Μετά την επιτυχημένη πορεία τους, τρεις θεατρικές παραγωγές της Prime Entertainment συνεχίζουν για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, προσφέροντας στο κοινό την ευκαιρία να απολαύσει έργα που έχουν ήδη αφήσει το στίγμα τους στη φετινή σεζόν.
FESTEN
Το πολυσυζητημένο θεατρικό εγχείρημα του Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου στο "Festen” του Τόμας Βίντερμπεργκ συνεχίζει τις παραστάσεις του στο Θέατρο Άλμα μέχρι την Κυριακή των Βαΐων και παρατείνει τον κύκλο του για δύο εβδομάδες μετά το Πάσχα.
Το "Festen" αφηγείται την ιστορία μιας εκ πρώτης όψεως χαρούμενης οικογενειακής συγκέντρωσης. Ο πατέρας της οικογένειας γιορτάζει τα εξηκοστά του γενέθλια, περιτριγυρισμένος από συγγενείς και φίλους. Όμως, κάτω από την επιφάνεια της ευτυχίας κρύβεται ένα σκοτεινό μυστικό που ανατρέπει τα πάντα. Ο μεγαλύτερος γιος, Κρίστιαν, αποκαλύπτει μια αλήθεια που έχει σημαδέψει τη ζωή του και που πιθανότατα οδήγησε την αδελφή του στην αυτοκτονία.
Η παράσταση μέσα από μια δυναμική διασκευή των Μπο Χάνσεν & Μόργκενς Ρούκοφ, μετάφερε στη σκηνή το κλασικό κινηματογραφικό έργο του κινήματος ΔOΓΜΑ 95. Πρόκειται για μια εμβληματική ταινία, με την υπογραφή του Τόμας Βίντερμπεργκ, η οποία έκανε πάταγο, καθώς έβαλε στο επίκεντρό της τον υποκριτικό καθωσπρεπισμό της αστικής τάξης και τα μιαρά μυστικά που μπορεί να κρύβονται πίσω από κλειστές πόρτες και επιφανείς οικογένειες.
Πάνω σε αυτή τη διασκευή ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, σε δική του δραματουργική επεξεργασία, δημιούργησε μία παράσταση-βίωμα, που κατήργησε πλήρως τα όρια σκηνής και πλατείας, αλλά και τα όρια μεταξύ θεατή και ηθοποιού, δημιουργώντας μία πραγματική "συνάντηση”, στην οποία όλοι λαμβάνουν μέρος.
Στην παράσταση πρωταγωνιστούν οι Προμηθέας Αλειφερόπουλος (Κρίστιαν), Γιώργος Ζιόβας (Χέλγκε), Γιώτα Φέστα (΄Έλσι), Ιωάννα Κολλιοπούλου (Ελένε), Ιωάννα Τζίκα (Πία), Γιάννης Καπελέρης (Τελετάρχης), Νίκος Μήλιας (Μίκαελ), Μιχάλης Αφολαγιάν (Γκμπατοκάι), Σεμίραμις Αμπατζόγλου (Μέττε), Νικόλας Seymour Σταθόπουλος (Λαρς) και Κατερίνα Καούστου (Μισέλ).
Η Ηλένια Δουλαδίρη υπογράφει το σχεδιασμό των σκηνικών και των κοστουμιών, η Ζωή Μολυβδά Φαμέλη τους φωτισμούς και ο Άκης Πολύζος τη δημιουργία των videos. Την μετάφραση του έργου έχει κάνει ο Αντώνης Γαλέος.
Ο σκηνοθέτης δήλωσε για τη φιλοσοφία του έργου:
"Το θέατρο είναι ένας τόπος 'κοινωνίας'. Όλοι μαζί, θεατές και ερμηνευτές, μαζευόμαστε στον ίδιο χώρο και μέσα από τη δημόσια μαρτυρία του τραύματος γνωρίζουμε καλύτερα τον εαυτό μας. [...] Η ανάγκη του Κρίστιαν να μοιραστεί δημόσια το τραύμα του, χρησιμοποιώντας τους καλεσμένους ως μάρτυρες, μου θύμισε τη λειτουργία του θεάτρου. Έτσι γεννήθηκε η επιθυμία για μια παράσταση που μας φέρνει ακόμα πιο κοντά στο γεγονός, που καταργεί τα όρια μεταξύ σκηνής και πλατείας και μας εμπλέκει βιωματικά. Όλοι μαζί ζούμε την ιστορία από την αρχή μέχρι το τέλος, όχι ως θεατές αλλά ως καλεσμένοι στη γιορτή."
