Πολλοί πιστεύουν πως ο "Οθέλλος" του Σαίξπηρ είναι μόνο ένα έργο για τη ζήλια. Αυτό δεν είναι αλήθεια, είναι ένα έξοχο έργο για τη χειραγώγηση της πληροφορίας και σε μια εποχή fake news, ο Ιάγος του Μιχάλη Σαράντη είναι πιο επίκαιρος από ποτέ. Σας το είχαμε ξαναγράψει πριν από μερικούς μήνες. Με εντυπωσιακό προγραμματισμό, οι Επιχειρήσεις Τάγαρη προετοιμάζουν για το καλοκαίρι του 2026 έναν "Οθέλλο" υψηλών προσδοκιών, με Γιάννη Μπέζο στη σκηνοθεσία, τους Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη και Μιχάλη Σαράντη σε πρωταγωνιστικό δίδυμο, ενώ την μεγάλη προσοχή μας έχουν και δύο γυναικείες παρουσίες, η Στεφανία Γουλιώτη και η ανερχόμενη Ιωάννα Δεμερτζίδου.
Είναι ένας εκρηκτικός συνδυασμός, ένα "dream team" ερμηνευτών για τον Μπέζο που στις σκηνοθεσίες του τείνει προς την καθαρότητα του λόγου, αποφεύγει τους περιττούς εντυπωσιασμούς, εστιάζει στο κείμενο και στον ρυθμό των ηθοποιών, κάτι που στον Σαίξπηρ είναι απαραίτητο για να μη χαθεί το νόημα μέσα στην ποιητική μετάφραση.
Η τραγωδία του "Οθέλλου" είναι μια διεισδυτική σπουδή πάνω στον μηχανισμό της ζήλιας και τη σκοτεινή δύναμη της χειραγώγησης. Η ιστορία ξεκινά με τον θρίαμβο του κεντρικού ήρωα, ενός γενναίου Μαυριτανού στρατηγού που υπηρετεί με πίστη τη Βενετία και καταφέρνει να κερδίσει την καρδιά της ευγενούς Δυσδαιμόνας. Παρά τις κοινωνικές αντιδράσεις και τις φυλετικές προκαταλήψεις, το ζευγάρι ξεκινά τη νέα του ζωή στην Κύπρο, σε μια ατμόσφαιρα που μοιάζει ιδανική.
Ωστόσο, η ευτυχία τους γίνεται ο στόχος του Ιάγου, του υπασπιστή του Οθέλλου, ο οποίος νιώθει παραγκωνισμένος και προδομένος από τον στρατηγό του. Με μια σατανική ικανότητα να διαστρεβλώνει την αλήθεια, ο Ιάγος αρχίζει να ψιθυρίζει αμφιβολίες στο αυτί του Οθέλλου, πείθοντάς τον σταδιακά πως η σύζυγός του τον απατά με τον νεαρό υφιστάμενό του, τον Κάσσιο. Χρησιμοποιώντας ως "ατράνταχτη" απόδειξη ένα χαμένο μαντήλι —δώρο αγάπης του Οθέλλου στη Δυσδαιμόνα— ο Ιάγος καταφέρνει να μετατρέψει την εμπιστοσύνη σε τυφλή οργή.
Η πλοκή κλιμακώνεται σε μια αναπόφευκτη καταστροφή, καθώς ο άλλοτε ευγενής Οθέλλος κυριεύεται από την ανασφάλεια και το μίσος. Θολωμένος από το πάθος, στραγγαλίζει την αθώα Δυσδαιμόνα, για να συνειδητοποιήσει λίγες στιγμές αργότερα το μέγεθος της πλάνης του και της προδοσίας του Ιάγου. Η τραγωδία κλείνει με την αυτοκτονία του συντετριμμένου στρατηγού πάνω στο σώμα της αγαπημένης του, αφήνοντας πίσω της ένα διαχρονικό ερώτημα για το πόσο εύκολα μπορεί η ανθρώπινη ψυχή να καταρρεύσει όταν δηλητηριαστεί από τον φόβο και την απάτη.
