Πάτροκλος Σκαφίδας©
Ο Γιώργος Νικολόπουλος και η Μαρία Δαμασιώτη στήνουν ένα σκηνικό πείραμα πάνω στην ανθρώπινη αντοχή. Τρεις γυναίκες, ένα κελί και ένα σχέδιο απόδρασης γίνονται η αφορμή για να αναδυθεί ο "κοινωνικός κανιβαλισμός" που ελλοχεύει σε όλους μας όταν οι διέξοδοι στενεύουν. Αυτά συμβαίνουν στο "Toxicity", που ανεβαίνει για 2η χρονιά στον Τεχνοχώρο Φάμπρικα (από 24/4) και είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον το πώς ο σκηνοθέτης παραλληλίζει τη μικροκοινωνία της φυλακής με την "έξω" ζωή. Μας θέτει ένα αμείλικτο ερώτημα: Πόσο ελεύθεροι είμαστε πραγματικά όταν ο φόβος και η καχυποψία γίνονται οι κυρίαρχοι οδηγοί μας;
Το έργο, εμπνευσμένο από το "American Buffalo" του Mamet, χρησιμοποιεί το σκοτεινό χιούμορ ως νυστέρι για να αναδείξει το εύθραυστο της ηθικής μας. Η προσέγγιση της παράστασης είναι βιωματική καθώς ο σκηνοθέτης Γιώργος Νικολόπουλος επιλέγει τον ρεαλισμό και τη φυσική υποκριτική, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα ασφυκτική, όπου ο λόγος γίνεται κοφτός και άναρχος. Πρωταγωνιστούν οι Ασημίνα Αναστασοπούλου, Σταύρια Νικολάου και Φανή Ξενουδάκη.
Σημείωμα Σκηνοθέτη
Ο εγκλεισμός επηρεάζει τον τρόπο που λειτουργούν οι άνθρωποι σε συνθήκες πίεσης. Τους κάνει να αντιδρούν σπασμωδικά, με μια κανιβαλιστική διάθεση που μεταμορφώνει όλες τους τις σχέσεις σε τοξικές. Τα πιο δύσκολα συναισθήματα είναι εκείνα που εξαπλώνονται πιο εύκολα ανάμεσά μας – ο φόβος, η καχυποψία. Έχουμε μια τάση, ως άνθρωποι, να επαναπαυόμαστε σε αυτά. Να απομονωνόμαστε. Να σκεφτόμαστε εύκολα το χειρότερο. Η μικροκοινωνία της φυλακής είναι ένας αντικατοπτρισμός και της κοινωνίας "έξω” – με την διαφορά ότι στην κοινωνία έξω υπάρχουν περισσότεροι διέξοδοι διαφυγής.
Όμως όταν αυτοί οι διέξοδοι χαθούν, είτε επειδή κάποιοι μας τις στέρησαν είτε επειδή τις στερήσαμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας, τα πιο άγρια ένστικτα της επιβίωσης αναδύονται στην επιφάνεια. Οι έννοιες της εμπιστοσύνης, της ενσυναίσθησης και της αλληλεγγύης χάνονται και δίνουν την θέση τους στον φόβο, την καχυποψία και τον ατομισμό. Κι έτσι, σε μια κοινωνία που επικρατούν αυτά τα συναισθήματα, γεννιέται το ερώτημα: πόσο ελεύθεροι είμαστε πραγματικά;
Επί σκηνής, τρεις ηθοποιοί. Τρεις γυναίκες. Τρεις κρατούμενες. Ένα mexican standoff χωρίς πραγματικό νικητή. Ένα τρίγωνο που η σύγκρουση θα περνάει από τον ένα στον άλλο σαν μπαλάκι. Το σκηνικό: ένα στενό κελί φυλακής. Η ατμόσφαιρα είναι ασφυκτική. Τα σώματα των ηθοποιών παλεύουν με τον χώρο. Σε μια καθημερινότητα όπου η κάθε μέρα μοιάζει ίδια με την προηγούμενη, η υπομονή εξαντλείται, οι θεματικές εξαντλούνται, η κούραση της στασιμότητας υπερκαλύπτει την όρεξη για ζωή και η γλώσσα αλλάζει.
Ο λόγος γίνεται άμεσος, κοφτός, επιτακτικός, άναρχος και επαναληπτικός. Η φόρμα της παράστασης είναι ρεαλιστική. Δίνουμε μεγάλη έμφαση στις σχέσεις των χαρακτήρων και στη δυναμική μεταξύ τους, μέσα από μια προσέγγιση φυσικής υποκριτικής. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργήσαμε μια μαύρη κωμωδία, που ταξιδεύει τον θεατή μέσα από διαδοχικά στάδια συναισθημάτων.
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