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Διαβάστε Επίσης
Εκείνος που έκλεψε τη μέρα και πλήρωσε τη νύχτα
Τι σημαίνει άραγε να "κλέψεις τη μέρα" και να "πληρώσεις τη νύχτα"; Ο τίτλος της παράστασης του Θωμά Μοσχόπουλου ακούγεται ποιητικός, αλλά κρύβει την καρδιά μιας υπαρξιακής διαδρομής. Το "Εκείνος που έκλεψε τη μέρα και πλήρωσε τη νύχτα", βασισμένο στο εξπρεσιονιστικό αριστούργημα του Γκέοργκ Κάιζερ Von morgens bis mitternachts ("Από το πρωί ως τα μεσάνυχτα"), μετά από την θερμή υποδοχή του κοινού και των κριτικών, συνεχίζει τις παραστάσεις του στο Νέο Θέατρο Βασιλάκου μέχρι την Κυριακή των Βαΐων και παρατείνει τον κύκλο του για 9 συλλεκτικές παραστάσεις μετά το Πάσχα.
Ο Θωμάς Μοσχόπουλος, ένας από τους πιο ευρηματικούς και στοχαστικούς σκηνοθέτες του ελληνικού θεάτρου, διασκευάζει και σκηνοθετεί το έργο-σταθμό του 20ού αιώνα. Μέσα από έντονους συμβολισμούς και μαύρο χιούμορ σχολιάζει την υπαρξιακή αγωνία του ανθρώπου σε έναν κόσμο που παραπαίει ανάμεσα σε πολέμους, οικονομικές και ιδεολογικές κρίσεις. Η παράσταση ισορροπεί ανάμεσα στην εφιαλτική κωμωδία και το υπαρξιακό δράμα, δημιουργώντας ένα σύμπαν όπου ο σαρκασμός λειτουργεί ως αντίδοτο στη συλλογική παράνοια της εποχής.
Στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ο Ορφέας Αυγουστίδης δίνει σάρκα και οστά στον αβέβαιο (αντι)ήρωα. Ένας ταμίας τράπεζας βλέπει τη ζωή του να ανατρέπεται όταν μια μυστηριώδης γυναίκα τον κάνει να συνειδητοποιήσει το αδιέξοδο της καθημερινότητάς του. Παρασυρμένος από ξαφνική παρόρμηση, κλέβει ένα τεράστιο ποσό και εγκαταλείπει δουλειά και οικογένεια, αποφασισμένος να "ζήσει" επιτέλους. Ξεκινά ένα ξέφρενο ταξίδι, αναζητώντας μέσα από το χρήμα, τον έρωτα και τη θρησκεία κάποιο ίχνος αλήθειας ή λύτρωσης. Όμως η μέρα που "έκλεψε" μετατρέπεται σε σκοτεινή νύχτα εσωτερικής απογύμνωσης, καθώς συνειδητοποιεί πως τίποτα δεν μπορεί να τον σώσει από την ίδια του την κενότητα.
Στο πλάι του η Ευγενία Σαμαρά ενσαρκώνει πολλαπλές γυναικείες φιγούρες-σύμβολα, λειτουργώντας ως καθρέφτης και πρόκληση για εκείνον. Μαζί τους επί σκηνής οι: Βαλεντίνος Κόκκινος, Άλκης Μπακογιάννης, Κωνσταντίνος Πλεμμένος και Γιάννης Σαμψαλάκης.
Ο Μοσχόπουλος συνεργάζεται με μια αξιόλογη ομάδα. Σταθερός συνοδοιπόρος του, ο Βασίλης Παπατσαρούχας υπογράφει την καλλιτεχνική επιμέλεια, τα σκηνικά, τα κοστούμια και τα video, μεταμορφώνοντας τη σκηνή σε ένα ζωντανό τοπίο συμβολισμών, όπου το ρεαλιστικό και το φαντασιακό συνυπάρχουν. Τη δημιουργική ομάδα συμπληρώνουν ο Δήμος Βρύζας (μουσική), η Ζωή Χατζηαντωνίου (κίνηση) και ο Νίκος Βλασόπουλος (φωτισμοί).
Στο σημείωμα της παράστασης αναφέρεται:
"Η νέα αυτή ανάγνωση αξιοποιεί τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην εφιαλτική κωμωδία και το υπαρξιακό δράμα και δημιουργεί ένα σύμπαν όπου ο σαρκασμός λειτουργεί ως αντίδοτο στη συλλογική παράνοια της εποχής."
