στην μεθη της. Ο κ. Ασπιωτυης ενας εξαιρετικος ηθοποιος που ομως ατυχησε λογω σκηνοθεσιας. Ενδυματολογικα καμια συνοχη .ο Πενθεας με ρουχα συγχρονα και λουστρινι παπουτσι με τακουνακι Η Αγαυη με αρχνουφαντο μαυρο συνολακι, πλαστικο αδιαβροχο φπρπυσε ο Αγγελος, σακουλα του μαναβη μεσα στην οποια ηταν το κεφαλι του Πενθεα . ποιο κεφαλι δηλαδη ενα μπαλονι με νερο ηταν που εσπασε και δεν καταλαβα τα νερα αυτα τι συμβολιζαν οτι εσπασαν τα νερα της γεννας ; Τελος οι μουσικοι αλλα και η μουσικη ηταν εξαιρετικοι.