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Διαβάστε Επίσης
Ο Κος Ζυλ
"Ο Κος Ζυλ", μια νέα, σύγχρονη σκηνική ανάγνωση της εμβληματικής "Δεσποινίδος Τζούλιας” του Αύγουστου Στρίντμπεργκ, σε κείμενο και σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου. Μετά τη θερμή υποδοχή που της επιφύλαξαν κοινό και κριτικοί, συνεχίζει τις παραστάσεις του και μετά το Πάσχα, στο Θέατρο Πόρτα.
Στο επίκεντρο βρίσκεται η εκρηκτική σχέση ανάμεσα στον Ζυλ, έναν νεαρό αριστοκράτη, και τον Ζαν, τον υπηρέτη του – μια σχέση όπου η έλξη, η επιθυμία και ο ανταγωνισμός μπλέκονται σε επικίνδυνο παιχνίδι εξουσίας. Ο Νίκος Κοσώνας στον ρόλο του Ζυλ και ο Γιάννης Καράμπαμπας ως Ζαν δημιουργούν δυναμική σκηνική αντιπαράθεση, ενώ η Θεόβη Στύλλου ως Κριστίν λειτουργεί ως ψύχραιμος παρατηρητής μιας κοινωνίας που επιλέγει την επιβίωση και τη συντήρηση.
Μεταφέροντας τη δράση στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου και ανατρέποντας το φύλο του κεντρικού χαρακτήρα, η παράσταση αναδεικνύει την ανάγκη για κυριαρχία και επιβίωση, σε ένα έργο όπου τίποτα δεν μένει σταθερό και κάθε επιλογή έχει κόστος.
Ο Μοσχόπουλος προσεγγίζει το έργο όχι μόνο ως ιστορία σκανδάλου και απαγορευμένης έλξης (απαγορευμένο στη Σουηδία έως το 1939), αλλά ως σκληρό πεδίο εξουσίας. Η δραματουργική του ματιά εστιάζει στη σχέση Ζυλ-Ζαν, εξετάζοντας το βάρος της πατριαρχίας και τον τρόπο που η εξουσία δοκιμάζει το ανδρικό φύλο. Η ένταση ανάμεσά τους είναι σωματική, ψυχική και πολιτική, με την επιθυμία, την έλξη και τον ανταγωνισμό να λειτουργούν ως μηχανισμοί κυριαρχίας.
Στη "Δεσποινίδα Τζούλια", η σύγκρουση ήταν ταξική, ψυχολογική και βίαιη, με την εξουσία να αλλάζει χέρια συνεχώς. Στον "Κο Ζυλ", η σύγκρουση μεταφέρεται σε νέο πλαίσιο και αποκτά άλλη αιχμή: η πτώση δεν αφορά μόνο τον χαρακτήρα, αλλά ολόκληρο το κοινωνικό σύστημα γύρω του. Η δράση τοποθετείται στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου, σε εποχή κρίσης και ανασφάλειας, όπου οι παλιές αριστοκρατικές αξίες καταρρέουν και νέες μορφές εξουσίας αναδύονται. Η σύγκρουση Ζυλ-Ζαν αποκτά ευρύτερη πολιτική διάσταση, με τον φόβο της πτώσης, την ανάγκη για πειθαρχία και την κοινωνική βία να γίνονται καθοριστικές δυνάμεις.
Η δραματουργική υποστήριξη της Δηώς Καγγελάρη συμβάλλει στη δημιουργία ενός πυκνού και σύγχρονου θεατρικού λόγου. Ιδιαίτερα σημαντική είναι η συνεργασία με τον Βασίλη Παπατσαρούχα, που υπογράφει καλλιτεχνική επιμέλεια, σκηνικά, κοστούμια και video, δημιουργώντας ένα περιβάλλον όπου ρεαλιστικό και υπαινικτικό συνυπάρχουν, φωτίζοντας τις εσωτερικές εντάσεις και τις μετατοπίσεις εξουσίας των χαρακτήρων. Την κινησιολογική επιμέλεια αναλαμβάνει ο Χρήστος Στρινόπουλος, τους φωτισμούς ο Νίκος Βλασόπουλος, ενώ τον ήχο και την ηχοληψία ο Μιχάλης Οικονομίδης. Η παράσταση είναι ακατάλληλη για ανηλίκους, καθώς περιέχει γυμνό και σκηνές σεξουαλικής αναπαράστασης.
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Περισσότερες πληροφορίες
Festen
Θεατρική μεταφορά της σινεφίλ ταινίας του κινήματος «Δόγμα 95», «Οικογενειακή Γιορτή» του Τ. Βίντερμπεργκ, με θέμα την ενδοοικογενειακή σεξουαλική κακοποίηση, που σπάσει τα όρια μεταξύ θεατή και ηθοποιού. Πρόκειται για την ιστορία μιας οικογενειακής γιορτής, παρουσία όλης της οικογένειας καθώς και πλήθους φίλων, για τα εξηκοστά γενέθλια του πατέρα. Όλοι τον αγαπούν και τον σέβονται. Ή μήπως όχι; Κατά την διάρκεια της γιορτής ο μεγαλύτερος γιος, ο Κρίστιαν, αποκαλύπτει το μυστικό που κρύβει από την παιδική του ηλικία και που πιθανότατα υπήρξε και ο λόγος αυτοκτονίας της δίδυμης αδελφής του.
Εκείνος που έκλεψε τη μέρα και πλήρωσε τη νύχτα
Σ' αυτήν την μαύρη κωμωδία, αριστουργήμα του εξπρεσιονιστικού θεάτρου, ένας άνδρας ξεκινά ένα ταξίδι μέσα στην πόλη, αναζητώντας νόημα και διέξοδο από την καθημερινή του αδράνεια. Η νέα διασκευή του Θωμά Μοσχόπουλου αποκαλύπτει την ψυχολογική του σύγκρουση, ενώ το έργο συνδέει έντονο μαύρο χιούμορ με υπαρξιακό βάθος. Ο ήρωας έρχεται αντιμέτωπος με τη ματαιότητα, τις κοινωνικές συμβάσεις και τη συλλογική παράνοια, μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο πολέμους, κρίσεις και αβεβαιότητες. Μέσα από τον σαρκασμό, τη φαντασία και τις πολλαπλές γυναικείες φιγούρες που τον προκαλούν, αναδεικνύεται η αγωνία του ανθρώπου για νόημα και επιβίωση.
Ο κος Ζυλ
Η εμβληματική «Δεσποινίς Τζούλια» του Άουγκουστ Στρίντμπεργκ, επικεντρώνεται, μέσα από την ανάγνωση του καταξιωμένου σκηνοθέτη Θ. Μοσχόπουλου, στην εκρηκτική σχέση ανάμεσα στον Ζυλ, έναν νεαρό αριστοκράτη, και τον Ζαν, τον υπηρέτη του – μια σχέση όπου η έλξη, η επιθυμία και ο ανταγωνισμός μπλέκονται σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι εξουσίας. Μεταφέροντας τη δράση στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου και ανατρέποντας το φύλο του κεντρικού χαρακτήρα από θηλυκό σε αρσενικό, «Ο Κος Ζυλ» προσεγγίζει, με νέα ματιά, την ανάγκη για κυριαρχία και επιβίωση, σε μια μεταγραφή του κλασικού έργου, όπου τίποτα δεν μένει σταθερό και κάθε επιλογή έχει κόστος. Η ένταση ανάμεσα στους δύο άνδρες είναι σωματική, ψυχική αλλά και βαθιά πολιτική. Δεν αφορά μόνο το ποιος επιθυμεί ποιον, αλλά το ποιος έχει το δικαίωμα να επιθυμεί, ποιος μπορεί να εκτεθεί και ποιος τελικά θα επιβιώσει. Η εξουσία δεν ασκείται μονομερώς: μετακινείται διαρκώς, αλλάζει χέρια, γίνεται πότε παιχνίδι και πότε απειλή. Η επιθυμία, η έλξη και ο ανταγωνισμός δεν αντιμετωπίζονται ως ιδιωτικά συναισθήματα, αλλά ως μηχανισμοί κυριαρχίας, δοκιμασίας και επιβολής. Δίπλα τους, η Κριστίν λειτουργεί ως η φωνή μιας επιβιωτικής κοινωνίας που παρατηρεί, κρίνει, σχετικοποιεί και τελικά, παρεμβαίνει μόνο για να διασφαλίσει τη δική της συνέχεια. Είναι ο μηχανισμός που απορροφά το σοκ, περιορίζει την εκτροπή και επιλέγει - με κάθε κόστος - την συντήρησή της.
